Nog nooit verteld: ‘De band met mijn ouders is zo oppervlakkig’

Deel dit artikel:

Sara (47) geniet altijd van het gezelschap van haar schoonouders. En dat terwijl elk bezoek aan haar eigen ouders geforceerd lijkt en stroef verloopt. ”Langer dan een paar uur kan ik ze niet om me heen hebben.”

“Deze zomer kom ik voor een probleem te staan. Mijn ouders, die ’s zomer altijd met een camper door Europa toerden, hebben hun ‘tweede huis’ verkocht. ‘Dit jaar huren we gewoon een huis in Frankrijk,’ vertelde mijn moeder aan de telefoon. ‘Net zoals Ina en Menno,’ – dat zijn mijn schoonouders. ‘Als we nou iets op jullie route boeken, kunnen jullie ook bij ons een paar dagen langskomen, net zoals jullie dat bij hen doen. Zou dat niet leuk zijn?’ Ik viel stil. En zei dat dit een goed idee was. Maar ik het nog wel met mijn gezin moest bespreken. Met een knoop in mijn buik hing ik op.

Ik wist al dat mijn man en kinderen geen bezwaar zouden hebben. Maar ik zie het zelf niet zitten. Hoe veel ik ook van mijn ouders houd, langer dan een paar uur kan ik ze niet om mij heen hebben. Best pijnlijk, temeer daar ik wel een heel goede band heb met mijn schoonouders.”

Altijd commentaar

“Ik ben opgegroeid in een dergelijk gezin. Ik heb nooit getwijfeld aan de liefde van mijn ouders, maar erg warm was het niet thuis. In de puberteit kwam ik graag bij mijn beste vriendin. Die had een moeder die lekker gek kon doen, mee lachte om verhalen over jongens. Ze was een soort vriendin van ons, en dat was heel anders dan wat ik gewend was. Mijn moeder had altijd commentaar, of het nu mijn kleding betrof of mijn cijfers.

Soms fantaseerde ik dat mijn ouders doodgingen en ik bij mijn vriendinnetje mocht wonen. Natuurlijk wilde ik dat niet écht. Maar het zegt wel iets mijn behoefte aan aandacht en warmte. Mijn vader was veel aan het werk en bemoeide zich weinig met mij. Mijn broers gingen al jong het huis uit, ik bleef als nakomertje alleen achter. Beiden zijn naar het buitenland verhuisd en komen hooguit eens per jaar naar Nederland.”

Leegte opvullen

“Daardoor zijn mijn ouders erg op mij gericht. Ze hebben het nooit met zo veel woorden gezegd, maar ik weet dat ik indertijd niet gepland was. Mogelijk ligt het daaraan, dat ik nog altijd het gevoel heb dat ik iets goed moet maken. En dat het mijn taak is om de leegte op te vullen die mijn broers hebben achtergelaten. Toen ik op kamers woonde, kwam ik nog altijd vaak thuis. Niet omdat ik het zelf zo graag wilde, maar omdat mijn moeder er zo op aandrong. Ze deed dan erg haar best. Kookte andijvie met kaas en spekjes, mijn lievelingseten. Toch voelde ik me nooit op mijn gemak. Het voelde allemaal een beetje gemaakt. En ik wist dat ik op mijn woorden moest letten: als ze lucht kreeg van uitgaan en drank, kwam er bijvoorbeeld alweer een preek. Dus ik hield me zo veel mogelijk op de vlakte.

En zo is onze band nog altijd: oppervlakkig. Ook nu ik getrouwd ben, een baan en kinderen heb. We bellen eens per week en zien elkaar zo een keer per maand – maar verder lopen we de deur niet bij elkaar plat. En zo vind ik het prima. Ik houd van mijn ouders, echt, ik ben blij als ik ze zie. Maar ik ben ook altijd weer blij als ik wegga.”

Een hechte band

“Hoe anders is het met mijn schoonouders. Toen ik voor het eerst bij hen kwam, voelde ik me meteen thuis. Mijn schoonmoeder was hartelijk. ‘Wat fijn dat jij mijn zoon weer gelukkig maakt en nadat hij op zo’n rotmanier door zijn ex in de steek is gelaten,’ zei ze, en sloeg haar armen om mij heen. Ik was verbaasd dat mijn vriend dergelijke details over zijn vorige relatie met zijn moeder had gedeeld. Maar ik ontdekte al snel dat hij overal met zijn ouders over praat. En dat ik er schoonouders bij had gekregen bij wie ik ook met alles terecht kon. Die ik huilend kon bellen als ik het even niet meer zag zitten toen onze kinderen klein waren. Die dan begrip hadden of spontaan in de auto sprong om de boel van mijn over te nemen. Tegen mijn moeder slikte ik dergelijke problemen in: dan kreeg ik toch alleen maar een opsomming van wat ik fout deed in de opvoeding.”

Op de tweede plek

“Mijn moeder weet dat ik close ben met mijn schoonmoeder. Dat ziet ze bijvoorbeeld op mijn verjaardag, en aan haar blik is duidelijk dat ze dat moeilijk vindt. Daarom zal ik nooit uitweiden over hoe hecht onze band daadwerkelijk is. Ik wil mijn moeder niet kwetsen, zij is ook maar wie ze is.

Maar sinds mijn moeder over de zomervakantie is begonnen, wordt het ingewikkeld. Ja, we logeren elk jaar bij mijn schoonouders in midden-Frankrijk, waar zij een huis hebben. Mijn moeder weet niet beter of wij doen ze daar één, twee dagen aan. In werkelijkheid is dat vaak langer – gewoon omdat het zo gezellig is. We gaan totaal relaxed met elkaar om, iedereen gaat z’n eigen gang, om elkaar ’s avonds te ontmoeten bij de barbecue en tot laat op de avond gezellig te borrelen. We kunnen eindeloos praten, zo leuk. Het is dat mijn man van rondtrekken houdt; wat mij betreft bleven we er de volle vakantie.

Nu zullen we dus ook langs mijn ouders moeten. Die vast verwachten dat wij in elk geval een nachtje blijven. Of langer nog. Mijn kinderen zullen zich wel vermaken, ook mijn man doet niet moeilijk. Maar ik krijg het al benauwd als ik eraan denk. Ik zal me daar niet vrij voelen en steeds het idee hebben dat ik mijn ouders, vooral mijn moeder, moet vermaken. Waar moeten we het in hemelsnaam over hebben? Na een paar uur zijn we echt wel uitgepraat en wordt het zo geforceerd. Ik zie hierdoor nu al tegen de zal voelen dat zij voor mij op de tweede plek staat.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.