Mijn verhaal: ‘Het uitvliegen van de kinderen bracht ons weer nader tot elkaar’

Deel dit artikel:

Angelique (47): “Mijn man Jak en ik hebben bewust gekozen voor een eenvoudig leven. A. omdat we wilden dat er altijd iemand thuis zou zijn voor de kinderen en B. omdat we níét wilden meedraaien in de mallemolen van deze tijd. Een tijd waarin iedereen maar rent en racet om mee te kunnen doen aan alles wat maatschappelijk goed scoort.

Werken werd voor ons de manier om de maandelijkse kosten te kunnen dekken, maar het beheerste nooit ons leven. En geld was er dus niet in overvloed.

Sleur

Natuurlijk viel dat weleens tegen, bijvoorbeeld wanneer er contributie voor sportclubs moest worden betaald, wanneer onze schutting door een herfststorm kapot waaide en moest worden vervangen of de apk-keuring minder gunstig uitpakte dan gehoopt. Maar over het algemeen kwamen we er goed mee weg en liep ons leven volgens plan. Waarmee we alleen geen rekening hadden gehouden was sleur, en het destructieve effect daarvan op bijvoorbeeld onze relatie.

Een affaire met een buurman

Sleur ligt in ieders dagelijkse leven op de loer, denk ik. Maar misschien heeft onze manier van leven het extra voedingsbodem gegeven. Vanwege onze sterke hang naar rust en regelmaat met name voor de kinderen én doordat er weinig geld was voor uitspattingen, gebeurde er nooit iets geks of onverwachts. Ons bestaan was enorm voorspelbaar geworden en rond mijn veertigste ging zich dat wreken. Ik had de sterke behoefte mezelf en vooral mijn gevoelens weer eens wakker te schudden. Alles leek zo mat geslagen; ik wilde weer voelen dat ik leefde. En uiteindelijk heeft dat geleid tot een affaire met een buurman.

Living together apart

Jak heeft mij die misstap vergeven, maar toch zijn we elkaar daarna een lange periode kwijt geweest. We spraken zelfs over scheiden, maar dat was financieel zo onaantrekkelijk dat we besloten de ander dan maar beter wat ruimte te gunnen. Living together apart, zoiets.  Ik had nooit kunnen vermoeden dat het uitvliegen van de kinderen hetgeen zou zijn wat ons weer nader tot elkaar zou brengen. Bekend is wel dat dit ouders ertoe brengt om hun relatie opnieuw vorm te geven, maar in ons geval verwachtte ik daar niet per se iets positiefs van.

‘Wat ben ik blij dat we niet hebben opgegeven’

Wat fijn dat ik daarmee helemaal fout zat! Heel voorzichtig zijn we weer moeite gaan doen voor elkaar en de sfeer in huis – je loopt er tenslotte maar met z’n tweetjes rond. Kaarsjes aan, een wijntje bij het eten, en ineens lijkt er zo veel te bepraten. In het weekend wandelen en fietsen we samen, en daarna genieten we ieder van ons eigen boek of samen van een warm bad. Het had heel anders kunnen lopen, maar wat ben ik blij dat we niet hebben opgegeven…”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-48. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.