Mijn verhaal: ‘Mijn burn-out leerde me dat ik niet altijd iemands redder hoef te zijn’

vrouw-stress

Deel dit artikel:

Mirthe: “Momenteel ben ik aan het herstellen van een burn-out die een klein jaar in beslag heeft genomen. Om een tweede burn-out te voorkomen, ben ik met een psycholoog op zoek gegaan naar de oorzaak. En die lag dieper in mij weggestopt dan ik dacht. Alles kwam neer op het gegeven dat ik me maar moeilijk kwetsbaar kan opstellen, dat ik er altijd wil staan: sterk voor de ander, streng voor mezelf. Om ook dát gedrag te kunnen verklaren moesten we nog wat verder spitten en stuitte ik uiteindelijk op de ongezonde relatie waarin mijn moeder mij vanaf jonge leeftijd als klankbord gebruikte.
In mijn herstelproces ben ik hierover het gesprek aangegaan met mijn moeder, maar helaas had dat een andere uitkomst dan gehoopt. Mijn moeder voelde zich gekwetst en direct reageerde ik als vanouds: mijn teleurstelling drukte ik naar de achtergrond en vragen als: ‘was ik te hard?’, ‘had ik het gesprek toch anders moeten beginnen?’ en ‘had ik niet kunnen wachten tot ze beter in haar vel zat?’ voerden in mijn hoofd de boventoon. Tegelijk-ertijd besefte ik dat dít de kern was van mijn probleem: liet ik dit bestaan, dan zou ik emotioneel nooit verder ontwikkelen.
Vervolgens heb ik mijn moeder gevraagd of ze de essentie van mijn woorden wel begreep. Ik heb haar daarop nogmaals uitgelegd hoe belastend het voor mij was en nog steeds is om altijd haar verdriet te moeten oplossen. Dat ik van jongs af aan haar kant heb gekozen, maar nu ook inzie dat ze niet altijd gelijk had en dat ik haar denkwijze niet altijd begrijp of steun. Ik heb gezegd dat ik het lastig vind om mijn moeder op haar leeftijd nog van advies te moeten voorzien. Dat zou toch andersom moeten zijn? En ik luisterde toen ze bij alles zei:
‘Ja maar, dat is hoe ik het voel. Dat mag ik toch zo voelen?’
De eerste nacht na dit gesprek was ik onrustig. Om half zeven ’s ochtends besloot ik een bad te nemen en alles eens goed voor mezelf de revue te laten passeren. Lieve mam, ik kwam tot de conclusie dat ik niet meer op deze manier met je wil omgaan. De komende tijd ga ik geen gesprekken meer met je voeren over onze emoties. Ik ga aan de slag om beter te worden en emotioneel van je los te komen, zodat ik niet in al mijn dagelijkse bezigheden mijn moeder in gedachten heb. Ik zal moeten leren hoe ik je problemen en emoties bij jou kan laten, zodat ik niet meer het gevoel heb dat ik je redder moet zijn. Dat ik altijd íémands redder moet zijn. Dat ik ook kwetsbaar mag zijn. Hopelijk is dit het begin van een rustigere en luchtigere omgang tussen ons. Dat verdien ík.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-03. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet