Nog nooit verteld: ‘Officieel weet ik niet dat mijn dochter lesbisch is’

Deel dit artikel:

Toen haar kinderen jong waren, vond Jasmin (44) het niet meer dan logisch dat ze soms hun smartphone checkte. Nu ze bijna 17 en 15 zijn doet ze dit nog steeds. Pas nu ze een groot geheim van haar dochter heeft ontdekt, beseft ze de consequenties van haar controledwang.

“Op een verjaardag van een vriendin besloot ik het onderwerp aan te snijden. We zaten met zes vrouwen bij elkaar. Allemaal moeder, de meeste van pubers, net als ik. Ik voelde me veilig en hoopte mijn verhaal kwijt te kunnen. Als ingang haalde ik een artikel aan waarin een dilemma aan de orde kwam: mag je de smartphone van je kind controleren? Dus hun social media checken en hun app-berichten lezen? Om een oogje in het zeil te houden of omdat je je zorgen maakt?

Foute vriendjes

Mijn vriendin die jarig was had direct haar antwoord klaar. Tot ze twaalf zijn, vond zij. Daarna hebben je kinderen recht op privacy, wat voor alarmsignalen er ook zijn. Een ander, moeder van een meisje van veertien reageerde genuanceerder. ‘Als ik zou vermoeden dat mijn dochter foute vriendjes had of drugs gebruikte, dan zou ik zeker proberen haar mobiel te kraken. Ik vind het je taak als moeder om voor veiligheid voor je kinderen te zorgen, op alle manieren mogelijk. Maar ik zou het na afloop wel zeggen. Oók als ik niets zorgelijks zou vinden. Dat is toch wel het minste.’

Ik hoorde hoe ook mijn andere vriendinnen hun ongezouten – of moet ik juist zeggen: gepeperde – mening klaar hadden. Je puberkinderen bespieden, dat dóe je niet, vonden ze unaniem. ‘Je gaat toch ook niet met je oor tegen de deur leunen als ze een vriendje of vriendinnetje op bezoek hebben?’, zei iemand. Daar kregen de anderen de slappe lach van. ‘Ja, en dan zeker aankloppen om een condoom aan te reiken op het moment suprême, om te voorkomen dat ze die vergeten?’

‘Ik controleer de telefoons van mijn kinderen wél’

Ik lachte mee, maar voelde de knoop in mijn maag steviger worden. Geen van mijn vriendinnen had iets gezegd dat mij vertrouwen het gaf om nu, of later één-op-één, mijn hart uit te storten. Met mijn ex heb ik dusdanig slecht contact dat overleg met hem ook geen optie is. Dus loop ik nog steeds in mijn eentje te piekeren. Over wat ik doe én wat ik heb ontdekt.

Ik check de telefoons van mijn kinderen namelijk wél. Daar ben ik mee begonnen vanaf het moment dat ze ze kregen, op de basisschool. En daar ben ik nooit mee gestopt, hoe vaak er ook een stemmetje in mijn hoofd was dat zei: misschien is dit niet meer hoe het hoort.
En dat terwijl ik privacy eigenlijk heel belangrijk vind.

Bezorgde moeder

Toen ik jong was, schreef ik dagboeken. Die verstopte ik, omdat ik vier oudere broers had die niets liever deden dan mij voor gek zetten. Zij mochten absoluut niet weten op wie van hun vrienden ik nu weer een oogje had. Op een dag kwam ik ziek thuis van school. Ik dacht dat er niemand was – tot ik mijn moeder in mijn kamer aantrof. Ze zat op mijn bed, met mijn dagboek op haar schoot. De schok die ik op dat moment voelde!

Uit woede heb ik nooit meer een letter op papier gezet. Met mijn moeder heb pas over dit incident gepraat toen ze een hersentumor kreeg en in korte tijd hard achteruitging. Toen heeft ze haar excuses aangeboden, met de woorden: ‘Ik was zo bezorgd om jou, mijn enige meisje. Je was teruggetrokken. Ik kon gewoon niet anders.’

Niet meer dan logisch

Haar woorden zijn blijven hangen en kennelijk heeft haar bezorgdheid zich ook in mij genesteld. Toen mijn kinderen jong waren, vond ik het niet meer dan logisch dat ik zo nu en dan in hun smartphone keek. Dat wisten ze, en ze vonden het prima. Toen mijn dochter dertien was had ze opeens een code op haar mobiel. ‘Heb je wat te verbergen voor me?’ vroeg ik met een knipoog.

Ik wist als geen ander dat je op een bepaalde leeftijd niet meer alles met je ouders deelt. Toch voelde ik me buitengesloten. Misschien had ik er beter mee kunnen omgaan als mijn ex en ik nog bij elkaar waren. Mijn dochter en haar één jaar jongere broertje zijn het middelpunt van mijn leven en door deze actie voelde het alsof ze mij minder nodig had. Dat stak.

Kinderen hebben recht op privacy

Niet lang daarna had ook mijn zoon een code. Mijn dochter maakte daar nog plagerige grapjes over tegen mij. Ze wist niet dat ik allang had ontdekt welke code zij op haar telefoon had – en dat ik er nog steeds wel eens in keek, als zij stond te douchen bijvoorbeeld.

Ik heb mij vaak voorgenomen om ermee te stoppen. Want ik ben het eens met mijn vriendinnen – kinderen hebben recht op privacy. Maar er was altijd wel een reden om ze nog eens te controleren. Waren ze wel eerlijk over dingen die ze zeiden, bijvoorbeeld? Logeerde mijn dochter wel echt bij haar beste vriendin, of zat ze stiekem bij een vriendje?

Leugens

Soms betrapte ik mijn kinderen inderdaad op leugens, vooral mijn dochter. Meestal waren ze niet groot, maar het kwetste me wel. Stop dan ook toch, zei ik tegen mezelf – maar vroeg of laat zwichtte ik altijd weer.

En nu heb ik mezelf echt in een moeilijk parket gebracht. Ze is de laatste maanden erg stil. Ze zit veel in haar eentje op haar kamer. Soms herken ik haar niet meer. Ik maakte me daar veel zorgen over. Omdat ze mijn vragen ontweek heb ik op een onbewaakt ogenblik toch haar mobieltje weer doorgespit.

‘Mijn dochter is lesbisch en worstelt met haar gevoelens’

Ik ging heel grondig te werk. En zo heb ontdekt dat ze lesbisch is en erg worstelt met haar gevoelens. Ze kent lotgenoten via een forum en heeft daar veel contact mee, verder deelt ze het met niemand en voelt zich erg eenzaam. Sinds ik dit weet zit ik hopeloos met mijn handen in het haar.

Ik wil haar helpen, haar laten weten dat ze goed is zoals ze is. Dat ze wel een weg vindt om gelukkig te worden, al voelt ze zich nu ‘anders.’ Maar ik kan onmogelijk tegen zeggen wat ik weet. Ze zou woedend worden – en terecht. Ik heb me diep in de nesten heb gewerkt. Ik denk dat ik toch maar met de billen bloot moet. En hopen dat ze zich door mijn bekentenis niet nog meer van mij afsluit.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019 – 23.
Je kunt deze editie nabestellen op MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief