Mijn verhaal: “Ik heb het vlammetje in hem gedoofd”

Deel dit artikel:

Madelon (55): “Ton en ik hebben een fijn leven samen. We wonen in een prima huis in een sfeervol stadje en hebben lieve kinderen en twee kleinkinderen. Door het samen tennissen hebben we door de jaren heen leuke contacten opgedaan. En dan is er ook nog het geluk van twee gezellige families.

Wat wil je nog meer? zou ik denken als een ander me dit vertelde. Maar zoals elk huisje zijn kruisje heeft, geldt dat ook bij ons.

“Ik heb niets met seks”

Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb niets met seks. In onze verliefde periode vond ik intiem zijn met Ton wel erg prettig, weet ik nog goed. Hij is vijf jaar ouder dan ik en had wat meer ervaring. Hij was een gepassioneerde minnaar, en ook heel lief en attent in bed.

Ik nam niet direct het initiatief, gewoon om-dat ik daar niet aan dacht, maar dat was toen geen probleem: het was duidelijk dat we allebei wilden en dat we stapelgek op elkaar waren. Hij heeft me wegwijs gemaakt op seksueel gebied, maar – en dat is mijn man geenszins aan te rekenen – het heeft me niet lang kunnen bekoren.

Tegemoet komen

Tuurlijk heb ik niets laten merken toen ik begon te beseffen dat ik er steeds minder bij voelde. Ik was van mening dat seks ‘erbij hoorde’ en probeerde Ton tegemoet te komen. Dat verdiende hij, vond ik, en ik wil-de hem nooit het gevoel geven dat ik iets tegen mijn zin deed. Ik deed dus mijn best, fakete hier en daar een orgasme en vroeg me weleens af wat mij mankeerde.

Ik heb toen zelfs een arts geraadpleegd, ik ben een tijdje met de pil gestopt, koos bewust voor lustopwekkende voedingsmiddelen, maar nee hoor, niets hielp. Tot ik er écht genoeg van had.

Lees ook:  Mijn verhaal: ‘In het dorp wist iedereen dat de familie Joodse onderduikers hielp’

Teleurstelling

Ton had inmiddels wel wat gemerkt natuurlijk. Hij vroeg me geregeld wat er aan de hand was, waarom ik zo weinig interesse toonde in seks en wat hij kon doen om mijn plezier te verhogen. Maar ik had geen antwoorden. Tons teleurstelling vond ik geheel begrijpelijk.

Daarna kwam het er zo nu en dan nog wel van, maar de passie die er ooit was, voelde ik ook bij hem niet meer. Daar voelde ik mij schuldig over. Ik had dat vlammetje in hem gedoofd.

Behoefte vervullen

Ton heeft me nooit iets kwalijk genomen, geloof ik. Er is intimiteit in knuffelen op de bank en liefdevolle aanrakingen en omhelzingen in het voorbijgaan. We houden van elkaar en we zijn trots op wat we hebben opgebouwd samen.

Maar ik heb ook gezegd dat ik het begrijp wanneer hij wellicht eens bij iemand anders zijn behoefte zou vervullen. Hij wil daar niets van weten, en twee vriendinnen die ik het vertelde verklaren me voor gek. Maar echt, ik gun het hem. En dat is, denk ik, ook wat liefde is.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-48
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief