Nog nooit verteld: ‘Hij weet nog niet dat we gaan scheiden’

Deel dit artikel:

Miriam (62) is ruim veertig jaar samen met Hanno. De liefde tussen hen is al heel lang over. Ze heeft besloten om dit jaar eindelijk voor zichzelf te kiezen en van hem te scheiden. Haar advocaat weet dat al, haar echtgenoot nog niet.

“Op 14 januari heb ik een afspraak met mijn advocaat. Ik ben al een paar keer eerder bij haar geweest. Zonder dat mijn man Hanno daar iets van wist heb ik haar kopieën van al onze financiële zaken gegeven. Ze weet precies hoe we ervoor staan; en daardoor heeft ze mij ook kunnen vertellen hoe ík ervoor sta als ik doorzet wat ik van plan ben.”

De beslissing

“Hoewel ik zal moeten verhuizen als ik ga scheiden, zal ik prima iets anders kunnen kopen en met mijn werk en aanvullende alimentatie goed kunnen rondkomen. Met alle moed die ik mezelf het afgelopen jaar heb ingesproken, weet ik dat ik het ook emotioneel zal kunnen dragen. Vorig jaar rond deze tijd dacht ik ook al aan scheiden. Ook toen was ik al eens op de website van mijn huidige advocaat geweest. Maar ik was er op dat moment nog niet klaar voor. Beter gezegd: ik durfde nog niet. Op nieuwjaarsdag gaf ik mezelf nog één jaar. Nu denk ik: het is nu of nooit. Ik ga voor mezelf kiezen!”

Hopeloze liefde

“Ik was vijftien toen ik verliefd werd op Hanno. Ik zag het als een hopeloze liefde, want hij was vier jaar ouder en veel te knap voor mij. Bovendien had hij verkering met mijn buurmeisje. Elke avond keek ik uit het raam van mijn slaapkamer hoe hij haar thuisbracht en kuste. Maar hun verkering ging uit en twee jaar later trof ik hem in de enige uitgaansgelegenheid van ons dorp. Die avond voelde ik zijn lippen op de mijne en ik dacht uit elkaar te klappen van geluk. Ik kijk nog wel eens naar de foto’s van toen we ons verloofden, anderhalf jaar later.”

Middelpunt van zijn leven

“Ik kan me niet meer voorstellen dat wij dat zijn, die twee mooie jonge mensen, die zo verliefd naar elkaar kijken. Mijn ouders hebben nooit achter ons huwelijk gestaan. Ze vonden Hanno te dominant voor mij. Ik vond het juist wel fijn, een echtgenoot waar ik op kon leunen. Ik ben opgegroeid als middelste van vijf kinderen. Unieke aandacht voor mij alleen was er niet. Ik vond het fijn dat ik voor Hanno het middelpunt van zijn leven was.”

Thuisblijven voor de kinderen

“De prijs daarvoor bleek hoog. Hanno was jaloers aangelegd en wilde mij helemaal voor zichzelf. Toen we kinderen kregen drong hij erop aan dat ik thuis zou blijven. Hoewel ik met veel plezier als onderwijzeres werkte, bewoog ik mee. Ik keek op tegen Hanno, dacht dat hij het het beste wist. En dat hij het beste met mij voor had. Inmiddels weet ik beter. Hanno wil graag dat de wereld om hem draait. Daarom gunde hij mij geen eigen leven; uit angst dat hij zelf iets te kort zou komen.”

Weer aan het werk

“Ondanks zijn protesten ben ik weer gaan werken toen de kinderen uit huis gingen. Ik genoot ervan om collega’s te hebben, weer mee te draaien in de maatschappij. Hanno’s manier om zijn protest te uiten, was om nooit naar mijn werk te informeren. En alleen omdat het eten toch klaar wel klaarstond als hij thuiskwam, verdroeg hij mijn baan.”

Vechtscheiding

“Als ik nu moet zeggen of ik op dat moment nog van Hanno hield, durf ik daar geen ja op te zeggen. Ons huwelijk was vooral een gewoonte. Ik slikte de dingen die ik onprettig vond. We waren nu eenmaal getrouwd. En hoewel onze kinderen het huis uit waren, wilde ik dat zij nog steeds een vertrouwd thuis hadden. Waar hun vader en moeder samen waren.

Maar mijn wens om op eigen benen te staan groeide. Tegelijk was ik bang dat ik het niet aan zou kunnen. Dat wreef Hanno mijn ook graag in. Wanneer ik tijdens ruzies uitte dat ik het niet meer zag zitten, lachte hij me uit. En hij dreigde dat hij het me financieel onmogelijk zou maken. Hoewel ik ergens wel wist dat het bluf was schrok het me ook af. Hanno leek me wel het type voor een vechtscheiding. Dat leek me vreselijk, ook voor onze kinderen.”

Minder liefde

“Hierdoor heb ik mijn eigen wensen jarenlang weggepoetst. Ik maakte mezelf wijs dat het allemaal niet zo erg was. In elk huwelijk is wel iets, toch? Ja, dat is zo: maar bij ons was juist het probleem dat er steeds mínder was. Minder liefde. Minder betrokkenheid. Zelfs vriendelijkheid en respect verdwenen.

De afgelopen jaren zijn er dagen en zelfs weken geweest waarop we geen woord tegen elkaar zeiden. Dan was Hanno boos over iets en gaf mij de silent treatment. Vroeger raakte ik daarvan in paniek. Dan smeekte ik hem om weer wat te zeggen. Nu interesseerde het me steeds minder. Soms kwamen de kinderen of de kleinkinderen tijdens die dagen van stilte. Dan deden we een paar uur heel normaal. Om ons daarna weer terug te trekken in onze eigen cocon. Onhoudbaar, natuurlijk.”

Huwelijk van meer dan 40 jaar

“Vorig jaar dacht ik: dit kan niet langer zo. Maar angst bleef me weerhouden. En mijn leeftijd. Had het nog wel zin om na een huwelijk van meer dan veertig jaar uit elkaar te gaan? Kon ik het niet beter uitzitten? Ik heb nog een jaar uitgetrokken om erover na te denken. Maar nu sta ik er ook honderd procent achter. Hoe onzeker de toekomst ook is, ik wil dit niet langer. Ik heb alles uitgedacht en uitgestippeld. Wat ik graag mee wil nemen en wat niet, waar ik wil wonen en hoe het financieel moet.”

‘Ik kies eindelijk voor mezelf’

“Mijn advocaat wacht alleen nog op een laatste akkoord van mij. Dan gaat de brief eruit. Die krijgt Hanno op zijn werk, terwijl ik die dag met mijn belangrijkste spullen zal vertrekken, naar een vriendin. Wat zal hij boos zijn – maar dat wordt hij sowieso wel, hoe ik het ook aanpak. Ook mijn kinderen zullen ongetwijfeld schrikken. Het zal voor hen raar zijn om te beseffen dat ik dit tijdens de feestdagen allemaal al had uitgekiend, maar mijn mond hield omdat ik hen nog een laatste kerst samen wilde laten beleven. Ja, ze zullen het erg vinden maar ik laat me door niets meer tegenhouden. Ik heb zin in het nieuwe jaar, het jaar waarin ik eindelijk voor mezelf kies.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-54-1. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock