‘Ik zou willen dat er meer begrip is voor mijn wens om uit het leven te stappen’

Deel dit artikel:

Trudie (57): “Door een verblijf in het buitenland las ik vorige week pas het artikel in een eerdere Margriet over het levenseindepoeder. Een interessant onderwerp, waarover de meningen duidelijk zeer verdeeld zijn. Jammer vind ik dat alleen ‘vanaf de zijlijn’ wordt gesproken door betrokkenen en er niemand aan het woord komt die daadwerkelijk klaar is met leven. Als lichamelijk gezonde, 57-jarige vrouw zonder ondraaglijk lijden voel ik me daarin vaak niet serieus genomen. 

Laat ik vooropstellen dat ik niet suïcidaal ben, wél al een aantal jaar levensmoe. Natuurlijk zijn er talloze manieren om eruit te stappen, maar die zijn zonder uitzondering mensonterend, niet honderd procent waterdicht en geven veel rotzooi voor hulpverleners en achterblijvers.”

Hoop op respect

“Als levenslange voorstander van zelfbeschikking stoort het me enorm dat ik zelf blijkbaar niet in staat word geacht te kunnen bepalen wanneer het voor mij mooi is geweest. Het zou ongetwijfeld veel rust geven alleen al te weten dat het mogelijk is om over zo’n humaan levenseindemiddel te beschikken. Wat ik daarmee doe, is aan mij. Niemand kan in mijn hoofd en hart kijken en beoordelen hoe ik me voel. Bovendien hoeft men het niet met me eens te zijn, maar respect voor mijn gevoelens zou ik op prijs stellen.”

Kwaliteit over kwantiteit

“Realiseren tegenstanders zich niet dat als iemand écht dood wil, dit hoe dan ook toch wel gebeurt? Maar dan met alle extra pijn en verdriet die daarbij komt kijken, zoals: er met niemand over kunnen praten, geen afscheid kunnen nemen of uitleg kunnen geven aan nabestaanden, zodat zij zich niet schuldig hoeven voelen… Ik heb voor buitenstaanders geen vervelend leven. Zo zijn mijn prachtige achttienjarige dochter, lieve vrienden, familie en een leuke woning voorlopig belangrijk genoeg om te blijven. Maar ik heb altijd meer waarde gehecht aan kwaliteit dan aan kwantiteit en daar ontbreekt het me aan.”

Hoop op begrip

“Mijn vooruitzichten zijn niet waar ik voor heb gekozen. Trouwens, wie bepaalt voor mij dat ik tachtig moet worden? Mijn dochter heeft me nog nodig, dus ik blijf nog wel een tijdje. Maar wat zou ik graag willen dat mensen wat meer begrip zouden hebben voor mijn standpunt en mijn wens konden accepteren.”

Gevoelens die we liever ontkennen

“Natuurlijk realiseer ik me dat er veel mensen zijn die geen keuze hebben, omdat ze ziek zijn en heel graag verder zouden willen leven. Dat lijkt me verschrikkelijk verdrietig en afschuwelijk. Het is dan ook zeker niet mijn bedoeling om wie dan ook te kwetsen. Ik wilde alleen maar een keer vertellen over gevoelens die er óók zijn, maar die liever worden ontkend.”

Beeld | iStock
Tekst | redactie Margriet

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-43. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.