Mijn verhaal: ‘Ik trok het niet om mijn moeder nog zo veel uren in stilte te zien lijden’

Deel dit artikel:

Daniek: “Zes jaar geleden kwam ik thuis van mijn werk en stond ik tegenover het huis van mijn ouders mijn auto vol te tanken. Er was iets mis daar, ik voelde het. Een maand eerder had mijn vader zich van het leven beroofd; hij was zolang ik me kan herinneren manisch depressief. Natuurlijk betekende zijn overlijden een groot verdriet voor mijn moeder. Maar dat ze hetzelfde zou doen als hij, dát had ik nooit verwacht.
Gelukkig waren alle hulpinstanties snel aanwezig. Met de traumahelikopter werd mijn moeder naar het ziekenhuis in Groningen gebracht, waar de artsen na vijf dagen van coma concludeerden dat er geen vooruitzichten meer waren. Haar hersenen hadden zo veel schade opgelopen; de diverse pogingen om haar te laten ontwaken konden geen positief effect teweegbrengen. Ik voelde me emotioneel een wrak. Net een maand geleden had ik mijn vader verloren en nu zag ik ook mijn moeder voor mijn ogen wegglippen. Al die dagen was ik in het ziekenhuis gebleven om haar waar mogelijk steun te bieden, en nu moest ik ondanks mijn vurige hoop op herstel afscheid van haar gaan nemen. Tijdens dit slechtnieuwsgesprek werd mij door de artsen meteen gevraagd wat ik met de donorwens van mijn moeder wilde doen. In haar afscheidsbrief had ze hier niets over geschreven; logisch, want het was niet haar bedoeling geweest om in het ziekenhuis te belanden. Als ik mijn moeder als donor zou aanbieden, werd me verteld, zou er een drie uur durende aanmeldprocedure starten, waarbij direct naar een geschikte ontvanger werd gezocht. De ontvanger zou vervolgens vier uur de tijd krijgen om naar het ziekenhuis te komen. En ik had na het overlijden van mijn moeder nog een minuut om bij haar te zijn, omdat ze na die minuut direct moest worden geopereerd. Het kwam te rauw op mijn dak allemaal. Ik wilde graag de zieke mensen helpen, die zaten te wachten op donororganen. Maar ik trok het niet om mijn moeder nog zo veel uren in stilte te zien lijden. Bovendien kon ik niet inschatten hoeveel tijd ik nodig had na mijn moeders overlijden; een minuut leek erg weinig en ik kon en wilde niet gehaast afscheid van haar nemen…
Was ik in een eerder stadium maar beter voorgelicht, denk ik nu. Orgaandonatie is natuurlijk een heel mooi gegeven, maar er kleven ook nadelen aan en die worden in campagnes niet of nauwelijks belicht – zoals bij bloeddonatie wél het geval is. Met een compleet verhaal kun je op het moment zelf en ook achteraf nog voor honderd procent achter je beslissing staan. En dat is in zo’n gevoelige situatie heel belangrijk, denk ik.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-50. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Zo maak je van kledinghangers een hip tijdschriftenrek.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.