Mirjam: ‘Op zijn veertigste moest mijn man zichzelf als ADHD’er gaan accepteren’

Deel dit artikel:

Joris stond vroeger bekend als clown van de klas. Nu hij ouder is, en meer verantwoordelijkheden heeft, zit hij steeds vaker niet lekker in zijn vel. Hij zocht hulp bij een psychologe en uit gesprekken volgde er een diagnose.

Mirjam: “Met Joris had ik op de lagere school gezeten. Dat maakte het extra leuk om hem onverwachts te ontmoeten 
tijdens een relatieborrel op mijn werk. De jongen die destijds als de clown van de klas bekendstond, kon mij nog steeds laten lachen. Hij zag er bovendien fantastisch uit én deinsde niet terug voor wat verdieping in het gesprek: drie ingrediënten voor een eerste verliefdheid. Omgekeerd, liet hij later weten, was hij als door Cupido’s pijl geraakt vanaf het moment dat 
hij mij zag. Die avond werd zo het begin van onze relatie. En inmiddels zijn we zestien jaar bij elkaar.

Net als iedereen bleek ook Joris zijn makke te hebben. Al in 
een vroeg stadium kon ik zien dat hij last had van stemmingswisselingen. Hij was in eerste instantie nog meestal de sprankelende man die ik tijdens de borrel had ontmoet en die in 
was voor de leukste dingen, ik moest hem dan vaak remmen vanwege de kosten of vanwege de rest van onze planning die hij niet overzag. Maar hoe meer verantwoordelijkheden er op zijn schouders rustten – door werk en een groeiend gezinsleven – hoe vaker hij ‘niet lekker in zijn vel’ zat. Hij was dan boos, gefrustreerd en negatief. Heel naar voor hemzelf en ook best zwaar voor mij. Ik nam veel op me in huis om de druk voor hem te verlagen. En ik moest onze twee kinderen geregeld uitleggen waarom papa het ene moment zo energiek en gezellig was, en het andere als een plumpudding in elkaar zakte en door dezelfde soort grapjes ineens geïrriteerd raakte.

Het was onvermijdelijk dat die grilligheid in hem er op een bepaald punt voor zou zorgen dat Joris vastliep. Hij zocht hulp bij een psychologe en vanuit daar ging het balletje rollen. Een heel traject van gesprekken en vragenlijsten volgde en ten slotte kwam er een diagnose: ADHD. Voor mij vielen daarmee een heleboel puzzelstukjes op hun plaats, voor Joris begon een roerige en verwarrende periode waarin hij op zijn veertigste zichzelf als ADHD’er moest gaan accepteren en ook wáárderen. De leuke kanten werden in het begin namelijk nog overschaduwd door depressieve gevoelens. Medicatie heeft hem geholpen dat in te zien en meer balans te vinden.
Joris is nog steeds de man op wie ik verliefd werd. En er zijn ook momenten dat het voelt alsof ik aan hem een derde kind heb. Dan vliegt hij fysiek en mentaal van links naar rechts en weer terug, en heb ik moeite hem bij te houden. We praten er openlijk over in ons gezin. En misschien zal dát ervoor kunnen zorgen dat onze zoon, die in zo veel lijkt op zijn vader, een gemakkelijker weg kan volgen.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-36. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

M36 Cover

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Lees ook

Bekijk ook

Dit is de manier om je zwemkleding te wassen.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Redactie Margriet