Mijn verhaal: ‘Na al die jaren ontving mijn vader mij met open armen’

Deel dit artikel:

Caroline: “Begin jaren zestig zijn mijn ouders gescheiden. Dat was nogal een ding in die tijd. Mijn moeder was een trotse vrouw en wilde door niemand zielig worden gevonden. Ze zou ook wel even laten zien dat ze in haar eentje prima twee kinderen kon opvoeden, dus hield ze voor ons de touwtjes strak. En mijn vader kwam er nooit meer in.

Niemand was er toen nog mee bezig wat een echtscheiding deed met kinderen. Mijn moeder zeker niet. ‘Niet piepen maar doorgaan’ was haar motto. En: ‘Huilen doe je maar onder de douche.’ Het hielp háár haar rug recht te houden, want in feite had ze veel verdriet om het wegsturen van mijn vader. Hij, haar grote liefde, had haar diep gekwetst door er meerdere liefjes op na te houden. En al had ze hem misschien nog een kans 
willen geven, dan ging dat niet meer omdat al zo veel mensen wisten van zijn ontrouw: liever een sterke alleenstaande vrouw, dan het zwakke en bedrogen vogeltje naast hem. Mijn vader, ‘de schuinsmarcheerder, de smeerlap en de bedrieger’, kreeg ik vanaf mijn tiende nauwelijks meer te zien. Wat hij mijn moeder had aangedaan was onvergeeflijk. Als hij toch het lef had zich te vertonen, werd de deur in zijn gezicht dichtgesmeten. Dat ik hem altijd een lieve en leuke papa had gevonden deed er niet meer toe. Al miste ik hem nog zo vreselijk…

Mijn vader heeft nog lang geprobeerd contact te zoeken, maar door de loyaliteit naar mijn moeder en door het beeld dat ik inmiddels van hem had, gaf ik geen gehoor. Ik moest er 45 jaar voor worden om te beseffen dat hij als echtgenoot dan wel hopeloos had gefaald, maar dat hij als mens op andere vlakken misschien wel waardevolle bijdragen had geleverd. Hij was een 
vrolijke, behulpzame, charmante man, herinnerde ik me, die genoot van zijn werk, van de natuur, van vissen, fietsen met vrienden en vooral van zijn kinderen. Zijn relatie met mijn moeder stond in feite los van zijn relatie met mij. Zelfs zij zag dat, naarmate haar pijn na haar zestigste wat minder werd.

Toen ik mijn vader benaderde, ontving hij mij met open armen. Na al die jaren. Ik heb daar heel hard om gehuild. We konden de verloren tijd niet meer inhalen, maar namen ons voor om de toekomst volop te benutten. En dat hebben we gedaan. Met mooie gesprekken, vele gezellige etentjes en prachtige weekendjes weg met mijn gezin en zijn nieuwe vrouw. Hij is nu 92. Een oude man die ook maar mens was, en die door alle goede en minder goede jaren heen gewoon mijn vader is gebleven.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-24. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op