Mijn verhaal: ‘Het is kinderlijk eenvoudig om financieel steeds een beetje meer af te glijden’

Deel dit artikel:

Elsa (43): “Ik kijk de tv-programma’s weleens, over stellen die financieel aan de grond zijn geraakt. Soms ligt de oorzaak in een opeenstapeling van onvoorziene zaken. Een ziekte bijvoorbeeld, vlak na een ontslag. Zulke verhalen zijn schrijnend. Maar er zijn ook mensen die torenhoge schulden hebben omdat ze totaal niet met geld kunnen omgaan. Met die mensen leef ik ook mee, want zó iemand zou ikzelf kunnen zijn. Ik had alleen maar het geluk dat mijn man mij op tijd wist terug te fluiten.

Tien jaar terug, een jaar na ons trouwen, besloten Walter en ik dat het handig was als ik voortaan over onze boekhouding zou gaan. Hij had het namelijk druk genoeg met zijn eenmanszaak en het administratieve deel dáárvan. Samen maakten we eerst nog een overzicht van alle privé-in- en uitgaven, waardoor ík een goed een startpunt had en híj dit onderwerp met een gerust hart kon loslaten. Ik bleek alleen een ramp te zijn met geld. Hoewel ik probeerde te budgetteren, kwam ik nooit uit. Bij de 
supermarkt vroeg ik me af hoe anderen dat toch deden: rondkomen met honderd euro, als je een gezin hebt met twee kinderen en net die week wasmiddel, toiletpapier én een stuk kaas nodig hebt. Kleding kopen voor de kinderen: het lukte me gewoon niet om standvastig te blijven en elke keer gaf ik toch die dertig euro meer uit aan schoenen, jassen en broeken om het stel hip naar school te laten gaan. En dan waren er nog ál die geweldige buitenkansjes online. Ik bestelde van alles en voordat Walter thuiskwam, lag het al in de kasten. En al had het zichtbaar op tafel gelegen: hij vertrouwde mij!

Het ging mis toen er aanmaningen op de deurmat vielen die ik niet op tijd kon onderscheppen. Door mijn pingedrag stond er niet genoeg op de rekeningen voor de automatische betaling van de vaste lasten. Zonder dat Walter het wist, stonden we op dat moment al vijfduizend euro in het rood. Gelukkig had ik geen creditcard, want eerlijk is eerlijk: ik denk niet dat ik ooit zélf op de rem had getrapt. Omdat Walter mij confronteerde met de onbetaalde rekeningen en ik toen opbiechtte wat er aan de hand was, hebben we de schade kunnen beperken. Sinds vijf jaar heb ik nu een eigen rekening waarop Walter elke maand een bedrag stort voor boodschappen, kleding, cadeautjes, dat soort dingen. That’s it. Ik kan daarop niet rood staan en het voelt heerlijk dat ik dus ook niet de fout in kan gaan.
Ik heb ervaren hoe kinderlijk eenvoudig het is om financieel steeds een beetje meer af te glijden. Misschien kan mijn verhaal anderen, voor wie het tij nog te keren is, wakker schudden.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-08. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.