Mijn verhaal: ‘Alles kon mijn vader tot razernij brengen, we wisten nooit precies wat…’

Deel dit artikel:

Mara (51): “We zijn vaak verhuisd in mijn jeugd en zonder duidelijke reden; mijn vader veranderde bijvoorbeeld niet van werk. Achteraf denk ik dat we verhuisden als mijn ouders niet langer de schijn konden ophouden en buren te weten waren gekomen wat zich bij ons thuis afspeelde. De contacten
 werden dan verbroken zodat alles ongestoord bij het oude kon blijven.

We leefden met z’n vieren thuis, mijn ouders, mijn oudere broer en ik. Maar er was maar één mening die telde en dat was die van mijn vader. Alle drie waren we bang voor hem. Omdat hij héél erg boos op ons kon worden, maar vooral omdat we niet konden voorspellen wanneer. Had ik iets gemorst? Maakte mijn broer te veel geluid? Lag er een boek niet recht? Het beste was om je zo onzichtbaar mogelijk te maken. Ik was veel alleen in mijn kamer en was graag buiten – dat laatste met de kanttekening dat ik niet vies mocht worden, want smerige 
kleding kon mijn vader tot razernij brengen. Dan kon hij schelden, slaan, schoppen en stompen. Zonder 
verweer ondergingen mijn broer en ik zijn straffen, terwijl mijn moeder machteloos riep dat hij moest stoppen. Ik weet nog hoe mijn vader mij sloeg met zijn riem omdat ik mijn zwemdiploma niet had gehaald, en dat mijn moeders geschreeuw hem gewoon níéts deed.

Ik heb in mijn jeugd geleerd dat je alles moet doen wat er wordt gevraagd om lief en aardig gevonden te worden. Dat je geen hulp mag vragen en geen eigen wil mag hebben. Geen angst of pijn mag voelen, boos mag worden of mag huilen. Ik hunkerde zó vurig naar iets van positieve aandacht dat ik dat nooit meer heb kunnen loslaten. In mijn volwassen relaties zoek ik nog altijd naar bevestiging: doe ik het goed, ben ik wel lief genoeg, strijk ik niemand tegen de haren in? En als ik die bevestiging niet krijg, moet ik dus nóg beter mijn best doen. Wat mij bovendien erg belemmert en verdriet doet is dat ik zo veel moeite heb met intiem lichamelijk contact, ontstaan door de ruwe aanrakingen van mijn vader als hij mij ‘waste’…

Het wachten is dan op een burn-out, en die kwam. Daardoor werd ik gedwongen eindelijk eens zelf keuzes te maken. Maar wat vind ik dat – inmiddels zeven jaar later – nog steeds ontzettend moeilijk. Hoe kan ik mijn eigen mening vertrouwen als mij die altijd is ontzegd? Hoe kan ik van mezelf houden als me dat nooit is geleerd? En hoe kan ik liefde tonen als ik nooit heb gevoeld wat liefde is? Mocht iemand zich herkennen in mijn verhaal en de antwoorden hebben gevonden: ik houd me aanbevolen.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-11. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.