Mijn verhaal: ‘Nooit kon ik me een leven zonder mijn moeder voorstellen. Maar kijk mij nu eens’

Deel dit artikel:

Liesbeth (46): “Ik ben mijn hele leven bang geweest om mijn moeder te verliezen: haar onvoorwaardelijke liefde, de vanzelfsprekendheid van ons contact en de herkenning die ik altijd in haar vond. Mijn moeder was alles voor mij; vanaf het moment dat ik werd geboren voelde dat al zo. Er is me vaak verteld hoe eenkennig ik was als baby. Dat ik van niemand een fles duldde bijvoorbeeld; dat ik, zo klein als ik was, ervoor ‘koos’ om uren niet te drinken als dat drinken niet door mijn moeder werd aangeboden. Ik was geen huilbaby zonder haar, maar was pas helemaal op mijn gemak als ik door haar werd gekoesterd.
Naarmate ik ouder werd, bleef die aanhankelijkheid. Ik weet nog dat ik zó veel van mijn moeder hield, dat ik er als jong meisje weleens tranen van in mijn ogen kreeg. En als ik dat mijn moeder vertelde, begreep ze me. Want mijn moeder begreep mij altijd. Wat een fijn gevoel was dat toen ik tien, elf jaar was. Hoe geruststellend voelde dat toen ik als puber met lastige vragen zat. En wat heerlijk was dat toen ik trouwde en kinderen kreeg, en zij mij geregeld een spiegel voorhield en van welkome tips voorzag.
Toen mijn moeder ziek werd, was mijn paniek groot. Ondanks dat ik mijn leven alláng op de rit had, had ik nog sterk het gevoel dat ik mijn moeder nodig had. Niet meer zoals een kind dat heeft, maar nu vooral om met haar mijn geluk te kunnen delen; alsof dat daardoor werd versterkt. Het deed me zó goed om mijn moeder te zien genieten als ze deel uitmaakte van ons gezin. Lachend met de kinderen, met mij aan tafel het eten voorbereidend. Ze was tot het einde toe heel zelfstandig, maar voor de gezelligheid was ze vaak bij ons.
Terugkijkend op het afgelopen jaar, waarin ik mijn moeder verloor en zonder haar verder moest, zie ik hoe verdrietig ik was in het begin, maar ook hoe onverwacht flexibel ik de draad daarna heb opgepakt. Nooit had ik me een leven zonder mijn moeder kunnen voorstellen, en kijk mij nu eens. Waar ik altijd zo bang voor ben geweest, blijk ik aan te kunnen. Soms is het zelfs alsof ik lichter ben, lichter rondloop. Ik denk omdat de angst die er al die jaren was nu van mijn schouders af is én ik besef: als ik dít aankan, wat kan mij dan nog gebeuren? Natuurlijk mis ik mijn moeder voortdurend, maar we hebben zó intens samen alles beleefd, dat ik me daarmee vooral heel rijk voel. Er is geen spijt, er zijn geen gemiste kansen. En hoewel ik geen gelovig mens ben denk ik altijd maar dat ze vanaf haar wolk nog steeds met mij mee geniet. Dankzij mijn moeder ben ik een sterke vrouw.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-47. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Lees ook

Bekijk ook

Toegegeven: het is ook niet ons favoriete klusje, maar soms is je vitrage toch echt aan een wasbeurt toe. Gelukkig ben je zo weer van die muffige en vergeelde vitrage af door dít middel te gebruiken. Staat gewoon in je badkamerkastje…

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Abonneer je op Margriet.nl/nieuwsbrief