Nog nooit verteld: ‘Ik heb spijt dat ik ben gaan samenwonen’

Deel dit artikel:

Jarenlang was Rozemarijn (37) single. Een vaste partner en samenwonen waren haar grootste wensen. Maar sinds haar vriend bij haar is ingetrokken, wil ze terug naar hun latrelatie. 

“Vorige week was toch wel het dieptepunt in mijn relatie met Jan-Kees. Ik zou die avond uit eten gaan met een vriendin. We gingen ook, maar zij kreeg hoofdpijn. Om 8 uur al reed ik naar huis, maar voelde zo’n weerzin om naast Jan-Kees op de bank te zitten dat ik stopte bij een café in de buurt.  Toen ik wist dat Jan-Kees naar bed zou gaan, reed ik naar huis. Ik had geluk, hij lag 
er al in, ik kon zo in zijn warme armen glijden.  Ik lag nog lang wakker. En besefte dat dit niet langer zo kan doorgaan. Ik moet het onderwerp aansnijden, hoe pijnlijk ook: ik wil dat hij een eigen huis zoekt.”

De droomman
“Het is niet zo dat ik niet van Jan-Kees houd. Ik houd wél van hem, heel veel zelfs.  Een half jaar ben ik razend gelukkig geweest, gelukkiger dan ooit in mijn leven.
Toen we elkaar vijf maanden kenden, kwam Jan-Kees op straat te staan. Sinds zijn scheiding, vier jaar eerder, had hij telkens tijdelijk in gemeubileerde huizen gewoond. Het leek logisch dat hij bij 
mij zou intrekken. Dat wordt ons ook opgelegd door de maatschappij, vind ik. Samenwonen of trouwen: zo hóórt het.
Ik wist al dat Jan-Kees netjes was; dat ben ik ook, dus daar kon het niet op botsen. Vol vertrouwen zette ik mijn deur voor hem open. Ik verheugde me op alle 
gezelligheid samen.”

Elke dag samen
“De eerste maanden ging het prima. En nu, veertien maanden later, weet ik vaak niet waar ik het zoeken moet. Ik mis het om alleen thuis te komen, mijn jas en tas in een hoek te gooien en in het halfdonker te relaxen op de bank, alleen met mijn kat, die niets vraagt.
Het is heus niet zo dat we alles samen doen. Maar er was opeens wel iemand om rekening mee te houden. Altijd. Altijd verantwoording afleggen, altijd wat uitleggen, altijd in gesprek blijven. Dat kost energie. Als hij uit zijn werk komt, gaat hij op de bank zitten en zet de tv aan om te zappen. Avond aan avond…”

Simpelweg niet gelukkig
“Natuurlijk hebben we het erover gehad. We hebben ook naar oplossingen gezocht. Hij is gaan hardlopen, om wat meer de deur uit te zijn. Hij gaat
tegenwoordig zelfs weleens een avond naar zijn broer, zodat ik het rijk alleen heb. Toch is het voor mij niet genoeg. De wetenschap dat hij ’s avonds weer terugkomt verlamt me al bij voorbaat.
Ik wil wel nog veertig, vijftig jaar met Jan-Kees verder, maar op een andere manier.
Op deze manier stik ik, en zal ook onze liefde het niet overleven. Maar ik vind het vreselijk om het onderwerp aan te snijden. Maar als hij zou weten dat ik liever een avond alleen in een café zit dan naast hem op de bank, zal zijn hart ook breken.”

Het hele verhaal lezen? Koop de Margriet 44 nu in de winkel! Ook kun je ‘m hier bestellen.