Mijn verhaal: ‘Ik gaf mezelf voor m’n 50e het mooiste cadeau: mijn ontslag’

Deel dit artikel:

Anita: “Ik was 48 en ging opnieuw ‘naar school’. Spannend, na dertig jaar. In die tijd was ik moeder geworden en had ik met veel voldoening gewerkt als VIG (verzorgende individuele gezondheidszorg, red.). Maar naarmate de kinderen me minder nodig hadden, kwam mijn langgekoesterde droom weer boven borrelen: ik wilde graag verpleegkundige worden.”

“De tweejarige opleiding hiervoor zou best zwaar worden. Eén dag in de week naar school, twintig uur werken, huiswerk maken, en dat allemaal náást het alledaagse huishouden. Maar de hang naar deze uitdaging en verdieping in mijn werk trok me over de streep. Vervolgens kwam het aan op heel goed plannen. Niet makkelijk en dodelijk vermoeiend in het begin. Maar wat heb ik genoten! Van het onderwijs, het vergaren van kennis en deze omzetten naar de praktijk, van het contact met de klasgenoten, enzovoorts.

Voor jezelf zorgen

Mijn opleiding leverde mij meer dan alleen een diploma. Mijn gevoel van eigenwaarde was gestegen, doordat ik eindelijk had geleerd om voor mijzelf op te komen. Als leerlingen hadden we meegekregen dat je alleen goed voor een ander kunt zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt. Wat betekent: goed eten en drinken, op tijd je rust nemen, voldoende slapen én je eigen grenzen aangeven.

Wakker liggen

Dat laatste had ik nodig, omdat in de organisatie waarvoor ik werkte enkele zaken niet goed voor elkaar waren, en daar liep ik steeds meer tegenaan. De bom barstte toen door allerlei calamiteiten ons team kromp van tien naar drie leden. Met z`n drieën draaiden we alle diensten, soms zelfs elf uur aaneengesloten per dag. Ik ging met buikpijn naar mijn werk en lag van alle adrenaline nachten wakker.

Ontslag

Toen er ook nog een vervelend voorval plaatsvond, ik mijn grenzen aangaf en die werden genegeerd, realiseerde ik me dat ik voor mijzelf moest kiezen. Ook omdat ik niet wilde dat mijn werkplezier in de ouderenzorg zou worden aangetast. Ik heb mezelf toen, voor mijn vijftigste verjaardag, het mooiste cadeau gegeven: mijn ontslag. Wat was ik opgelucht en trots, maar ook verdrietig omdat ik mijn collega’s en cliënten enorm zou gaan missen.

De toekomst

Wat er op mijn pad komt, weet ik niet. Ik heb nog geen uitzicht op een 
andere baan, maar ik heb wél mijn diploma en dat geeft me vertrouwen. Hard werken vind ik niet erg, als mijn inzet maar een beetje wordt gewaardeerd en mijn privéleven niet volledig raakt ondergesneeuwd. Dan kan ik weer vol overgave in de zorg stappen, waarin ik al jaren met zo veel plezier heb gewerkt.”

Beeld | iStock
Tekst | redactie Margriet

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-42. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.