Mijn verhaal: ‘Soms verlang ik naar een moeder van wie ik kan houden. Maar het is niet anders’

Deel dit artikel:

Marieke leest vaker verhalen van moeders die geen contact meer hebben met veelal hun dochters. Daarin staat dan dat ze niet begrijpen waaróm hun dochter deze beslissing heeft genomen en dat die keuze voor veel verdriet zorgt bij de moeder. In reacties wordt de dochter vervolgens vaak uitgemaakt voor harteloos en kil. Zij is zo’n dochter.

Moeilijke moeder

“Acht jaar geleden heb ik besloten het contact met mijn ouders volledig te verbreken. Vooral vanwege de relatie met mijn moeder. Zij is een moeilijke vrouw. Koud en negatief. Nooit kreeg ik van haar een vriendelijk woord, een aanmoediging, teken van troost of blijk van liefde. Wel veel kritiek en negativiteit. Niets was ooit goed genoeg.

Schuld

Begin twintig was ik – ik woonde al op mezelf en studeerde – toen ik mijn man leerde kennen. En natuurlijk was er in mijn moeders ogen van alles mis met hem. Ze kon niet benoemen wát, ze wist alleen heel zeker dat ik een enorme fout beging toen ik met hem ging samenwonen. Dat ik gelukkig was, daar ging ze volledig aan voorbij. Ook na ons trouwen bleef ze ons bestoken met kritiek en beschuldigingen. Zo zou ik, terwijl we notabene in het buitenland woonden, zelfs de oorzaak zijn van hun gezondheidsklachten. Ik bezorgde mijn ouders allerlei kwalen.

Onzin

Terug in Nederland heb ik nog één keer geprobeerd het uit te praten, begeleid door een maatschappelijk werkster. En tot mijn verbazing was mijn moeder een en al begrip. Heel liefdevol zei ze dat ze dit nooit had gewild. Dat ze hard wilde werken aan een oplossing, omdat ze me niet kwijt wilde en een goede moeder-dochterrelatie belangrijk vond. Maar toen de maatschappelijk werkster de deur uit was, sloeg ze weer om. Die dame zat vol onzin, vond ze. Hoe had ik haar dit kunnen aandoen! Alles zou anders zijn, als ík maar eens gewoon kon doen.

Contact verbroken

Toen brak er iets in mij. Ik had zo lang gevochten voor haar liefde, haar goedkeuring, haar acceptatie. Nu begreep ik dat ik die nooit zou krijgen. Dus nam ik de heel moeilijke stap om het contact te verbreken. Een zware en emotionele beslissing, maar wel een die me uiteindelijk rust heeft gebracht. Na veel therapie ben ik erachter waarom ik ben zoals ik ben. En dat ik nooit van mijn ouders ga krijgen wat ik nodig heb. Dus ik laat het hierbij. Ik ben gelukkig nu. Natuurlijk mis ik ouders. Niet míjn ouders, maar wel ouders. Een moeder bij wie je met vragen terechtkunt. Met wie je kunt praten, huilen en lachen. Een moeder van wie ik kan houden. Maar het is niet anders.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-32. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Twee keer per week de leukste nieuwtjes, mooiste verhalen en handigste tips & tricksin je mailbox – geselecteerd door de redactie van Margriet. Wil je dat ook? Schrijf je hier gratis in voor onze nieuwsbrief.