Mijn verhaal: ‘Moe van alle behandelingen had ze zelf de handdoek in de ring gegooid’

Deel dit artikel:

Pinterest

“Begin 2006 kreeg mijn dochter Hannah, toen 34 jaar, de diagnose borstkanker, waarna direct de behandelingen werden gestart. Hannah was vol strijdlust en volledig overtuigd van het idee dat ze dit ging overleven.

Ze had tenslotte twee kinderen, twee en vier jaar op dat moment; die konden toch nog niet zonder hun moeder? Haar geloof in een goede afloop werkte aanstekelijk. De jaren gingen voorbij en al bleven de controles spannend, ons vertrouwen groeide – tót in augustus 2014 het tij keerde.

Longkanker

Hannah voelde zich benauwd en na onderzoek kwam het onheilsbericht: longkanker. Weer ging ze ervoor, en het leek een halfjaar later zelfs zeer goed te gaan. Maar daarna kreeg ze nieuwe klachten: hoofdpijn en af en toe niet op woorden kunnen komen. Het bleek te komen door een tumor in haar hoofd, die operatief moest worden verwijderd. Daarna volgden psychoses en van de ene nare situatie belandde ze in de volgende. Hannah werd als kankerpatiënt opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, uiteindelijk zelfs in het gesloten deel. Het was verschrikkelijk voor haar. En voor ons om haar daar te zien…

Vermist

Op 3 april 2016, ze was toen alweer drie maanden thuis, werd ik ’s morgens vroeg gebeld door haar man. Hannah kon niet slapen en ging om 6.00 uur wandelen met de hond, zei hij, maar de hond was om 7.30 uur alleen thuisgekomen. Met politie en buren zijn we gaan zoeken, in de wijk en langs haar gewoonlijke wandelroutes. Ik was zó bang. Zó veel banger nog dan ik was ooit geweest door haar ziekte. En toen, om 13.00 uur stond de politie voor de deur: Hannah was gevonden.

Ze was de ziekte voor

Ze was om het leven gekomen in het water van de Maas. Moe van alle onderzoeken en behandelingen had ze zelf de handdoek in de ring gegooid. En hoe vreselijk ik haar ook mis, ik begrijp haar. Daarom zie ik haar als een stoere, moedige vrouw, en dit zeker niet als een laffe daad. Ze heeft de kanker niet laten winnen, zij was de kanker voor. Elk jaar staan de bladen weer vol – positieve – verhalen. En er worden inzamelacties georganiseerd op tv, wat zeker zo moet blijven omdat het geld hard nodig is voor onderzoek. Maar zou het niet mooi zijn om een klein deel van al die opbrengst te reserveren voor betere psychische nazorg? Mijn dochter was uiteindelijk toch aan deze rotziekte overleden. Maar het had wel op een andere manier gekund.”

Beeld | iStock

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-47. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.