Nog nooit verteld: ‘Het ging hem niet om mij, maar om m’n geld’

Deel dit artikel:

Katja (57) werd verliefd via internet. Ze geloofde zo dat het echte liefde was tussen haar en de Italiaanse Francesco, dat ze bereid was om een schuld voor hem af te lossen.

“Ik zie mezelf nog staan, op Schiphol. Nerveus, verwachtingsvol. Een ballon in de vorm van een hart in mijn hand. Met mijn blik gleed ik over de mensen die door de grote deuren naar buiten kwamen. Zag ik hem al, mijn Francesco? Ik vroeg me opeens af hoe lang hij zou zijn. Dat wist ik nog niet, ik had alleen zijn gezicht gezien. Ach, wat maakte het uit. In de maanden dat we elkaar kenden, was ik zoveel van hem gaan houden. Ik verheugde me erop om hem eindelijk te omhelzen. Maar de tijd vergleed en wie er ook naar buiten kwam, ik zag Francesco niet.”

‘Ik meende goed het kaf van het koren te kunnen scheiden’

“Ik ben een paar uur blijven wachten. Ondertussen probeerde ik hem steeds te bellen. Zijn telefoon stond uit. Wat kon er gebeurd zijn? Bij de balie van de vliegmaatschappij konden ze me niets vertellen. ‘Privacy, mevrouw.’ In tranen ben ik naar huis gereden, zó ongerust. Na uren wanhopig wachten kroop ik in een opwelling achter internet. Ik googelde hem om alle mogelijke manieren. Hij bleek onvindbaar. Toen kon ik er niet meer omheen. Een half jaar eerder had ik mij in geschreven op een datingsite. Ik had contact met verschillende mannen. Ze waren niet allemaal even serieus maar ik meende goed het kaf van het koren te kunnen scheiden.”

Dolverliefd

“Ik heb een paar dates gehad. Het was telkens leuk, maar een vonk, nee, die was er niet. Toen kreeg ik bericht van Francesco. Uit Napels, de stad waar ik mijn hart aan verloren ben toen ik er woonde als au-pair, lang geleden. Francesco bleek Italiaans van origine, had jaren in Nederland gewoond maar was nu tijdelijk terug in Italië. Zijn mail was mooi en hij maakte me complimentjes zoals alleen Italianen dat kunnen. Het klikte zo goed tussen ons dat ik mijn andere contacten afkapte. We begonnen te bellen. En te Skypen. En we werden verliefd, dolverliefd.”

Flinke schuld

“Francesco was een mooie man. Hij zat vol grapjes, kon mij laten lachen zoals ik in jaren niet meer had gedaan. En dat accent van hem: zo schattig! En luisteren dat hij kon. Ik had me nog nooit zo begrepen gevoeld. Hij was zelf ook heel open, maar als ik hem vroeg waarom hij nu in Italië verbleef, was hij daar vaag over. Hij had nog wat zaken af te handelen, zei hij. Maar het zou niet lang duren of hij kwam naar me toe en dan kon ons leven samen beginnen. Na twee maanden wilde ik hem zo graag zien dat ik voorstelde dat ik naar hem toe zou komen. Daar reageerde hij enthousiast op, tot ik aangaf een ticket op het oog te hebben. Toen bleef het stil.

Drie lange dagen hoorde ik niets van hem. Ik was in alle staten, snapte er niets van, en was zo verdrietig. Na die dagen belde hij via Skype. Zijn gezicht was bedrukt. Het leek zelfs alsof hij gehuild had. Hij moest me wat bekennen, zei hij. Ik had alle scenario’s al door mijn hoofd laten gaan – hij was vast getrouwd, had ik bedacht – behalve dan dat wat hij me nu vertelde. Hij was met een vriend een exportbedrijf begonnen. Eerst liep dat goed, later waren er problemen ontstaan. Hij was naar Napels gereisd om orde op zaken te stellen maar de problemen waren alleen maar groter geworden. Hij had een flinke schuld aan zijn vriend, waar hij logeerde.”

Grote liefde

“Tussen hen was zoveel vijandigheid en wantrouwen ontstaan, dat zijn vriend zijn paspoort en andere persoonlijke papieren in zijn kluis had gelegd en pas bereid was die terug te geven als Francesco zijn schuld had afbetaald. Hij had mij hier niet mee willen lastig vallen, omdat hij ervan overtuigd was dat hij het snel op kon lossen. Maar tot nu toe was dat niet gelukt. Maar ik kon hem dus niet komen opzoeken. Hij kon mij nergens ontvangen en had zelfs geen geld om mij op een ijsje te trakteren. Hij vertelde dit zo aangeslagen dat ik geen seconde aan zijn verhaal twijfelde. Ik wílde het ook graag geloven. Want het betekende dat hij geen spelletje met mij had gespeeld. Dat ik mij niet had vergist in onze liefde. Die was net zo groot als ik dacht.”

Schulden aflossen

“Er waren alleen geldproblemen. Ik vreesde tonnen schuld en haalde opgelucht adem toen Francesco zei, na lang aandringen van mijn kant, dat het om 7.000 euro ging. Dat was te overzien. Ik kon het hem lenen, geen probleem. Francesco begon te huilen toen ik  dit aanbood. Hij zei dat hij niet kon geloven dat ik dit voor hem over had. Wist ik het wel zeker? Moest ik er niet een nachtje over slapen? Hoe meer hij mijn aanbod afhield, hoe vastbeslotener ik raakte. Ja, ik wilde hem helpen. Omdat ik van hem hield.

Extra geld over gemaakt

“De volgende dag ben ik naar een Western Union kantoor gegaan om het geld over te maken, op naam van zijn vriend. Volgens Francesco was het beter om het niet via een normale bankrekening te doen. Natuurlijk had ik toen al mijn vraagtekens moeten zetten. Maar ik twijfelde geen moment. Ik deed het juiste. En binnen een paar dagen zou Francesco bij mij moeten zijn, want ik had extra geld over gemaakt voor een ticket.”

‘Ik schaamde me teveel om aangifte te doen’

“Hij heeft me huilend gebeld om me te bedanken. Hij heeft met zijn paspoort naar me gezwaaid. ‘Kijk, ik heb ‘m weer, ik kom naar je toe.’ Hij heeft me zijn vluchtgegevens laten weten. Om mij tot het uiterste voor gek te zetten, daar op Schiphol. Want natuurlijk kwam hij niet. Mijn Francesco, met de achternaam die hij me had opgegeven, bleek niet te bestaan, zo ontdekte ik tijdens het googelen.

Zijn vriend, op wiens naam ik het geld had overgemaakt, bestond wel – maar zijn foto zei me niets en de keren dat ik hem benaderd heb, hield hij zich van de domme. Hij wist niets over een schuld en dat geld, nee hoor, dat had hij nooit opgehaald. Ik wist beter, dit moest Francesco’s handlanger zijn: maar wat kon ik? Ik schaamde me teveel om naar de politie te gaan en aangifte te doen. En van wat, eigenlijk? Ik had het geld zelf overgemaakt, niemand had mij gedwongen.”

Argwanend tegenover mannen

“Van de man die ik kende als Francesco heb ik nooit meer wat gehoord. Hij heeft mijn hart gebroken. Dat geld dat hij mij afhandig heeft gemaakt, daar kom ik wel overheen. Erger vind ik het dat mijn vertrouwen is kapot gemaakt. Datingsites, ik durf er niet meer op. Ik sta sowieso argwanend tegenover mannen. Terwijl ik meer dan ooit iemand nodig heb bij wie ik kan schuilen en mij veilig en geliefd voelen.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-03. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.