Mijn verhaal: ‘Ik had 4 jaar nodig om te herstellen van m’n verstikkende huwelijk’

Deel dit artikel:

Het heeft vier jaar geduurd voordat Alinde (42) zich weer enigszins wilde openstellen voor mannen. Eerder had ze ruimte nodig om te herstellen van een verstikkend huwelijk, en om haar eigen weg te vinden. Ze was jong, achttien, toen ze verliefd werd op Marc. Vijf jaar ouder was hij en enorm zelfverzekerd. Hij zag er dan ook goed uit en zijn toekomst als arts was veelbelovend.

“Wat ik ging doen qua studie en werk, zei hij, maakte eigenlijk niet uit: hij zou genoeg geld verdienen en ik mocht gewoon lekker ‘vrouw’ zijn. Daar bedoelde hij mee dat ik onbezorgd mocht genieten van bezoekjes aan kapper, schoonheidsspecialiste en vriendinnen, en dat ik thuis voor onze toekomstige kinderen zou zorgen. Heel vervelend klonk het niet. Zijn insteek haalde iets weg van de druk die ik voelde om te presteren, omdat ikzelf was grootgebracht met het idee dat vrouwen júíst zelfvoorzienend moeten zijn.

‘De verhoudingen tussen mijn man en mij groeiden compleet scheef. Heel klein werd ik, tot er niets meer van mij over was’

Ik heb vervolgens wel mijn studie rechten afgerond, maar daarna heb ik het pad van mijn man gevolgd: ik werd thuisblijfmoeder en zorgde ervoor dat Marc en de kinderen niets te klagen hadden. Waarschijnlijk had hij ook niet bedacht dat ik hiermee uiteindelijk zijn respect zou verliezen. De verhoudingen tussen Marc en mij groeiden compleet scheef. Hij werd een soort heerser over ons gezin en ik een gehoorzame slavin die af en toe een klap kreeg als de spanning te hoog opliep of ik iets niet snel genoeg begreep. Heel klein werd ik, tot er niets meer van mij over was.
Dat we gingen scheiden was zijn keuze en mijn redding – al zag ik dat laatste toen nog niet zo. Ik werd tenslotte in het diepe gegooid en was doodsbang dat ik niet kon zwemmen. Maar ik kon wél zwemmen. Veel beter dan ik was gaan geloven. Ik betrok een huurhuis, vond met doorzettingsvermogen en geduld een leuke parttime startersfunctie in de juridische wereld en kreeg de kans me daarin bij te scholen. Hoewel ik het erg druk had, naast het zorgen voor de kinderen, voelde ik me rustiger worden in mijn lichaam en hoofd. De stress was weg. Het op mijn tenen lopen en nooit iets goed genoeg doen.

En sinds acht maanden ben ik weer verliefd. Op een gelukkig getrouwde, onwetende collega die ik nooit zal opzadelen met mijn gevoelens. Het is voor mij genoeg dat ik weet dat ik weer liefde kan voelen. Dat ik geniet van de kriebels in mijn buik als ik hem zie en van het veilige gevoel dat er niets van mij wordt verwacht. Ooit zal ik klaar zijn voor een nieuwe relatie, daar heb ik vertrouwen in gekregen. Dan weet ik zó goed wie ik ben, dat ik mijzelf nooit meer zal verliezen.”

Beeld | iStock
Tekst | redactie Margriet

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-39. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.