Mijn verhaal: ‘Hij weet mijn naam niet meer, maar zorgen voor hem doe ik met oprechte liefde’

Deel dit artikel:

Na een scheiding en dertien jaar alleen ontmoette Mijntje (65) haar grote liefde Rob. Maar na drie heerlijke jaren bespeurde zij de eerste verschijnselen van zijn ziekte: Alzheimer. De uiteindelijke diagnose sloeg in als een bom.

“Op mijn 46ste ben ik gescheiden van, wat ik dacht, mijn grote liefde. Daarna was ik dertien jaar alleen en zag ik mezelf eigenlijk niet naast een andere man wakker worden. Dat intieme, waaraan ik heus behoefte had, leek niet meer voor mij weggelegd. Ondanks wat ik nu weet, zie ik het als een gelukkige speling van het lot dat ik besloot vrijwilligerswerk te gaan doen bij een zorginstelling en tussen de anderen Rob ontmoette. Een lieve, betrokken man. Waar ik eerder viel op stoere types, leken mijn leeftijd en levenservaring nu anders te bepalen: Rob was zacht en zorgzaam, en ik was op slag verliefd.”

Tweede grote liefde

“Toen bleek dat hij mijn gevoelens deelde, lieten Rob en ik er geen gras over groeien: we wilden verder met elkaar en woonden in no time samen. Drie heerlijke jaren hadden we, waarin we een paar mooie reizen hebben gemaakt, eindeloze gesprekken hebben gevoerd tijdens prachtige wandelingen in eigen land – we zijn beiden gek op de natuur – en waarin we een gemoedelijk leven met z’n tweeën vormgaven.

Ziekte van Alzheimer

“Tót ik de eerste verschijnselen van zijn ziekte bespeurde: alzheimer. De uiteindelijke diagnose sloeg in als een bom. Maar veel tijd om die te verwerken was er niet. De ziekte had Rob zó te pakken dat zijn conditie in rap tempo achteruitging. We probeerden vast te houden wat we konden, maar moesten ten slotte erkennen dat Rob niet meer thuis kon wonen.”

‘We hebben geen gesprekken meer’

“Ik word er verdrietig van als ik eraan denk dat hij en ik maar zo’n korte tijd samen hebben gehad. Rob is nu zó slecht dat we geen gesprek meer hebben. Ik bezoek hem dagelijks in de zorginstelling en dan kleed ik hem aan, geef hem eten en breng hem daarna naar bed. Hij weet mijn naam niet meer, maar ik zie nog wel iets van herkenning. En dan ben ik blij dat hij mij heeft, omdat er verder weinig bezoek voor hem komt.”

Mantelzorgen

“Ik vraag me weleens af: waarom ben ik zo lang alleen geweest en kwam ik Rob juist op dat moment tegen, zo kort voor zijn ziekte zich openbaarde? Heeft het zo moeten zijn? Mantelzorgen is een verbond, maar ik kan het aan. Enigszins door mijn verzorgende aard. En misschien ook omdat onze verliefdheid nog niet voorbij was en omdat we geen jarenlang huwelijk met ups en downs achter de rug hebben, waardoor irritaties op de loer zouden kunnen liggen.

Liefde

“Zorgen voor Rob is geen opgave. Ik doe het oprecht met liefde. En omdat ik weer alleen woon en geen betaald werk meer heb, geeft dit mijn leven wat structuur. Zonder het te weten, helpt hij mij zo ook een beetje.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-27. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Twee keer per week de leukste actualiteiten, mooie verhalen en handige tips&tricks in je mailbox – geselecteerd door de redactie van Margriet. Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief.