Nog nooit verteld: ‘Dat zij abortus heeft laten plegen is mijn schuld’

Deel dit artikel:

Toen de vriendin van Arjan (51)  zestien jaar 
geleden per ongeluk zwanger raakte, was 
hij niet klaar voor een gezin. Hij drong aan op een abortus.

Daar heeft hij nu spijt van.

Schuldgevoel

“Ik sta het mezelf zelden toe, maar 
vorige maand kon ik het niet laten. Ik zocht op Facebook naar mijn ex Merijn. Met één klik op de muis zag 
ik haar vertrouwde ogen. Ze heeft rimpeltjes gekregen, maar die staan haar goed. Ik voel me weemoedig als ik haar zie. Zeker als ze op de foto staat met haar kinderen. Ze heeft er drie en haar twee dochters lijken sprekend op haar. Het meest raken mij de foto’s waarop ik haar naar haar jongste meisje zie kijken. Wat een liefde straalt daar vanaf. Het is een blik die ik achteraf, vele jaren later, voor mij zie wanneer ik haar voorstel met ónze baby. De baby die er nooit is gekomen, door mijn schuld.”

Voor elkaar geboren

“Het is ruim achttien jaar geleden dat 
ik Merijn leerde kennen. Ze kwam bij hetzelfde bedrijf werken waar ik zat en ik was op slag verliefd. Als haar meerdere was het voor mij streng 
verboden om avances te maken. Maar zij vond mij ook leuk, dat zag ik aan haar uitdagende ogen. Pas toen ze een 
andere baan vond, konden we onze liefde van de daken schreeuwen. Collega’s zeiden dat ze het al lang 
vermoedden. Het was duidelijk dat wij voor elkaar waren geboren. Zo voelde ik dat ook. Ex-vriendinnen hadden me geregeld afstandelijk en ondoorgrondelijk genoemd. En ik geef toe 
dat ik moeite had om mij te binden. Met Merijn was het anders. Wat was 
ik verliefd op haar. Haar wilde ik, 
helemaal.”

Gelukzalige cocon

“Twee jaar hebben we in een gelukzalige cocon gezeten. We kookten 
elke avond samen en tafelden lang 
na. Uitgepraat raakten we nooit. We werkten hard, maar in onze vrije tijd ondernamen we leuke dingen. Weekendjes weg, stedentrips. We 
bezochten New York en werden zo 
gek op die stad dat we er om de paar maanden naar terugvlogen.”

Ooit of nooit

“Dat Merijn me vertelde dat ze zwanger was, zette alles op z’n kop. Hoe kon dit gebeuren? Ze slikte toch de pil? Ja, zei ze, die slikte ze trouw, maar op de een of andere manier moest er iets zijn misgegaan. Ze had zich al een paar weken moe gevoeld – dat wist ik, daar had ze over geklaagd. Ze had me niet ongerust willen maken, daarom had ze in haar eentje een zwangerschapstest gehaald. Gewoon om het 
uit te sluiten. Maar de test had uitgewezen dat ze in verwachting 
was. Volgens de arts al zeven weken.”

Zwanger

“Hoewel ze het met vlakke stem vertelde, zag ik dat ze blij was. Haar ogen glansden, leken licht te geven. Helaas kon ik haar blijdschap niet delen. We hadden het nog nooit over kinderen gehad. Ik wist wel dat Merijn een 
kinderwens had, maar dat was iets voor ‘ooit.’ Ze was nog jong, 29, en volop carrière aan het maken. En ik ook. Dus ik dacht er nooit over na. ‘Nooit’ zou misschien wel ‘ooit’ 
worden – en anders zouden we over een jaar of vijf, tien, weleens verder praten.”

Geen kinderwens

“Mij had het nooit getrokken om vader te worden. Ik geloof best 
dat kinderen voldoening geven, maar voor mijzelf zag ik er de meerwaarde niet van in. 
Ik sloot niet uit dat dit zou kunnen veranderen. Of dat ik mij zou kunnen schikken naar de wensen van Merijn. Maar toen nog niet. We genoten nog zo van het leven en waren elkaar nog aan het ontdekken. Nee, absoluut niet.”

Niet klaar voor een gezin

“Merijn las in mijn ogen hoe ontzet ik was en begon te huilen. Ook zij was geschrokken, maar ze voelde wel dat ze dit kind wilde houden. Stel je voor, een kleintje van ons samen. Hoe schattig zou dat zijn? En we zouden het redden, natuurlijk zouden we het redden. Zij zou minder gaan werken, de meeste zorg op zich nemen…

Maar ik kon het niet. Het kwam te plotseling. Als ik toen wist wat ik nu weet, zou ik het absoluut anders 
hebben aangepakt. Maar op dat 
moment voelde ik maar één ding: dat ik niet klaar was voor een gezin. En nee, ik wilde níét kijken of ik aan het idee kon wennen. We moesten dit zo snel mogelijk afkappen en daar niet 
moeilijk over doen; een foetus van zeven weken was niet meer dan een kikkervisje. We konden het beter 
positief bekijken: we wisten nu tenminste dat ze zwanger kon worden. Dan konden we het over een aantal jaar, gepland, nog eens overdoen.”

‘Ik liet geen ruimte voor haar wensen’

“Achteraf schaam ik mij diep. Ik weet dat ik dominant kan zijn en dat ik 
verbaal sterk ben. Nee, ik heb Merijn niet gedwongen. Maar ik heb haar wel met mijn woorden bespeeld. Ik liet geen ruimte voor haar wensen en 
uiteindelijk heeft ze de mijne gevolgd. Dat is de doodsteek voor onze relatie geweest. Hoewel ze het nooit heeft 
benoemd, weet ik dat ze het mij niet kon vergeven. De sfeer veranderde, 
de sjeu ging eruit. Soms hoorde ik haar huilen in de badkamer. Nog één keer zijn we naar New York geweest, waar we als vreemden naast elkaar liepen. Dat ze kort daarna onze relatie 
verbrak, verbaasde me niet. Maar hoe erg ik dat ook vond, spijt had ik niet. Toen nog niet, dat is later gekomen.”

Grote liefde

“Jarenlang heb ik het kunnen verdringen. Jaren waarin ik zocht naar een vrouw als Merijn. Maar ik heb haar niet gevonden. Al mijn relaties sinds haar zijn losse flodders geweest. Toen ik de vijftig naderde, begon het te 
knagen. Het besef dat ik mogelijk nooit meer zo’n grote liefde zal 
vinden. En dat ik een gezin had 
kunnen hebben. Ja, dan had ik een boel van mezelf moeten opgeven – maar ik ben inmiddels wel uitgeraasd, ook uit mijn werk haal ik niet meer het plezier van vroeger. Ik voel nu 
hoe het is om klaar te zijn voor een volgende stap. Maar dat is zestien jaar te laat. Wat heb ik spijt dat ik indertijd een verkeerde afslag heb genomen. 
En dat ik Merijn zo veel leed heb 
berokkend. Want ik ken haar goed 
genoeg om te weten dat ze nog altijd verdriet moet hebben om de abortus van toen.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-33. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.

Lees ook eens:

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.