Mijn verhaal: ‘Zelfs in deze tijd zijn er nog mannen die vrouwen met een hogere functie niet accepteren’

Deel dit artikel:

Trudy (63): “Op mijn 23ste solliciteerde ik op een ‘mannenfunctie’ in een 
gerenommeerd familiebedrijf. Ik moest me realiseren dat het sjouwen fysiek zwaar was én dat ik opmerkingen zou krijgen van de mannen die geen vrouwelijke collega gewend waren. Als ik niet binnen vijf jaar al aan kinderen wilde beginnen, kreeg ik de baan. En zo geschiedde. Het zware werk ging me goed af en tussen de mannen hield ik me prima staande. Na zeven jaar promoveerde mijn baas me zelfs tot voorvrouw van een productieafdeling.

Daarna werd ik zwanger en de vooroordelen waren niet van de lucht. Nu wilde ik vast minder werken, zodat ik mijn leidinggevende functie niet kon behouden. Of ik zou me vaak ziek melden om mijn kind te kunnen opvangen. Maar niets was minder waar: mijn toenmalige partner bleef namelijk thuis bij de baby en ik zou onverminderd doorwerken. Alleen was na mijn verlof wel mijn eigen werkplek vergeven aan een mannelijke collega en kreeg ik op de afdeling alleen nog een laatje voor mijn spullen. Ik ben altijd strijdbaar gebleven binnen het mannenbolwerk. Als eerste vrouwelijke voorzitter van de ondernemingsraad, als afdelingsmanager, als productiemanager. Mijn daadkracht en eerlijkheid zorgden ervoor dat ze niet om mij heen konden.

Na jaren van reorganisaties, die ik allemaal overleefde, werd het familiebedrijf overgenomen door een investeringsbedrijf. Ik had er 36 bevlogen dienstjaren op zitten en nog altijd stond ik open voor nieuwe ontwikkelingen. Heel jammer alleen dat mijn nieuwe werkgever het niet zag zitten met mij. Een vrouwelijke productiemanager in een mannenbedrijf, dat kon niet in zijn ogen. Hij negeerde mij als verantwoordelijke leidinggevende door me bijvoorbeeld niet uit te nodigen voor vergaderingen. En hij kwetste me met opmerkingen als: ‘Wanneer je zó lang voor hetzelfde bedrijf werkt, komt dat doordat je te dom bent om ergens anders te worden aangenomen.’ Je kon het van mijlenver zien aankomen: binnen een jaar werd ik ontslagen.

Ik heb een rechtszaak aangespannen en die glansrijk gewonnen, wat veel genoegdoening gaf, maar toch: terugkeren op de werkvloer was geen optie, gezien de zeer verstoorde werkrelatie. Het voelt zo onrechtvaardig: zelfs in deze tijd is het helaas nog zo dat er mannen zijn die je het leven zuur kunnen maken omdat zij vrouwen met een hogere functie niet kunnen accepteren. Na drie jaar gaat het me inmiddels goed, maar na heel veel sollicitaties is het me – op mijn leeftijd – nog niet gelukt om weer aan werk te komen.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-20. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op