Mijn verhaal: ‘Hij was leuk en lief, dus hoe erg kon z’n donkere kant nou zijn?’

Deel dit artikel:

Kim: “Mijn man en ik zijn nu 23 jaar getrouwd en ik ben nog steeds heel gek op hem. Ik zeg weleens: Jort is alles. Hij is energiek, grappig, handig, oplossingsgericht, gevoelig, sociaal, zorgzaam en een gezellige druktemaker. Maar ook ongeduldig, kort door de bocht, impulsief, koppig, totaal níét sociaal en een enorme zwartkijker, door z’n depressieve buien. Het zit allemaal in hem.

In één persoon. Best veel soms, voor hemzelf en ook voor ons, zijn vrouw en twee kinderen.

Sombere buien

Ik heb met Jort al veel meegemaakt natuurlijk. We waren begin twintig toen we elkaar leerden kennen. Allebei nog thuiswonend. Geen zorgen. Nauwelijks verantwoordelijkheden. En toch had hij toen al last van buien. Ik schrok daar niet van, want ik kende de sombere weken van mijn vader en mijn opa. En Jort was zo’n leuke en lieve jongen, hoe ernstig kon die donkere kant van hem nu helemaal zijn?

Depressies en ADHD

Naarmate we ouder werden en wél die verantwoordelijkheden kregen door een eigen bedrijf, een huis en gezin, werden Jorts pieken en dalen hoger en dieper. Dat gaf zó’n onrust, dat we op een gegeven moment toch maar hulp hebben gezocht. We moesten weten wat hem triggerde en hoe we zijn gemoed misschien wat stabieler konden houden. Jorts ding bleek tweeledig: enerzijds waren er de terugkerende depressies, anderzijds kreeg hij de diagnose ADHD, waaraan we zelf nog niet hadden gedacht. Medicatie moest wat rust in het hoofd brengen en daar was Jort inmiddels ook best aan toe.

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ik was bang om me te laten zien, voelde me minderwaardig’

De depressieve buien zijn nu lichter

We zijn nu twee jaar verder en gelukkig is hij nog steeds dezelfde persoon gebleven, in wie allerlei uitersten zijn verenigd. Alleen is het allemaal ietsjes milder en heel belangrijk: de depressieve buien duren korter en zijn wat lichter. Bovendien is Jort minder moe, want die chaos in het hoofd vergde wel wat. En na een wat minder vrolijke week, veert hij makkelijker terug. Ik heb alleen gemerkt dat het van mij toch nog wel wat vraagt om steeds mee te schakelen. Vooral in zijn hypere status, die er ondanks de medicatie toch nog wel is, kan ik soms écht bekaf raken.

Jort-vrije weekenden

We vinden het zelf nogal grappig, maar we hebben daarom voor mij ‘de Jort-vrije weekenden’ bedacht: twee keer per jaar zoek ik met een vriendin of mijn zus een hutje op de hei op om daar prikkelloos te kunnen opladen. Man en kids hebben dan thuis het rijk alleen en doen alles waarop ik normaal gesproken de rem gooi. En na twee dagen zijn we weer dolblij elkaar te zien.

Plussen en minnen, iedereen en elke relatie heeft ze. Ik ben er trots op dat ik na lastigere tijden nog steeds kan zeggen: ‘We hebben het goed met elkaar.’”

Beeld iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-40
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief