Nog nooit verteld: ‘Ik zet alles op het spel door te roken’

Deel dit artikel:

Mariska’s vriend zou het vreselijk vinden als hij zou weten dat zij rookt. Zijn vrouw is namelijk overleden aan longkanker. Mariska was voor hem gestopt maar sinds ze weer veel last heeft van stress, kan ze het niet laten zo nu en dan een sigaret op te steken.

“Franks profieltekst was heel openhartig. Hij schreef dat hij weduwnaar was en dat het verdriet nog niet was gesleten, maar dat hij zijn hart wel graag wilde openstellen voor een nieuwe liefde. Zijn eerlijkheid sprak me aan. Ook mijn echtgenoot is 
overleden, zes jaar geleden. Ik hoopte dat het met Frank goed zou matchen. Dat klopte. We gingen uit eten en voelden elkaar al meteen goed aan. 
Ik was helemaal op mijn gemak bij hem en vond hem ook nog eens erg aantrekkelijk. Een hoopvolle combinatie. Pas bij het nagerecht ging Frank dieper in op de dood van zijn vrouw. Ze bleek te zijn overleden aan longkanker. Ze had haar leven lang
gerookt, behalve dan tijdens haar zwangerschappen. Frank had zich daar altijd aan geërgerd. Pas een paar jaar voordat ze ziek werd, was ze
 gestopt. ‘Maar toen was het al te laat,’ zei Frank. Na de diagnose had ze 
nog amper vier maanden geleefd. 
Het was Frank gelukt om haar geen verwijten te maken, maar hij had haar doodsoorzaak nog steeds geen plek kunnen geven. Hij vertelde hoe hij had gebroken met sommige vrienden die na de dood van zijn vrouw doodleuk doorrookten. ‘Zo respectloos,’ zei hij daarover. ‘Ik begrijp niet hoe je jezelf willens en wetens zo kunt vergiftigen.’ Ik luisterde ademloos. Maar ook geschrokken. Wat was ik blij dat we dit gesprek nu hadden, nog voordat we het restaurant verlieten. In mijn tas zat namelijk een pakje sigaretten. Als hij niets had gezegd, had ik buiten waarschijnlijk gepolst of hij het erg vond als ik er eentje opstak. Nu wist ik niet hoe snel ik naar de toiletten moest gaan. Daar duwde ik mijn pakje in een afvalbak. Er had zó veel bitterheid in Franks stem doorgeklonken, dat ik er niet aan twijfelde dat hij meteen op mij zou afknappen als hij het pakje 
zou zien. En dat wilde ik niet, want 
ik vond hem heel erg leuk.”

Reden om te stoppen
“Toen ik terugkwam en hij mij vroeg
 of ik weleens had gerookt, zei ik hem ‘dat het geen naam mocht hebben.’ Dat was niet eens een keiharde leugen. 
Ik noemde mezelf graag een gelegen-heids roker. Alleen als ik dronk, stak 
ik weleens een sigaretje op. Of bij veel stress. Maar ik was geen verstokte roker. Omdat ik het gematigd hield, zat ik er niet zo mee. Maar natuurlijk wist ik dat het ongezond was en wilde ik liever stoppen. Daar had ik alleen wel een goede reden voor nodig. Die reden zou Frank kunnen zijn.

De rest van de avond was heel gezellig. Bij het afscheid kuste Frank me. Zijn zoen was heerlijk, precies zoals het moest. We werden verliefd en bouwden een relatie op. Langzaam, omdat we onze kinderen er niet meteen bij wilden betrekken. Ook wij moesten eraan wennen dat er weer een speciaal iemand in ons leven was; vooral Frank, die nog maar een jaar alleen was. Maar in een periode van een halfjaar groeiden we erg naar elkaar toe.”

Last van spanningen
“Al die tijd hield ik mij aan de belofte die ik meteen die eerste avond aan mezelf had gemaakt: als het wat zou worden met Frank, zou ik geen sigaret meer aanraken. Al had ik het soms moeilijk, ik hield vol. De mensen 
om mij heen die wisten dat ik had
gerookt, instrueerde ik om het vooral niet tegen Frank te zeggen als ze hem zouden ontmoeten. Af en toe voelde 
ik me daar wel schuldig over, maar omdat ik nu niet meer rookte, had ik niet het gevoel dat ik Frank kwaad deed. Ik wilde ons geluk gewoon niet verpesten, logisch toch?

We hebben het nog steeds heel goed samen, maar sinds Frank mij bij zijn kinderen heeft geïntroduceerd, zijn er spanningen ontstaan. Zijn dochter 
van negentien accepteert mij niet. Ze verwijt haar vader dat hij haar moeder veel te snel vervangt. Ze probeert te stoken tussen ons, belt hem elke keer als wij samen iets leuks doen. Als ik haar zie, doet ze akelig en test ze me uit. Ik probeer er rustig onder te
 blijven, want ik hou zo veel van Frank. Maar ik lijd er wel onder. Ook op 
mijn werk is het druk. Er dreigt een reorganisatie en ik heb veel te veel op mijn bordje.”

Te grote verleiding
“Door al die spanningen bij elkaar ben ik weer gaan roken. Drie weken geleden voor het eerst, toen ik bij een goede vriendin was. We hadden wijn gedronken, zij had een pakje liggen en voor ik het in de gaten had ging ik voor de bijl. Dat was nog tot daaraan toe geweest, maar een dag later stond ik in de winkel om een pakje te kopen. Toen ik daar stond, met een pakje met zo’n horrorfoto en grote letters dat het
 dodelijk was, voelde ik me een verrader. Ik stond op het punt om het pakje direct na aankoop weg te gooien, maar de verleiding was te groot. Op straat durfde ik niet te roken, uit angst dat iemand mij zou zien. Ik ben naar huis gegaan, naar mijn dakterras. En daar heb ik, stiekem als een puber, drie 
sigaretten achter elkaar gerookt.
 Ik was er misselijk van. Daarna heb ik de hele dag kauwgom gegeten. 
Ik dacht de hele avond aan het pakje, dat thuis in een la verstopt lag. Morgen zou ik het weggooien. Maar het is sterker dan mezelf. Ik heb sindsdien al vijf keer een pakje weggegooid. Als Frank het ontdekt, weet ik zeker dat hij het uitmaakt. En gelijk heeft hij: ik doe niet alleen iets wat hij
 verafschuwt, maar óók nog stiekem. Ik begrijp mezelf gewoon niet: ik zet alles op het spel, maar toch kan ik het roken niet laten. De drang naar nicotine is gewoon te groot. Nog een paar weken, dan is de stress op mijn werk voorbij. Dan hoop ik dat het me weer lukt om ermee op te houden.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-14. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.