Mijn verhaal: ‘Tijdens een depressie maakt het me niet uit wat er met me gebeurt’

Deel dit artikel:

In Margriet 40 las Evelien het levensverhaal van Rintske. Zij beschrijft daarin een periode als single moeder, waarin zij zo ongelukkig was dat zij overwoog om afscheid te nemen van het leven. Erg verdrietig, vindt Evelien, maar ook knap dat ze haar leven weer op de rit heeft gekregen. 

Evelien heeft alleen wel moeite met wat ze vervolgens zegt over depressies. “Rintske beschrijft een stem die haar heeft aangespoord te kiezen voor het leven en haar gedachtenpatroon te veranderen. Door te lezen en te doen is haar kijk op het leven ten goede gekeerd. Hierdoor gelooft zij niet langer dat depressie een ziekte en/of erfelijke aandoening is – ténzij de depressie wordt veroorzaakt door een chemische disbalans of een psychiatrisch probleem. Volgens haar ligt de oplossing ‘simpelweg’ in het trainen van je brein.”

Depressieve periodes

“Net als Rintske ben ik geen arts. Ik heb wel een goede baan in de geestelijke gezondheidszorg. Ik heb een fantastische partner, een leuk huis, familie en vrienden, dus ik heb mijn zaakjes goed voor elkaar. Toch kamp ik al mijn hele leven met ernstige depressieve periodes. Periodes waarin mensen mij vertellen dat ik ‘de knop moet omzetten’, dat ik ‘het los moet laten’, dat ik ‘vóóruit moet kijken’ en dat ‘het leven nu eenmaal niet altijd makkelijk is’. Maar dit soort opmerkingen, soms uit een goed hart gegeven, geven mij zonder uitzondering het gevoel dat ik faal omdat het niet lukt om die knop om te zetten of ‘het’ achter me te laten.”

Medicijnen slikken

“Tijdens een depressie maakt het mij niet zo veel uit wat er met mijn leven gebeurt. Rationeel weet ik – godzijdank – dat er iets niet klopt. Dat alles maakt dat ik toch maar de afspraak maak om een behandeling te starten. Het liefst doe ik dat niet, want ik weet hoe de weg naar herstel eruitziet. Die heb ik al vaak bewandeld en is op het dieptepunt van een depressie absoluut onaantrekkelijk. Maar mijn partner en familie willen mij nog niet kwijt. En ergens weet ik dat het móét om uiteindelijk weer lichtpuntjes aan de horizon te kunnen zien. Ik ben geen psychiatrisch patiënt en of mijn depressies worden veroorzaakt door een chemische disbalans staat niet vast. Wel hebben ook mijn beide 
ouders psychische klachten. In welk hokje ik dan val en of breintraining dé truc moet doen? Ik weet ik niet. Tot anders voorgeschreven slik ik gewoon maar de medicijnen waar ik veel baat bij heb en onderga ik een driedaagse behandeling in een instelling. Dit in de hoop snel door de ernstige depressie te komen waar ik momenteel opnieuw van herstellende ben.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-45. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | iStock