Mijn verhaal: ‘Ons hele gezinsleven draait erom haar te behoeden van sterven. Elke dag opnieuw.’

Deel dit artikel:

Geertje (51): “Ik ben een moeder van drie kinderen, twee dochters van 21 en een zoon van vijftien. Met interesse heb ik onlangs in Margriet het verhaal gelezen van Ellen en haar dochter Isabelle, die kampte met anorexia. Fantastisch dat deze jonge vrouw haar ziekte de baas is geworden. Dat dit positieve verhaal me toch zo aanvloog, zegt veel over mijn eigen wanhoop. Met mijn dochter Doortje, die al zeven jaar vecht tegen anorexia, gaat het namelijk niet zo goed. En eigenlijk zou ik zo graag eens willen vertellen én willen lezen van andere ouders hoe dát is; hoe het is als je als gezin je dochter en zusje niet kunt beschermen en er schijnbaar nóóit een einde komt aan deze allesverwoestende psychische ziekte.

Het ontstaan van anorexia heeft in drie van de tien gevallen niets te maken met willen afvallen en/of met opmerkingen van anderen over een te dikke kont. Doortje was vijftien toen er iets ‘knapte’ in haar hoofd – zo omschrijft ze het. Vanaf dat moment moest ze haar eten ‘verdienen’. De talrijke meisjes die dit overkomt, worden gestuurd door een denkbeeldige stem die vertelt dat ze eerst uren moeten lopen of sporten voor ze het broodje mogen eten waarnaar ze zo verlangen. Lukt dat niet, dan moeten ze zichzelf straffen met een pijnlijk lege maag. De gedachte dat het geschreeuw van die stem 24 per dag doorgaat in het hoofd van mijn kind, vind ik als moeder gekmakend. Hij heeft niet alleen haar eigenwaarde afgepakt, maar ook haar logisch denkvermogen. Zo bang is ze om – na al die fysieke inspanning – toch niet te mogen eten en vervolgens verdrietig, en met twee kruiken om haar warm te houden, in bed te moeten kruipen. Doortje heeft alle klinieken in het noorden van Nederland van binnen gezien. Ze heeft aan sondepompen gelegen, is opgelapt in ziekenhuizen om daarna weer even mee naar huis te mogen. En ik vraag me weleens af: hoe lang houdt mijn dochter dit vol? Als we thuis in haar lege ogen kijken, voelen we hoe het ‘spook’ tussen haar en ons in staat. Ergens in dat uitgemergelde lijfje zit ze, onze dochter en zusje, maar we zijn niet bij machte haar te bevrijden. Ons hele gezinsleven draait erom haar te behoeden van sterven. Elke dag opnieuw.
Het is niet mijn bedoeling om te shockeren, ik wil alleen vertellen hoe het ook écht is. Dat er zo veel vergeten moeders zijn die hun dochter, niet opgewassen tegen die stem, aan deze ziekte verloren. Dat er vaders en moeders zijn die op alle deuren hebben geklopt en toch niet de juiste hulp voor hun kind konden vinden. En dat de anorexiaklinieken overvol zitten…”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-42. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief