Mijn verhaal: ‘Moest ik alleen verder of deze ‘onrustige veertigersdip’ gewoon uitzitten?’

Deel dit artikel:

Angela (43): “Twee jaar geleden liep ik op het strand. Ik was er in mijn eentje naartoe gegaan om mijn hoofd leeg te maken. Omdat ik het allemaal even niet meer wist. Hopelijk zou de frisse zeewind mij tot heldere inzichten brengen.

Ik was op dat moment negentien jaar samen met mijn vriend. Ik had een baan waarin ik al zeventien jaar ongeveer hetzelfde deed. Kinderen waren er nooit gekomen; dat was niet gelukt, en Michel en ik hadden besloten dat die teleurstelling niet ons leven zou beheersen. We hadden twee lieve honden, en het leven was prima. Maar het was ook zo saai geworden. Ik was net veertig en had sterk zoiets van: en nu? Is dit wat ik ervan maak? Is dit hoe ik mijn leven blijf invullen tot ik tachtig ben? Gesprekken met mijn vriend hierover waren vruchteloos. Hij is iemand die gewoon heel tevreden is met wat hij doet, waar hij woont en wie hij lief heeft. Ik moet hem niet uit zijn comfortzone willen halen, want daar maak ik hem erg ongelukkig mee. Anderzijds: ik werd níét meer blij van wat we al zo veel jaar deden. Maar elkaar ergens halverwege ontmoeten leek er niet in te zitten. Die dag op het strand hoopte ik een antwoord te vinden: was het beter alleen verder te gaan of moest ik geduld hebben en deze ‘onrustige veertigersdip’ gewoon uitzitten?

Eigenlijk is het ’t allebei niet geworden. Ik had geen geduld meer om af te wachten of mijn gevoel bij een fase hoorde. En alleen verdergaan werd het ook niet echt, omdat ik daar aan de kust een bijzondere ontmoeting had met een man die mijn hart veroverde, zonder dat dat zijn bedoeling was. Zijn stem die mij uitlegde over aangespoelde schelpen, zijn levenslust, zijn lieve en ondeugende ogen; ze verwarmden mijn lichaam op zo’n manier dat ik er mijn antwoord in vond. Ik móést mijn zinnen gaan prikkelen, mijn geest verruimen, en dat lukte niet als mijn vriend en ik aan elkaar bleven hangen.

Jord, die man aan het strand, heeft mij op weg geholpen en onbewust de moed gegeven op eigen benen te gaan staan. Hij is een goede vriend geworden met wie ik kan sparren over leuke levensvragen. Mijn baan bij de bank heb ik ingewisseld voor een functie in een gezellige boekenwinkel. En ik woon inmiddels alleen in een huisje dicht bij bos en zee. Of dit nu zo veel beter is dan het was? Het is voor mij in elk geval een grote stap vooruit. Alsof ik weer in beweging ben, keuzes heb en mijn ideeën weer kunnen stromen. Alsof ik als een logge, luie beer ben wakker geworden uit mijn winterslaap.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-16. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Redactie Margriet