Nog nooit verteld: ‘Na 35 jaar begin ik last te krijgen van het leeftijdsverschil’

Deel dit artikel:

Pinterest

Hanneke (52) is al 35 jaar samen met Jos, die dertien jaar ouder is dan zij. Dat heeft ze nooit een probleem gevonden, maar de laatste tijd zit hun leeftijdsverschil haar in de weg. Zó erg dat ze zelfs overweegt om alleen verder te gaan.

“Ik leerde Jos kennen toen ik zeventien was. Hij was een collega van mijn vader. Ik zat in mijn eindexamenjaar van het VWO en ik stond een 3,8 voor wiskunde. Mijn vader, sterk in cijfers, probeerde me bij te spijkeren, maar ik was ongeduldig en recalcitrant en zo’n studieavond eindigde geheid met slaande deuren. In wanhoop vroeg mijn vader Jos het over te nemen.”

Geheime relatie

“Naar Jos luisterde ik wel. Niet in de laatste plaats omdat hij zo aantrekkelijk was. Dat hij dertien jaar ouder was dan ik, vond ik alleen maar spannend. Jongens van mijn eigen leeftijd interesseerden me toch niet. Ik zat liever bij Jos, met wie ik al snel over veel meer praatte dan over wiskunde. Toen ik mijn eindexamen haalde – met een 7 voor wiskunde! – hadden we al maanden in het geheim een relatie.”

‘Het klopte tussen ons’

“Mijn ouders waren niet blij toen ik het vertelde. Niet zozeer vanwege ons leeftijdsverschil – zelf schelen zij ook tien jaar – maar omdat ze vonden dat ik nog van een vrij studentenleven moest genieten. Toen ze ons samen zagen, wisten ze dat verzet geen zin had. Wij waren stapelgek op elkaar, dat spatte van ons af. Na twee jaar zijn we getrouwd. Ik studeerde toen nog, Jos heeft mij altijd gestimuleerd om me te ontwikkelen.”

“En om uit te gaan, dingen te ondernemen die mijn vriendinnen ook deden. Ik zat regelmatig in de kroeg of danste de hele nacht. Altijd ging ik daarna weer blij naar huis, gelukkig dat ik tegen het warme lichaam van Jos aan kon kruipen. Hij werkte, leidde een ander leven dan ik. Toch klopte het tussen ons. Al begrepen sommige vriendinnen niets van mijn ‘oude vent’, ik wilde niet anders.”

‘Zíjn kleine meisje’

“Inmiddels zijn we bijna 35 jaar samen. We hebben drie kinderen gekregen, die op eigen benen staan. Financieel hebben we het goed, zo goed dat we een paar jaar geleden een tweede huis hebben gekocht in Zuid-Frankrijk. Er is alle reden om tevreden te zijn. Tot een paar jaar geleden heb ik nooit een punt gemaakt van ons leeftijdsverschil. Ik vond het fijn dat Jos ouder en wijzer was, rustiger ook, en mij een stabiele basis bood.”

“Lange reizen maken, iets dat vriendinnen deden, daar heb ik nooit behoefte aan gehad. Ik genoot van de citytrips die ik met Jos maakte. Jos wist veel, aan zijn hand verkende ik de wereld. We spraken over kunst en literatuur. Nog heel lang ben ik toch ergens het kleine meisje geweest. Zíjn kleine meisje. Die naar hem opkeek, haar oudere en wijzere echtgenoot.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ik ben stikjaloers dat haar dochter wél populair is’

Uitgeraasd

“De afgelopen tien jaar ben ik zelfstandiger geworden. Toen de kinderen groot waren, heeft mijn carrière een vlucht genomen. Ik ontmoet veel boeiende mensen, ook in het buitenland. Mijn wereld wordt steeds groter en daar geniet ik ontzettend van, zeker nu de kinderen het huis uit zijn.”

“Jos’ wereld daarentegen wordt kleiner. Hij is nu 65 en is al minder gaan werken. Mijn gedreven, ambitieuze man is duidelijk uitgeraasd. Hij kijkt ernaar uit dat het er helemaal op zit voor hem. Ons drukke sociale leven is ook rustiger geworden. We organiseerden vroeger veel etentjes voor vrienden. Jos heeft daar minder behoefte aan. ‘Ik heb genoeg aan jou’, zegt hij, als hij een voorstel afwimpelt.”

‘Soms flirt ik’

“Dat is wel lief, maar ondertussen zitten we altijd met z’n tweeën. Ook de seks is minder geworden. Jos is er maar mondjesmaat toe te zetten. Ik mis dat steeds meer. In mijn huidige functie ontmoet ik veel mannen en ik merk dat ik veel aandacht krijg. Daar geniet ik best wel van. Soms slaat mijn fantasie op hol.”

“Het steekt me dat mijn ervaring beperkt is. Ik heb het altijd romantisch gevonden dat Jos mijn enige was. Ik was er trots op, kortstondige affaires en onenightstands leken me zo armoedig. Nu denk ik: is één man op een mensenleven niet erg weinig? Soms flirt ik en dat is heerlijk. Het laat me voelen dat ik leef. Eigenlijk smaakt dat flirten naar meer. Veel meer.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Aftakelen

“Als ik dan naar Jos kijk, zie ik hoe kalend hij is geworden, dikker, ja, minder aantrekkelijk. Ik kan er niets anders van maken, dan krijg ik het benauwd. Hoewel ik nog in de bloei van mijn leven ben, is hij aan het aftakelen. Buiten dat hij veel minder energie heeft dan vroeger, is hij nu nog gezond. Maar het ligt in de verwachting dat hij eerder ouderdomskwalen krijgt dan ik.”

“Dat heb ik natuurlijk altijd geweten. Ik heb altijd gezegd dat me dat niets zou uitmaken. Nu het moment nadert, sta ik er tot mijn schaamte toch anders in. Ik hoor hem nu al regelmatig praten over zijn stramme lichaam. Dan schiet er door mijn hoofd: ‘Alsjeblieft, hier heb ik echt nog geen zin in.’ Ik ga me er zelf ook oud door voelen.”

‘Alleen verder gaan’

“Ik vind het heel erg dat ik hiermee zit. Ik dacht dat ik onvoorwaardelijk van Jos hield. Wat zegt het over mij, dat ik nu toch twijfel? Wat niet helpt is dat ik bij mijn ouders heb gezien hoe moeilijk het kan worden. Mijn moeder is vanaf haar zestigste de mantelzorger van mijn vader geweest. Zij was toen nog heel fit, maar door hem aan huis gebonden. Zij heeft zich daar vaak verbitterd over uitgelaten. Ik heb haar daar om veroordeeld. Ik vond dat ze blind voor hem moest zorgen, in goede en in slechte tijden.”

“Ik zou dat anders doen, dat wist ik zeker. Maar zie mij nu. Ik fantaseer er zelfs al over om alleen verder te gaan. Ik kijk soms naar huizen. Dat is niet meer dan een beetje wegdromen, maar toch: dat ik dat doe, is al erg genoeg. En Jos heeft ondertussen niets in de gaten. Hij stimuleert mij nog altijd om aan mijn carrière te werken. Bij elke buitenlandse reis is hij trots op mij. Geen idee heeft hij, dat ik met elke nieuwe ervaring meer van hem verwijderd raakt.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-47. Je kunt deze editie hier nabestellen.