Nog nooit verteld: ‘Ik drukte hem in mijn wanhoop bijna dood’

Deel dit artikel:

Karen (57) is dol op al haar kinderen, maar haar zoon Max (22) is wel heel speciaal voor haar. Niemand weet precies waarom, maar zelf zal ze die ene zwarte ochtend nooit vergeten.

“Ik was eind twintig toen ik stopte met de pil. Ik stond al een tijdje te trappelen om een gezin te stichten. Mijn man had het vanwege onzekerheid qua werk tegengehouden, maar op de avond dat hij zijn handtekening onder een vast contract had gezet gooide ik mijn pillenstrip in de vuilnisbak. Daarna vreeën we de sterren van de hemel. De maanden erna lette ik nauwlettend op mijn lichaam. Telkens als ik iets vreemds voelde dacht ik: het is zover…”

Goed nieuws

“Na een anderhalf jaar had ik de hoop bijna kwijt, ik wist al alles over IVF, toen ik tóch zwanger bleek. Van onze dochter Judith. Ook onze middelste zoon Job liet een tijd op zich wachten. Tussen hem en mijn oudste zit vier jaar. Om die reden leek het logisch dat ik na zijn geboorte niet aan de anticonceptie ging. Van vrijen kwam het sowieso weinig en ons kennende zou het allemaal niet zo’n vaart lopen.

Maar het kan gek lopen. Mijn zoon was vier maanden, we hadden het nog maar een paar keer gedaan, toen ik overtijd bleek. De blijdschap was sterker dan de schrik. Wat fijn dat het dit keer makkelijk ging!”

Last van bekkeninstabiliteit

“Al de eerste maanden voelde ik dat het pittig zou worden. Mijn lichaam was nog niet hersteld van de bevalling en maakte zich nu alweer klaar voor de volgende. Ik zat laag in mijn energie en het zorgen voor Job viel me zwaarder dan indertijd voor mijn dochter, omdat ik fysiek minder sterk was. Ik kreeg zelfs last van bekkeninstabiliteit. Maar Job was een makkelijke baby en met steun van mijn man en schoonouders ging het net.”

Pittig kind

“Mijn jongste, Max, werd geboren op een stralende zondag in augustus. Wat voelde ik me trots, die dag, omringd door mijn zesjarige dochter, Job van zestien maanden en de kleine Max, met een koppie vol donker haar. Hij bleek een mannetje dat zich liet gelden. Hij krijste harder dan mijn andere twee kinderen bij elkaar hadden gedaan, en hoe hij aan mijn borsten zoog: wat een wilskracht! ‘Daar gaan we nog heel wat mee beleven,’ grapten mijn man en ik.”

Slapeloze nachten

“Zolang ik hulp kreeg, ging het goed. Maar vanaf het moment dat ik in mijn eentje met mijn kinderen achterbleef, zat ik met mijn handen in het haar. Max huilde erg veel en Job, natuurlijk ook nog klein, werd daar onrustig van. Voorheen had ik geen kind aan hem, nu leek hij aangestoken. Ook hij huilde veel en werd dwars. Max kreeg ik ondertussen amper stil. Hij schreeuwde ons ook ’s nachts wakker. Mijn man trok dat niet, met zijn zware baan, dus hij ging naar zolder, met onze dochter en Job. Ik bleef achter met Max, met wie ik hele nachten rondliep.”

Ontwricht gezin

“Mijn schoonmoeder zag dat ik op mijn tandvlees liep en kwam Job steeds vaker ophalen. Dat was fijn, tegelijk deed het me veel pijn dat ik mijn lieve mannetje telkens zag vertrekken. Ik voelde me van hem vervreemden, omdat Max al mijn aandacht opslokte. Natuurlijk hield ik van hem, heel veel – maar waarom moest hij zoveel huilen? Hij ontwrichtte ons hele gezin!”

Alleen thuis

“Op die ene donderdag was ik alleen thuis met Max. Het was opnieuw een helse nacht geweest. Job was bij mijn schoonmoeder. Toen ik hem die ochtend een kus had willen geven, had hij zich van mij afgedraaid. ‘Oma!’ riep hij, terwijl hij zijn armpjes naar mijn schoonmoeder uitstak. Ik slikte mijn tranen weg en gaf Max de borst, die tandjes aan het krijgen was en mij venijnig beet. Toen ik hem in zijn bedje legde bleef hij dreinen. Ik liet hem liggen, kroop zelf ook in bed, in de hoop wat slaap te pakken.”

Waas van wanhoop

“Even dommelde ik weg, tot het gehuil van Max weer begon. Het ging door merg en been. Zoals dat al maanden dag in dag uit ging. Opeens werd het rood voor mijn ogen. Ik stond op en rende de kamer van Max binnen, greep hem uit bed en drukte zijn krijsende lijfje stevig tegen me aan. Ik schreeuwde huilend dat hij moest ophouden, dat hij me helemaal gek maakte. Daar stond ik in een waas van wanhoop. En plotseling besefte ik dat ik nog de enige was die gilde.”

‘Zijn hoofdje hing slap’

“Ik duwde Max van me af en zag dat zijn ogen dicht waren. Zijn hoofdje hing slap. Hij maakte geen enkel geluid meer. Verbijsterd staarde ik hem aan. Hoe lang dat moment geduurd heeft, durf ik niet te zeggen. Vermoedelijk slechts een paar seconden, maar voor mij stond de wereld stil. En ik was ervan overtuigd dat hij nooit meer zou gaan draaien. Dat het voorbij was, alles; zijn leven, mijn leven, ons leven als gezin. Maar toen keken Max’ bruine ogen me weer aan alsof er niets gebeurd was en zette hij het als vanouds op een brullen. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest. Huilend ben ik op mijn knieën gezakt, hem knuffelend, zoenend. Al zou hij nog jaren krijsen, ik zou het slikken. Als hij maar bleef leven.”

Er kwam rust

“Na deze ochtend is alles veranderd. Mijn schoonmoeder heeft een week lang elke dag op Max gepast, zodat ik bij kon slapen. Daarna kon ik er weer tegen. Ik haalde zoveel kracht uit wat er gebeurd was, of beter gezegd, wat er godzijdank net níet gebeurd was, dat ik zijn gehuil veel beter kon verdragen. En zoals het altijd gaat: toen ik het losliet, werd het langzaam minder. Job hoefde niet meer weg, onze band herstelde. En toen Max begon door te slapen, kwam mijn man weer bij me op de kamer. Er kwam rust en wij werden het gezin waar ik van had gedroomd.”

Oogappel

“Max bleek het leukste mannetje dat er bestond. Hij is altijd pittig gebleven, eigenwijs en eigengereid. Maar de grootste schat ter wereld. We zijn heel hecht. Door wat er gebeurd is, hou ik extra veel van hem. Natuurlijk ga ik ook voor mijn andere kinderen voor het vuur, maar toch: Max en ik zijn zo diep gegaan, dat dit iets unieks heeft opgeleverd. Hij weet dondersgoed dat hij mijn oogappel is. Dat hij bij mij alles kan maken. Toch maakt hij er geen misbruik van – alsof hij ergens voelt dat er met mij niet te spotten valt. Wat ben ik blij dat het die dag goed is afgelopen. In mijn wanhoop was er bijna iets onherstelbaars gebeurd. Het is een heel eng idee dat ik daar zo dichtbij ben geweest.”

Dit interview stond in Margriet 2018-50. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.


 

 

 

 

 

 

 

 

Beeld | iStock

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.