Mijn verhaal: ‘Zijn 19-jarige dochter heeft schulden, gebruikt drugs en woont bij de crisisopvang’

Deel dit artikel:

De stiefdochter van Rolanda heeft het zó bont gemaakt dat haar eigen vader haar niet meer kan vertrouwen. “Ergens in de stad waar ik woon, leeft ook een jongvolwassen vrouw vol zorgen, verdriet en woede. Ze is mijn bonusdochter. Drie jaar geleden vond zij het nodig om al het contact te verbreken en ons als samengesteld gezin in verdriet achter te laten.”

”We hoorden zo nu en dan nog wat over haar, want bij familie, vrienden en buren hing ze zielige verhalen op om geld los te peuteren voor haar wietverslaving”, vertelt Rolanda. “We hoorden met welk gemak ze voortdurend van vriendjes wisselde. En dat haar verblijfadres met regelmaat veranderde.”

Gemist door haar familie

“Ondertussen werd ze pijnlijk gemist door haar vader – mijn man – maar ook door haar zus en bonusbroer. Zelf was ik voornamelijk boos. Echt boos. Wat denkt zo’n snotaap van zestien wel? Ze is nooit iets tekort gekomen in onze jaren als samengesteld gezin. Maar door de spookverhalen die ze over ons verspreidde werden nu alle relaties ernstig op de proef gesteld.”

Geen vertrouwen meer

”Omdat bemiddelingspogingen geen enkele kans kregen van haar en het niet zo kan zijn dat de keuze van één het geluk van de andere kinderen in de weg staat, moesten we besluiten verder te gaan zonder haar. Hoe moeilijk ook, zéker voor mijn man, we gingen weer leuke dingen doen. We boekten weer een vakantie, we namen een hond en af en toe bespraken we het gemis.

Mijn boosheid nam af en een schijnbare rust keerde terug in ons huis en in mijn mans functioneren. Tot een paar weken geleden een sms binnenkwam… Omdat ze geld nodig had voor allerlei spullen, maar ook voor eten. En ja, welke ouder laat zijn kind honger lijden?”

”Maar zijn ze echt?”

”Met het oog op haar verslaving bood mijn man aan dat ze bij ons mocht komen eten – geen geld dus. Natuurlijk was dat niet haar bedoeling, maar ze stond wel open voor een ontmoeting waarin mijn man de benodigde spullen kon kopen. Verslagen kwam hij hiervan terug, kapot van het feit dat hij zijn eigen kind niet kan vertrouwen. Schulden, geen contact met haar moeder, geen vrienden, de crisisopvang als dak boven haar hoofd, onverzekerd rondlopen, geen toekomstplaatje en dan haar tranen om dit alles – maar zijn die echt?”

Het verdriet is teruggekeerd

”De zorg is opnieuw in mijn huis aanwezig. Alleen ben ik dit keer niet boos, maar zo veel meer verdrietig. En ik vraag mij vertwijfeld af of werkelijk niet één zorgverlener tot haar kan doordringen. Vreemd genoeg voel ik nu hoe graag ik haar wil helpen en zelfs mijn huis voor haar openstellen. Maar dat doe ik natuurlijk niet vanwege de andere kinderen. Hoe kan het dat een negentienjarige zo vreselijk verloren in de wereld moet rondlopen? Een kind van mijn man, in dezelfde stad als waar ik woon.”

Artikelen van Margriet ontvangen in  je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Tekst |

Beeld |