Nog nooit verteld: ‘Mijn beste vriendin dumpte me’

Deel dit artikel:

Nanette (49) was blij met haar beste vriendin Elsa. Ze waren er voor elkaar in goede en in slechte tijden. Tot ze voelde dat Elsa afstand nam en haar zelfs helemaal liet vallen. Dat heeft haar meer pijn gedaan dan ze laat merken. 

“Elsa en ik zijn een kleine dertig jaar vriendinnen geweest. Voor mij was ze als familie gaan voelen. In mijn beleving hadden we een band gekregen die nooit verbroken kon worden. Dat zij onze vriendschap doelbewust wilde laten doodbloeden en uiteindelijk bot heeft afgekapt, krenkt me meer dan ik kan zeggen. Ik voel me gedumpt. Gewogen en te licht bevonden – hoppa, weg ermee. Maar hoe boos ik ook ben, eigenlijk ben ik vooral verdrietig. Ik mis haar en het snijdt door mijn hart dat zij mij kennelijk niet mist.

Meer ons eigen leven

Ik ontmoette haar in mijn studententijd. Wat hebben we veel meegemaakt samen. Vriendjes, liefdesverdriet, hertentamens, wilde vakanties en ga maar zo door. We deelden álles en belden soms wel drie keer per dag.

Toen we ouder werden kregen we meer ons eigen leven. Maar ons contact bleef hecht, ook toen zij een paar jaar naar Spanje vertrok om daar een b&b op te zetten met haar vriend. We schreven elkaar brieven en vlogen geregeld naar elkaar toe. Toen zij en haar vriend uit elkaar gingen, was het niet meer dan logisch dat mijn man en ik haar een paar maanden opvingen toen zij terugkwam.

Andere vriendinnen

Ik kreeg eerder kinderen dan zij; dat vond ze alleen maar leuk. Ze kwam vaak langs, speelde de enthousiaste tante. Toen ook zij zwanger raakte, was ik de allereerste die het hoorde – ik wist het zelfs nog eerder dan haar prille liefde, die ze krap vier maanden kende. Door mijn belofte haar te steunen, ook als haar relatie mis zou lopen, durfde ze ervoor te gaan, met een prachtig gezin en stabiele relatie tot gevolg.

Natuurlijk hadden we beiden ook andere vriendinnen. Zo ging ik ook om met leuke collega’s, bij wie ik beter mijn ei kwijt kon wanneer er iets speelde op werkgebied. En kon ik met mijn schoonzusjes fijner winkelen, omdat we dezelfde smaak qua kleding hebben. Maar ik zag Elsa als mijn beste vriendin en heb het nooit ervaren als een gemis dat we niet op alle vlakken 100% de perfecte ‘vriendinnenmatch’ waren. Sterker, zo dacht ik helemaal niet over ons na. Zij was gewoon wie ze was en ze hoorde bij mij. En ik bij haar, dacht ik. Ik had altijd het idee dat ik mezelf kon zijn bij haar. Niets hoefde op te houden, niets hoefde te forceren. Dat ik dat gevoel van veiligheid kwijt ben, doet denk ik nog het meeste zeer.

Afstand nemen

Als ik terugkijk, begon Elsa drie jaar geleden al afstand van me te nemen. Na een burn-out ging ze op yoga en begon met cursussen op het vlak van zelfontwikkeling en spiritualiteit. Ik juichte dat toe; als er iemand meer me-time verdiende, was Elsa het wel. In het begin vertelde ze me veel over wat ze allemaal leerde. Ik vond het boeiend, al kon ik het niet allemaal volgen. Astrologie, Sjamanisme, krachtdieren, windrichtingen: voor mij was dat toch wat te zweverig. Maar dat zij er zoveel aan had, gunde ik haar van harte.

Wat wij hadden, bleef uniek. Toch?

Op een gegeven moment merkte ik dat ze minder tijd voor mij had. Ze had veel nieuwe contacten opgedaan bij haar cursussen, bovendien lette ze nog altijd goed op haar energie na die burn-out. Tenminste, dat zei ze; als we elkaar wel zagen, meestal op mijn initiatief, vertelde ze honderduit over afspraken met andere, nieuwe vriendinnen. Soms moest ik daar wel van slikken, zeker als ze bij mij veelvuldig afspraken had verschoven. Maar ik maakte me er niet te druk om. Wat wij hadden, dat bleef uniek.

Tot ik merkte dat het contact steeds meer van mijn kant moest komen. Als ik haar belde, nam ze niet op en ze belde ook niet terug. Haar app’jes werden korter. Ik kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij. Toch praatte ik het nog steeds goed. Ze was vast druk, het kwam nu gewoon even niet uit. Dat kon toch?

Buitengesloten

Toen werd ze vijftig en gaf een feest. Ik had haar diverse malen aangeboden om te helpen. Maar dat was niet nodig, liet ze weten. Nee: omdat ze andere vriendinnen had gevraagd, zag ik toen ik aankwam op de betreffende locatie. De prachtige plek was uitbundig versierd, er waren verrassingen voor haar opgezet, er werd zelfs gespeecht. Ik vocht tegen mijn tranen. Ik had geen idee dat het zo’n groot feest zou worden – dan had ik ook wat voorbereid! – en tussen al die uitgelaten, knuffelende vrouwen van al haar spirituele clubjes voelde me erg buitengesloten.

Huilen

Thuis kon ik alleen maar huilen. Mijn man vond dat ik met Elsa moest praten. Omdat ik bang was dat ik door mijn emoties niet uit mijn woorden kon komen, heb ik haar een brief geschreven. In mijn ogen een open, toegankelijke brief, waarin ik mij kwetsbaar opstelde. Maar Elsa mailde terug dat ze op het feest al aan mijn gezicht had gezien dat ze op verwijten kon rekenen. Dat ik haar stemming had verpest en dat ze mij dat kwalijk nam. Ze vond het onbegrijpelijk, zo schreef ze bot, dat ik alle hints van de afgelopen jaren niet had opgepikt.

‘Je blijft je opdringen. Voel je niet dat ik meer ruimte wil? Je bent in deze levensfase gewoon niet inspirerend voor me.’ Ze besloot nog wel met de woorden dat ze het spijtig vond dat het zo was gelopen, en dat ze ‘dat wat wij gedeeld hadden altijd zou koesteren’. Maar ze liet geen ruimte over voor een gesprek. Kennelijk had ze daar geen behoefte aan.

‘Het voelt als liefdesverdriet’

Wat heeft ze me gekwetst. Ik heb een week gehuild en ik ben er, maanden later, nog steeds niet overheen. Terwijl iedereen om me heen vooral boos is. Ze vinden haar dusdanig bot dat ze enorm op haar afgeven. Natuurlijk ben ik zelf ook verontwaardigd. In een vlaag van woede heb ik allemaal foto’s van ons tweeën weggegooid. Ik hoopte dat dit me een voldaan gevoel zou geven. Maar ik blijf vooral verdrietig.

Ze heeft me gewoon afgedankt. Ik had nog eerder verwacht dat mijn man mij op een dag zou bedriegen, dan dat mijn beste vriendin me zou dumpen. Het voelt als liefdesverdriet en doet zoveel zeer dat ik mijn aanstaande vijftigste verjaardag eigenlijk niet eens wil vieren, al kan ik dat eigenlijk niet maken tegenover mijn gezin. Maar ik zal die dag toch maar aan één persoon denken. Elsa, die er levenslang bij had moeten zijn.”

De namen in deze tekst zijn gefingeerd vanwege privacyredenen.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op
 margriet.nl/nieuwsbrief.

 

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-25.
Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.