Katja (46): ‘We vormen een gezin, maar we zijn geen stel’

Deel dit artikel:

Katja (46) heeft eindelijk haar gedroomde gezin. Niemand weet dat de man met wie ze twee kinderen heeft niet haar geliefde, maar haar homoseksuele boezemvriend is.

“Toen ik veertig werd, was ik het zoeken naar ‘de ware’ zat”, vertelt Katja.

Nooit serieus

“Ik had altijd jong moeder willen worden maar was de juiste nooit tegengekomen. De paar relaties die ik had gehad, bleken met onbetrouwbare mannen. De laatste jaren was ik single geweest en had fanatiek gedate. Nooit trof ik een man die serieus voor mij wilde te gaan. Toen een vriendin zei dat mijn dates vast aanvoelden dat ik meer een vader voor mijn kind zocht dan een partner, viel het kwartje. Nu de tijd begon te dringen ging het mij inderdaad vooral om een baby.”

Roze ouderschap

“Waarom zou ik het eigenlijk niet alleen doen? Ik was er zelfstandig genoeg voor. Zo belandde ik op de site van Meer Dan Gewenst, een stichting voor roze ouderschap. Het leek mij prettig om mijn donor te kennen; nog mooier zou het zijn als hij ook een rol bij het ouderschap zou hebben. Wie weet trof ik een homoseksuele man met dezelfde wens?

Ik chatte met meerdere mannen, tot ik Maarten leerde kennen. Al via internet was het vertrouwd en toen we elkaar ontmoetten ging het zó soepel. Eindelijk een echte klik, al was het dan met een homo. Het was heerlijk om direct zoveel over mijn kinderwens te kunnen praten. Normaal probeerde ik dat te verbergen, nu kon ik helemaal losgaan over baby’s en alles wat ik mij daarbij voorstelde. Maarten was minstens zo enthousiast. Hij wilde graag een betrokken ouderrol of zelfs een co-ouderschap.”

Verliefd

“De periode erna zagen Maarten en ik elkaar veel. We wilden elkaar goed leren kennen als we dit immense avontuur met elkaar zouden aangaan. Opnieuw had mijn vriendin het eerder door dan ik. Mij leek het normaal dat ik voortdurend over Maarten en onze plannen sprak. Maar zij stelde vast: ‘Je bent verliefd, Katja.’ Nadat ik er een week van had wakker gelegen, bekende ik het aan Maarten. Met tranen in mijn ogen, want ik ging ervan uit dat dit al onze dromen zou doorkruizen.

Maar Maarten pakte teder mijn handen vast. En zei dat hij ook verliefde gevoelens had voor mij. Dat verbaasde hem zelf. Aan de andere kant, hij had vroeger, toen hij jong was, verschillende fijne relaties met meisjes gehad. Toen hij ontdekte dat hij ook op mannen viel, was hij daar jarenlang zo in opgegaan dat hij nooit meer twijfels over zijn geaardheid had gehad. Tot nu. Hij merkte dat hij niets liever wilde dan vol voor mij gaan en samen een gezin stichten.”

Roze bubbel

“Er volgden fantastische maanden. We vreeën volop – al vanaf het begin zonder voorbehoedsmiddel – en zaten helemaal in een roze bubbel. Maarten zegde zijn huis op en trok bij mij in. Buiten mijn beste vriendin en mijn moeder had niemand geweten dat ik bezig was om op een alternatieve manier moeder te worden dus we waren niemand uitleg verschuldigd. Maarten was gewoon mijn nieuwe vriend. En zijn omgeving reageerde niet eens verbaasd; ze hadden altijd al vermoed dat hij uiteindelijk toch met een vrouw zou eindigen, zeiden ze.”

Punt erachter

“Ik was vier maanden zwanger toen Maarten op een avond bleek op me zat te wachten. Ik vond hem al een tijdje wat stil maar had daar niets achter gezocht. Toen hij verkrampt zei dat hij met me moest praten schoot de paniek door me heen. Hij vertelde dat hij zich toch vergist had. Hoe fijn het tussen ons ook was geweest, hij merkte dat zijn voorkeur toch naar mannen uitging. Hij hield van mij maar niet zoals zou moeten. Van onze vrijpartijen, die al veel minder waren geworden sinds de zwangerschap, kon hij niet meer genieten. Hij wist dat het nog maar even zou duren tot het hem echt tegen ging staan en dat wilde hij voor zijn, want dat vond hij niet respectvol naar mij. We konden het dus maar beter uitmaken.”

Te mooi om waar te zijn

“Als bevroren zat ik naar hem te luisteren. Een stemmetje in mijn hoofd zei: ‘Het was ook te mooi om waar te zijn.’ En daar voelde ik me intens verdrietig over. Toch reageerde ik heel praktisch. ‘Dan maken we het uit,’ zei ik, laconiek bijna. ‘Jij verhuist naar de logeerkamer en gaat weer eens achter de mannen aan. Maar verder hoeft er toch niets te veranderen?’ Natuurlijk deed dit voorstel me pijn. Ik was namelijk nog wel verliefd. Maar ik wilde mijn droom van een gewoon gezin niet opgeven.

In eerste instantie sputterde Maarten tegen, hij vond het niet eerlijk tegenover mij. Tot hij besefte dat ik dit echt wilde, met alle consequenties van dien. En hij moest toegeven dat ook hij het liefst samen zou blijven wonen voor ons kind.”

Koningskoppel

“Dat hebben we gedaan. Vijf maanden later werd onze zoon geboren. We huilden tranen met tuiten en waren zo trots en blij! Net als iedereen om ons heen. Niemand wist dat wij niet als geliefden vader en moeder werden, maar nog slechts als boezemvrienden met een soort verstandshuwelijk. In de maanden na dat ene gesprek hadden we namelijk besloten dat het niemand wat aanging. Waarom waren we verplicht hen als het ware een kijkje in onze slaapkamer te geven? Dat was andersom toch ook niet zo?

Alleen mijn beste vriendin weet ervan. Voor anderen zijn wij nog steeds een doodgewoon stel, dat inmiddels twee fantastische kinderen heeft. Een jaar na de komst van onze zoon volgde namelijk nog een dochter – verwekt door zelfinseminatie. Wat voel ik mij rijk met mijn koningskoppel. En met Maarten, die een geweldige vader is. Wij kunnen nog altijd uitstekend met elkaar opschieten, we zijn een echt gezin.”

Intieme vriendschap

“Dat Maarten daarnaast wel eens een scharrel heeft, raakt me niet. Ook mijn gevoelens zijn gezakt, sinds ze niet meer op romantische wijze werden gevoed. Het is oké zo, op dit moment maakt het me niet veel uit. De kinderen zijn nog klein, ik heb er mijn handen vol aan, en door de intieme vriendschap met Maarten mis ik andere intimiteit eigenlijk niet.

Mogelijk wordt dat in de toekomst anders, als Maarten meer met een man zou willen dan alleen seks, of als ik zelf een liefdespartner ga missen. En er komt een dag dat we onze kinderen de waarheid moeten vertellen – want het gaat anderen dan wel niet aan, zíj hebben op een gegeven moment wel recht op de waarheid. Maar dat zien we dan wel weer. Ook in een gewone relatie is er geen zekerheid. En ik denk dat er tussen Maarten en mij meer respect, eerlijkheid en warmte is dan in sommige andere ‘echte’ relaties.”

gezin-maar-geen-stel

Nederlandse vrouwen zijn veel te bescheiden. Ze realiseren zich vaak niet hoe stoer het is wat ze allemaal doen. Daarom laat Margriet vrouwen weten dat ze Gewoon Stoer zijn!

Hier vind je alles over de Gewoon stoer campagne en lees je meer verhalen van stoere vrouwen.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Margriet

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 16, 2019.
Het hele nummer lezen? Ga dan nu naar de winkel of  Bestel ‘m hier eenvoudig online!