Mijn verhaal: ‘Deze relatie heeft me al heel wat stiekeme tranen gekost’

Deel dit artikel:

Jeanine (42): “Sinds ik acht jaar geleden, drie jaar na mijn scheiding, verliefd werd op Paolo, is het alsof ik met één been in Nederland sta en met het andere in Italië.

Ik woon namelijk in Nederland met mijn tienerzoon, twee dochters en een lieve, ondeugende hond, en hij woont in Veneto, dicht bij Venetië. En voorlopig houden we dat even zo. Behalve mijn kinderen heb ik hier mijn familie nog en mijn werk als verpleegkundige in de geriatrie. En wat ik verder doe? Online verkoop ik sinds zes jaar onder meer duurzame handgemaakte tassen en sieraden van unieke en pure materialen uit Italië én Nederland – prima te doen ook ooit vanuit dáár.

Huis gekocht

Wat onze verbondenheid – ik noem het ‘de kus tussen onze landen’ – heeft versterkt, is dat Paolo en ik vast samen een oud huis hebben gekocht in de heuvels achter het schitterende Verona, aan de voet van het vrij onbekende Lessini-gebergte. Het is hier alsof de tijd honderd jaar heeft stilgestaan. Smoorverliefd waren we beiden bij het zien ervan, en na misschien vijf minuten twijfelen besloten we de gok te wagen. Sindsdien zijn we de gelukkige bezitters van het huis, stallen en een terrein waarop we olijfbomen en fruitbomen hebben geplant en onze eigen knoflook en andere kruiden biologisch telen.

Altijd afscheid nemen

Als we er zelf niet zijn, verhuren we de woning; zonder wifi en tv en omgeven door een prachtige natuur kunnen mensen hier écht tot bezinning komen. Zelf ben ik net terug en weer thuis in mijn kleine knusse huisje in Zeeland, maar met Italië diep in mij. Ik mis Paolo nu al. Tegelijkertijd ben ik blij om mijn oudste dochter weer te zien, die door stage dit keer niet mee kon. Altijd is er het afscheid nemen van iemand die me zo lief is. Het heeft me al heel wat stiekeme tranen gekost, in mijn auto of het vliegtuig…

Gecompliceerd leven

Of het een gecompliceerd leven is? Absoluut! Een saai leven? Zeker niet! Lastig? Ja, soms wel. Maar wat een geluk dat ik het mooie van twee landen en culturen mag meepikken. Twee tegenpolen zijn het, qua natuur en cultuur, die ik probeer te verenigen in het leven van mij en mijn kinderen. Met Paolo als mijn grote inspirator. Het leven uitstippelen; gaandeweg heb ik geleerd om dát nooit meer te proberen.

Mijn scheiding en het verdriet hebben mij laten inzien hoeveel meer het brengt om gewoon mijn gevoel te volgen en te leven bij de dag en in het moment. Zo kwam ik Paolo tegen. Ooit heb ik gelezen: ‘Afstand doet met liefde wat wind doet met een klein vuurtje: een kleine blaast het uit, een grote wakkert het aan.’ En ik denk dat dat echt zo is.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019 – 23.
Je kunt deze editie nabestellen op MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
SCHRIJF JE IN OP MARGRIET.NL/NIEUWSBRIEF