Mijn verhaal: ‘Begrepen wij wel hoe zwaar zijn leven als begaafd autist was?’

Deel dit artikel:

Maaike: “Afgelopen week vertelde ik onze casemanager dat het eindelijk de goede kant op lijkt te gaan in mijn complexe gezin. We hebben met haar al veel achter de rug sinds mijn zoon op de basisschool nogal ‘ander’ gedrag vertoonde en al op jonge leeftijd kon lezen op het hoogste AVI-niveau. Hij kreeg een diagnose in het autistisch spectrum en we beseften toen dat we een weg gingen bewandelen met wat extra belasting. Die belasting maakte dat ik af en toe huilde, om mijzelf daarna razendsnel weer te herpakken en soms te vechten – wat dan nodig was – voor mijn beide kinderen.

In mijn omgeving voelde men geregeld een behoefte om mij aan te spreken. ‘Voed je kind toch eens op!’ riep de voetbalcoach, toen mijn zoon blokkeerde in zijn hoofd en het veld af liep. En: ‘Vergeet je andere kind niet, hoor!’ meldden anderen mij. Ondertussen zocht ik naar een balans, om er ook te kunnen zijn op mijn werk en in mijn kring van familie en vrienden. Mijn man en ik bogen flexibel mee om invulling te geven aan ieders behoefte, en toch vroegen de zorgverleners rondom onze zoon zich af of wij wel begrepen dat ons gediagnosticeerde kind zich niet kon aanpassen. En of wij beseften hoe zwaar zijn leven als begaafd autist eigenlijk was… Onze zoon ging naar de havo in het speciale onderwijs en behaalde zijn diploma. Daarna stroomde hij voor het vwo door naar een reguliere school; alleen lukte het hem niet om daar zijn draai te vinden. Hij stortte zich vervolgens liever op de computer dan zijn huiswerk, waardoor zijn dag- en nachtritme volledig verstoord raakte. Zelf zat ik niet lekker in mijn vel door een reorganisatie op mijn werk die leidde tot ziek thuis zitten, en daarna door de scheiding van mijn man. En onze dochter, die inmiddels in 5 vwo zat, werd opstandig: wat werd er eigenlijk van haar verwacht in ons gezin en mocht zij ook gewoon eens boos zijn?

Ondanks zo veel strubbelingen constateerde ik afgelopen week dus dat 
er eindelijk een positieve verandering merkbaar is. Onze zoon heeft 
kunnen wennen op zijn nieuwe school en kreeg onlangs een indicatie voor beschermd wonen – een goede stap naar meer zelfstandigheid later. En mijn dochter krijgt meer inzicht dankzij waardevolle psychologische gesprekken over de relatie met haar broer en haar plek in het gezin. Bovendien heeft ze een bijbaantje gevonden, wat fijn is voor haar zelfvertrouwen.
‘Ja, het gaat goed,’ zeg ik nog eens met een lach naar onze casemanager, en vind eigenlijk wel dat dat een poosje zo mag blijven.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-17. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op