Nog nooit verteld: ‘Ik wist niks van onze financiën en dat al ons spaargeld op was’

Deel dit artikel:

Toen Lieke (47) ontslag nam, had ze geen idee hoe groot de financiële consequenties voor haar gezin waren. Tot zij en haar vriend bijna aan de grond zaten.

Lieke: “Ik wist niks van onze financiën. En al helemaal niet dat al ons spaargeld op was.”

Burn-out

“Ik had het al jaren niet meer naar mijn zin op mijn werk. De werkdruk was hoog en het management inefficiënt, waardoor er veel tijd verloren ging aan zinloze zaken.Toch wogen de voordelen op tegen de nadelen. Het was lekker dichtbij en ik kon mijn werktijd zelf indelen; handig met schoolgaande kinderen. Tel daar een paar leuke collega’s bij op en dat verklaarde dat ik er toch bleef. Tot ik steeds slechter in mijn vel kwam te zitten en na een simpele aanvaring met mijn chef niet meer kon stoppen met huilen. Een burn-out, stelde de dokter later vast. Ik steigerde toen ik het hoorde.

Het paste zo niet bij het beeld dat ik van mezelf had. Ik was altijd iemand die alles aan kon. Die haar hand niet omdraaide om naast haar fulltime job een druk gezin te runnen, verbouwingen te regelen en vijfgangmenu’s voor vrienden te koken. Maar ook mijn energie kon opraken, bleek nu. Gelukkig steunde mijn partner Frank me waar hij kon. Hij had al vaak gezegd dat ik het rustiger aan moest doen. En nu moest het wel, ik kon echt niet meer.”

‘Ik kon het niet meer opbrengen’

“Na een paar maanden besefte ik hoeveel druk ik altijd had gehad. Wat was het prettig om nu alleen het huishouden te doen en voor mijn kinderen te zorgen. En soms zomaar overdag even te Netflixen, dat was totaal nieuw voor mij. Ondertussen zat mijn baas me op de huid. Het ging beter, toch? Dus wanneer kwam ik terug? Ja, het ging zeker beter; behalve wanneer ik aan mijn werk dacht. Als ik er op gesprek moest, was ik meteen de hele dag van slag. En toen ik begon met re-integreren merkte ik hoe moeizaam dat ging. En dat lag niet alleen aan mijn burn-out. Ik wilde deze baan gewoon niet meer, ik kon het echt niet meer opbrengen.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘De band met mijn ex is ongezond close’

Ontslag

“Het was Frank die opperde dat ik ontslag zou nemen. We konden het financieel best een tijdje uitzingen met zijn salaris. En wie weet kon ik wat geld meekrijgen? Ik leefde op bij dit voorstel. Ik ben gaan praten met mijn baas. Helaas stond hij niet open voor een regeling en het werd een vervelend gesprek waarin hij suggereerde dat mijn hele burn-out komedie was. In de put kwam ik thuis en het ging die week meteen weer bergafwaarts. Daarom drong Frank aan dat ik mijn ontslag toch zou doorzetten.”

‘Ik bloeide helemaal op’

“Achteraf neem ik het mezelf kwalijk dat ik hem niet heb gevraagd of we ons dit wel echt konden permitteren. Maar ik was zo opgelucht dat ik mijn kop in het zand stak. En hij zou dit toch niet zeggen als het niet verantwoord was? Hij regelde de geldzaken immers , dus hij zou het wel weten. En we hadden toch ook nog een mooie spaarpot? Bovendien zou ik vast snel een andere baan zou vinden, ik had zoveel ervaring. Maar eerst even genieten van deze periode between jobs. Eindelijk eens volop zomer vieren en leuke dingen met mijn kinderen doen.

O, wat was het zalig. Frank zag mij opbloeien en dat maakte hem ook gelukkig en onbezorgd. Toen de vakantie naderde kochten we eindelijk de caravan waar we al lang over droomden en maakten een prachtige reis. ‘Ik heb het gevoel dat ik weer echt lééf,’ zei ik uitgelaten tegen Frank.”

Banenjacht

“Na terugkomst begon ik naar vacatures te kijken. Maar ik was erg kieskeurig. Ik wilde alleen voor mijn droombaan gaan. Niet wéér iets doen wat ik eigenlijk niet leuk vond. Maar wanneer ik iets vond dat mijn goedkeuring kon wegdragen, werd ik of niet uitgenodigd of niet uitgekozen. Zo gleden de maanden voorbij. Het werd Nieuwjaar. Lente. En nog steeds had ik niets anders. Ik merkte dat Frank steeds vaker begon te vragen of ik nog een geschikte vacature had gezien. Dan gaf ik eerlijk antwoord – dat was meestal: ‘Nee, niks’ – en vergat het direct weer. Nee, er ging geen belletje rinkelen. Ik zag wel dat hij gespannen was maar weet dat aan drukte op zijn werk.”

Al het spaargeld was op

“De bom barstte op de dag dat, heel cliché, onze wasmachine het begaf. Toen ik dat bij het avondeten vertelde en zei: ‘Ik heb meteen een nieuwe besteld maar ik kon niet betalen, maak je straks even wat over van onze spaarrekening?’ zag ik dat Frank helemaal bleek werd. Omdat de kinderen erbij waren vroeg ik niet door maar toen zij sliepen ging ik naast hem zitten. Wat was er toch aan de hand?

En toen kwam het eruit. We bleken helemaal geen geld voor een nieuwe wasmachine te hebben. Al ons spaargeld was er doorheen. In tegenstelling tot wat ik dacht konden we niet leven van zijn inkomen alleen. Zeker omdat ik ons uitgavepatroon ook niet had aangepast, integendeel zelfs. Frank had daar niets van willen zeggen, omdat hij mij deze periode vrij zo gunde. Hij zag hoe ik op was gebloeid en wilde dat niet verpesten. Maar het kon echt niet langer. Nog even en we zouden een bord met ‘te koop’ in onze tuin moeten zetten.”

‘Wat voel ik me dom’

“Wat ben ik geschrokken. Ik had er geen idee van dat het zo erg gesteld was. En ik schaamde me verschrikkelijk. Ik ken Frank als een ontzettend gulle man die het allerbeste voor mij wil. Dus natuurlijk had hij me dat ontslag gegund. En een periode van niksen. En natuurlijk was het moeilijk voor hem geweest om te zeggen dat ik nu toch wel haast moest gaan maken. Voor een dergelijke uitspraak is hij veel te trots. Waarom had ik nooit iets gevraagd en geleefd alsof het niet op kon? En dan die caravan, waar ik zo op had aangedrongen? Wat voel ik me dom. Alsof ik misbruik van hem had gemaakt.”

Nooit meer zo ver laten komen

“Die avond hebben we lang gepraat. We hebben besloten om veel zuiniger te gaan leven. Maar die wasmachine moest er komen: daarvoor heb ik geld geleend van mijn zus, die ik als enige over onze situatie heb verteld. Verder ben ik meteen gaan solliciteren. Serieus dit keer, niet over-kritisch. Binnen vijf weken had ik een baan. Niet mijn droombaan, maar dat deed er niet toe: er moest geld op de plank. Toen ik zag hoe opgelucht Frank keek kon ik wel huilen. Wat had ik die arme schat aangedaan?

Na een paar maanden, toen ik mijn zus had afbetaald, heb ik hem mee uit eten genomen om hem te bedanken voor alles. Maar ook om af te spreken dat we het nooit meer zo ver zouden laten komen. Tegenwoordig weet ik precies wat er in- en uitgaat. Het is mooi dat hij mij gelukkig wil zien, maar dat moet hij natuurlijk óók zijn. We zijn samen verantwoordelijk voor ons gezin en ik zal hem er nooit meer zou alleen voor laten staan.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 38– 2019.
Dit nummer thuis laten bezorgen? Ga dan naar Magazine.nl

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief