Mijn verhaal: de impact van scheiden is veel groter dan ik ooit dacht

Deel dit artikel:

Marijn (39): “In korte tijd heb ik een uitgebreide ervaring opgedaan met scheidingen. Helaas. Vijf jaar geleden, na negen jaar huwelijk, zijn mijn ex-man Simon en ik uit elkaar gegaan en moesten we de zorg voor onze jongens – toen acht en zes jaar – verdelen.”

“Ik voel me nog steeds schuldig omdat wij hun veilige wereldbeeld hebben verwoest.”

Impact op de kinderen

“Kinderen worden nooit meer hetzelfde na zoiets. Het maakt hen minder vrij en meer op hun hoede, al dan niet bewust. Honderd procent vertrouwen hebben, in wat dan ook, zit er denk ik niet meer in. Ik zie het aan onze zoons, die gelukkig nog wel kunnen zeggen dat hun vader en moeder in harmonie uit elkaar zijn gegaan. Simon en ik hopen dat we voor hen de schade kunnen beperken door een goed contact te houden. 
En daarmee kom ik bij het tweede scheidingsverhaal waar ik een rol in heb.”

Nooit een goede match

“Een jaar geleden hebben mijn ouders, na een lang en ingewikkeld huwelijk, toch nog besloten om uit elkaar te gaan. Allebei begin zestig, met nog heel wat jaren voor zich, willen ze zich losmaken van de ‘last’ van de ander. Ik snap het. Zeker na mijn eigen scheiding. Bovendien: mijn ouders hebben nooit een goede match geleken. Als kind en tiener was ik daardoor altijd al bang dat ze een keer uit elkaar zouden gaan. Maar wat is het onverwacht, zoals deze scheiding mij als volwassen vrouw weet te raken.

Mijn ouders praten lélijk tegen en over elkaar, delen gevoelens en 
details met mij die ik ook nu – als kind van hen – nog helemaal niet wil weten, doen gewiekste dingen om zelf materieel gezien zo goed mogelijk uit de strijd te komen, en ze verwachten van mij dat ik partij kies. Ongegeneerd en zonder zich maar een moment in mij in te leven. Ze roepen dat ons hele gezin nooit iets heeft voorgesteld en dat maakt mij erg verdrietig. Alsof ze daarmee, zelfs nu nog, een stuk grond onder mijn voeten vandaan hakken.”

De gevolgen van scheiden

“Het zet me zó aan het denken over wat alles eigenlijk voorstelt als mensen zo lang een toneelstuk weten te spelen. En wie ben ik in dat verhaal? En ken ik mijn ouders eigenlijk wel zo goed als ik altijd dacht?

Scheiden, ook al gebeurt het tegenwoordig te pas en te onpas, heeft een 
grotere impact dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn jongens zien ouders én grootouders uit elkaar gaan en het enige wat ik nu kan doen, wat mijzelf ook helpt, is erover praten. Openheid geven. Zodat we, jong en ouder, leren maar beter veerkrachtig te zijn, omdat het leven nu eenmaal onverwachte sprongen maakt.”

Beeld | iStock
Tekst | redactie Margriet

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-46. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Cover Margriet 46

 

 

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.