Mijn verhaal: ‘Zonder hulp kun je niet je baan én kids én huis én huwelijk perfect managen’

Deel dit artikel:

Lisette (44): “Ik was nogal een streber. Als kind al. En ook tijdens mijn studie SPW (Sociaal Pedagogisch Werk, red.), waardoor ik wel direct in een goede baan rolde. Ik kreeg die baan aangeboden vanuit mijn stage en dacht, met mijn vader als raadgever, dat ik geen nee kon zeggen, omdat ik daarmee mijn kansen verspeelde.

Onzin natuurlijk. Was ik maar gaan reizen, denk ik nu weleens, wat ik eigenlijk graag wilde. Dan was ik vast eerder ontsnapt aan mijn starre denkpatroon. Nu blééf ik maar hangen in het stramien van aanpakken en nergens nee tegen zeggen. Toen ik een gezin kreeg, viel me dat steeds zwaarder. Zonder hulp kun je niet én baan én kids én huis én huwelijk perfect managen. Omdat ik dat wel bleef proberen, stond ik uiteindelijk te balanceren op het randje van een burn-out.

Man dankbaar

Ik ben mijn man zo dankbaar dat hij, ondanks zijn eigen drukke werk, écht oog had voor mij. Hij zag me wegglijden en precies op het juiste moment heeft hij mij heel duidelijk drie opties voorgesteld: zo doorgaan en ziek worden, bewust minder hooi op mijn vork nemen en hopen dat ik daarvan zou opknappen, of een tijdje helemáál stoppen met werken, écht rust nemen en van daaruit een nieuw plan maken. Hij had het liefst dat ik het laatste koos, ook al zou dat financieel puzzelen worden. En na alles heel uitgebreid besproken te hebben, heb ik dat ook gedaan.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Iedereen heeft een rustjaar nodig

Het kan niet, dat besef ik, maar ik zou iedereen één rustjaar gunnen. Eén jaar op een heel mensenleven, wat is dat nou? Voor mij is het helend gebleken. Het duurde even voordat ik echt kon loslaten, maar steeds meer ben ik gaan voelen en zien wat ik door mijn gejaagdheid eerder miste. Ik hoor de verhalen van mijn kinderen nu beter, ik geniet weer van het alledaagse eten koken, van mijn mans vluchtige kus – die nu echt minder vluchtig is – en van kwetterende vogels in de tuin. Ik heb meer aandacht, want meer ruimte in mijn hoofd, en dat voelt fantastisch. Voorzichtig begint ook mijn nieuwe plan vorm te krijgen.

Er samen de tijd voor nemen

Ik ben creatief en wil graag mensen blij maken, dus denk ik aan het geven van handletter-, haak- en/of schilderworkshops. Maar de details moeten nog worden uitgewerkt. Mijn man en ik nemen daar samen de tijd voor, want we doen weinig gehaast meer, wij twee. Mijn keuze is voor ons hele gezin een voorbeeld van hoe het ook kan: dat je zelf kunt stoppen wanneer je niet meer happy bent en dat het ‘gangbare’ tempo niet per se jouw tempo hoeft te zijn. Wie weet zijn mijn kinderen hierdoor straks sterk en wijs genoeg om zich niet te laten verleiden door de ratrace waar hun moeder in vastliep.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-03. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.