Mijn verhaal: ‘Ik houd van beide kinderen, maar soms is liefde niet genoeg’

Deel dit artikel:

Marinde: “Ik heb twee dochters van wie ik zielsveel houd, maar wat is het altijd lastig geweest om mijn aandacht goed over hen te verdelen. Ik bedoel: naar hun beider tevredenheid.

Mijn oudste dochter Lenny kreeg een zusje toen ze bijna twee was.

”We moesten altijd opletten”

Natuurlijk hadden we van tevoren wel bedacht dat ze hieraan zou moeten wennen, dat ze misschien niet direct een gat in de lucht zou springen. En toen dat ook zo bleek te zijn, hebben we zo veel mogelijk geprobeerd om Lenny gerust te stellen en genoeg aandacht en ruimte te geven. Uiteindelijk kwam het wel goed en was ze echt ook lief voor haar zusje Mira. Maar we moesten altijd opletten, omdat haar bui zomaar kon omslaan.

Jaloezie

De meiden werden ouder en ja, ze hadden geregeld ruzie. Maar ach, dat hoort erbij, toch? Jammer vond ik alleen dat de aanleiding bij Lenny vaak jaloezie was. Ze wilde hebben wat haar jongere zusje had en dat kon gaan om speelgoed, vriendinnetjes en kleding toen ze ouder werden, maar zeker ook om mijn aandacht. Hoe vaak ik van haar niet het verwijt kreeg dat ik Mira liever vond.

Dat ik Mira meer complimentjes gaf, dat ik het vast leuker vond om met Mira naar de stad te gaan en gezellige dingen te doen, enzovoorts. We hebben hulp gezocht om hiermee te leren omgaan en om Lenny de kans te geven zich te uiten, maar dat heeft nooit echt een verbetering gegeven.

Grenzen opzoeken

Vanaf haar zestiende hadden we onze handen vol aan onze oudste dochter. Ze zocht alsmaar haar grenzen op. Bij ons, door zich niet aan afspraken te houden, heel brutaal te zijn en dan weer poeslief. Maar ook buitenshuis, met vriendjes, alcohol en softdrugs.

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Begrepen wij wel hoe zwaar zijn leven als begaafd autist was?’

Verwijten

Mira was een rustig meisje, dus het verschil tussen de twee was groot en ze hadden nauwelijks nog een klik. Ondertussen probeerden we Lenny wel bij ons gezin te blijven betrekken, al was dat erg moeilijk door haar boosheid, die vaak op mij was gericht, omdat ik haar tekort had gedaan in haar ogen. Heel verdrietig werd ik van haar verwijten, omdat ik juist zo mijn best had gedaan dit gevoel bij haar weg te nemen. Ik hield en houd nog steeds van mijn beide kinderen evenveel.

“Ze heeft afscheid van ons genomen”

Lenny is nu 31 en heeft inmiddels voor de derde keer in twaalf jaar tijd afscheid van ons genomen. Zelfs van haar vader, voor wie ze altijd nog een zwak had. Ik vertrouw er alle keren op dat ze weer terugkomt en laat weten dat de deur áltijd voor haar open staat. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben ook wel een beetje moe van het afwachten en hopen, van het steeds opnieuw proberen en dan tóch het deksel op de neus krijgen. Soms is liefde schijnbaar niet genoeg.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-39
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief