Mijn verhaal: ‘Ik tel mijn zegeningen, maar moet ook mijn wonden likken’

Deel dit artikel:

Pinterest

Judith: “Eén ding staat vast: 2019 gaat voor mij de boeken in als een bewogen jaar. Twee littekens en een kras op mijn ziel rijker ben ik. Het hele proces en met name de bestralingen, twintig in totaal, hebben mij wel een beetje aan conditie doen inleveren.”

“Maar het gaat goed met me, gelukkig wel! En dus kan ik dit hoofdstuk gaan afsluiten.”

Borstkanker

“Het begon allemaal op woensdag 5 juli jongstleden, de avond waarop ik kriebel had door een processierups en bij het wrijven om de jeuk te verlichten een knobbeltje in mijn borst ontdekte. Ik maakte er direct werk van, waardoor ik snel werd onderzocht en al op 14 juli de diagnose kreeg: borstkanker. Een periode van grote onzekerheid brak aan.”

Extreme gedachten

“Wat hing me boven het hoofd? Wat hing mijn gezin en familie boven het hoofd? De extreemste gedachten passeerden de revue. Ja, ook een vroegtijdige dood. Maar gelukkig kreeg deze nachtmerrie een goed einde. Op 7 augustus werd ik geopereerd, en op 12 augustus kon ik weer aan het werk. Geen last van complicaties en ik voelde me fit. Nu nog wachten op de uitslag.”

Goede uitslag

“Allemaal waren we door het dolle heen toen de arts op 16 augustus vertelde dat de operatie was geslaagd. En er waren géén uitzaaiingen! Dat doet wat met je hoor, zo’n goede uitslag als je dagen in spanning hebt gezeten en zo’n ontlading bij anderen omdat zij meeleven met jóú. Ik moest het allemaal even laten bezinken.”

“Ik denk ook omdat ik diep van binnen rekening had gehouden met het allerslechtste scenario. Een paar dagen duurde het en pas toen kwam het, dat ik me oprecht blij en opgelucht voelde en ongeloof plaatsmaakte voor geloof en vertrouwen. De bestralingen zouden starten op 11 september, nog twintig dagen en dan was het klaar.”

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ik heb met de scheiding ook iets gewonnen wat ik niet zo snel wil opgeven’

Steun

“Hier vertelt een bofkont, een dankbare vrouw die al die maanden gewoon heeft kunnen werken. Dat was fijn, omdat ik als ondernemer financieel afhankelijk ben van mijzelf. Terugkijkend kan ik zeggen dat het hele proces en de uitslag mij mee zaten. En wat voelde ik me gesteund door het thuisfront, mijn familie, vrienden en fantastische collega’s. Maar toch is de ervaring me niet in de koude kleren gaan zitten.”

Zegeningen en wonden

“En ‘het hoofdstuk afsluiten’ blijkt nog niet zo eenvoudig. Ik heb behoefte om te evalueren, misschien met een psycholoog. Ik merk namelijk dat ik op sommige vlakken anders reageer dan ik van mezelf gewend ben, wat assertiever en wat minder geduldig. Ik tel opnieuw mijn zegeningen, maar moet ook mijn wonden likken. En ik ben nieuwe inzichten rijker. Lieve mensen, pluk de dag. Je hebt maar een leven, dus doe alsjeblieft waar je blij van wordt.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in opmargriet.nl/nieuwsbrief.

Beeld | Getty Images

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-53. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.