Mijn verhaal: ‘Ik ben inmiddels vijftig, maar het zorgen voor mijn zusje en broertje heb ik nooit helemaal kunnen loslaten’

Deel dit artikel:

Hanneke: “Onze vader overleed toen ik 24 was. Mijn zusje Carla was toen 22 en mijn broertje Jacco negentien. Ik was net het huis uit en zij bleven achter met onze moeder, die nooit gezond van geest is geweest. Ze had een psychische stoornis en eigenlijk draaide ons hele gezinsleven om haar stemmingswisselingen. Als ze een aantal positieve dagen had, kookte ze voor ons, probeerde ze de tuin wat bij te houden en een spelletje met ons te doen. Maar veel vaker lag ze boven met de gordijnen dicht of zat ze te mokken in haar stoel voor het raam. En soms zat ze zó diep in een depressie, dat ze moest worden opgenomen. Omdat mijn vader een eigen bedrijf had en hard werkte, soms om te vluchten van de thuissituatie denk ik, nam ik al op jonge leeftijd veel van mijn moeders verantwoordelijkheden over. Ik bracht Carla en Jacco naar school, zorgde voor het eten en hielp met alledaagse problemen. Ook toen zij gingen puberen, weet ik nog. Zij hielpen mij ook als 
ik daarom vroeg, bijvoorbeeld met aardappels schillen, de tafel dekken, de was vouwen, dat soort dingen. We hadden het best leuk, hoewel er altijd een verdrietige sfeer hing door de twee afwezige ouders.
Toen ik dus op mijn 24ste het huis uit ging met de grote behoefte te ontdekken wie ikzelf eigenlijk was, overleed mijn vader plotseling aan hartfalen. De vier jaar dat mijn moeder daarna nog leefde waren loeizwaar. Ze was boos omdat mijn vader én ik haar in de steek hadden gelaten, vond ze. Natuurlijk kwam ik zo vaak als ik kon, ook voor Carla en Jacco, maar ze was nooit tevreden. Spijtig genoeg hebben we geen aardig woord meer van haar gekregen. Haar overlijden was een zegen.
We zijn alle drie inmiddels 22 jaar ouder geworden. Mijn zusje heeft een eigen gezin, net als ik. Mijn broertje is vrijgezel gebleven. Maar het zorgen voor hen heb ik nooit helemaal kunnen loslaten. Ik zie in Carla voorzichtige trekjes van mijn moeder, en ik ben erop gebrand dat deze niet met haar aan de haal gaan. En Jacco is sociaal arm, zoals mijn vader, waardoor ik bang ben dat hij geïsoleerd raakt. Nog steeds denk ik weleens: en wie ben ik dan in dit verhaal? Is zorgen voor anderen misschien precies waarvoor ik hier ben? Op mijn vijftigste vraag ik me af of dat oké is, of het de bedoeling kan zijn dat je voornamelijk de leidraad bent voor je dierbaren – wat me veel geluksmomenten bracht, dat wil ik benadrukken. Of moet ik nu echt mijn ogen gaan openen voor het te laat is en ik ‘mijn boot’ heb gemist?”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-44. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Leuk om te kijken

Wil je écht warme voeten als je buiten wandelt? Kijk dan gauw naar deze lifehack.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.