Mijn verhaal: ‘Hij vraagt geregeld of ik er nog oke mee ben’

Deel dit artikel:

Ingeborg (51): “Ik had het kunnen weten toen ik hem voor het eerst ontmoette. Want als iemand zóveel ‘zon’ uitstraalt, opgedaan in zijn geboorteland, kun je dan ooit écht aarden in Nederland? Toch woonde Xander al 34 jaar hier toen ik hem leerde kennen.

Hij was op zijn elfde naar Nederland gekomen en het was zijn ouders voor de wind gegaan.

“Dat mediterrane vuurtje”

Met een goedlopend restaurant hadden zij hun gezin met drie jongens een positieve nieuwe start kunnen geven. De kinderen integreerden prima op school, maar ondanks dat miste vooral Xander, de oudste, zijn oude thuis in Griekenland enorm. Toen ik hem voor het eerst zag, kon ik dat mediterrane vuurtje in hem gewoon voelen branden. Ik vond het super aantrekkelijk. En gelukkig zag hij ook iets in mij, een ‘gewone’ Hollandse kaaskop.

Tijd om jezelf te hervinden

Xander en ik hadden op dat moment allebei al een paar kortere relaties én een mislukt huwelijk achter de rug. Een scheiding, pijnlijk of niet, doet iets met een mens. Ik had echt even tijd nodig om mijzelf te hervinden, ook al namen mijn ex en ik in harmonie afscheid. Xander had zich naast zijn echtgenote altijd erg weggecijferd. Hij hield zóveel van haar en hun twee dochters, dat hij zich veel liet welgevallen. Hij was te zacht, te meegaand. Maar hoe hij ook zijn best deed, het was nooit goed genoeg en uiteindelijk verliet ze hem voor een ander.

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ik had 4 jaar nodig om te herstellen van m’n verstikkende huwelijk’

“Ik wil niet meer afhankelijk zijn”

Als je dan weer alleen bent en opnieuw moet beginnen, is het logisch dat je stilstaat bij wat je nu werkelijk wilt in het leven. Voor jezelf. Want of een ander blijft, is geen zekerheid meer. Xander had veel korte familiereisjes naar Griekenland gemaakt, maar nu wilde hij meer. En wat ík had geleerd van mijn scheiding? Dat ik niet meer afhankelijk wilde zijn.

Kreta

Xander is met een neef en nicht een restaurant gestart op Kreta. En hij verdient wat bij als wandelgids. Hij is hierdoor zeven maanden per jaar niet in Nederland. En ik ben hiervan drie maanden per jaar bij hem op Kreta. We zijn altijd open tegenover elkaar geweest over waar we vandaan komen – letterlijk en figuurlijk – en over wat onze wensen zijn.

Knetterverliefd

Al vind ik het heus niet altijd gezellig dat hij zo lang weg is, ik doe ook graag mijn eigen ding – met vriendinnen en familie en mijn werk als freelance budgetcoach. Bovendien gun ik hem dat hij nu doet waar hij gelukkig van wordt. Wel lief dat hij geregeld vraagt of ik er nog steeds oké mee ben. Maar wat wil ik meer? Steeds als we elkaar zien, is het weer heerlijk. Op deze manier blijven we tot ons negentigste knetterverliefd.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-41
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief