Mijn verhaal: ‘Ik was bang om me te laten zien, voelde me minderwaardig’

Deel dit artikel:

Monique: “Deze week is me duidelijk geworden dat ik bijna mijn leven lang de pijn en begrenzing van twee generaties in me heb meegedragen. Vanaf mijn jonge kindertijd al wil ik zo graag mensen wat gelukkiger maken en de wereld wat mooier. Maar ik ‘bevries’ op het moment dat ik mijn ideeën 
werkelijk de wereld in wil helpen.”

“Ik doe halfslachtige pogingen en uit angst saboteer ik mijzelf vervolgens met negatieve gedachten. Wie ben ik dat ik deze dingen wil doen? Ze zullen me belachelijk vinden!”

Gepest en alcoholverslaving

“Ik ben in 1961 als oudste van vier geboren in een liefdevol, warm gezin. 
Ik ben gekoesterd en bemoedigd en voel die stevige basis in mij. En toch heeft er altijd ergens een kras 
gezeten; zo bang was ik om me te laten zien, zo minderwaardig voelde ik me. Ik heb weleens gedacht dat het te maken had met mijn vaders alcoholverslaving en dat ik op de middelbare school ben gepest, maar die geschiedenissen heb ik uitgespit. Niet vergeten, wel vergeven…”

Emoties opschrijven

Vorige week voelde ik mezelf weer onderuitgaan tijdens een vertelvoorstelling voor kinderen. Ik besloot mijn emoties van die middag op te schrijven en toen ik daarna naar het lijstje keek, stokte mijn adem: dit was ík niet, dit was mijn vader! Mijn vader die opgroeide als oudste jongen in een gezin van tien kinderen en van zijn moeder altijd de schuld kreeg. Hoe vaak hij niet in het kolenhok zat na een flink pak slaag…

Belemmering door generatieproblematiek

Van zijn vader moest hij de opvolger zijn in het familiebedrijf en nooit kon hij zeggen wat hij zelf zo graag wilde. Ik voelde de pijn van die jongen door me heen vlijmen. En 
meteen was er ook het scherpe medelijden met mijn oma, zijn moeder, die dat drukke gezinsleven helemaal niet had aangekund. Van haar vond ik vorig jaar een brief waarin ze op bijna honderdjarige leeftijd, meer dan tien jaar na mijn vaders dood, haar vreselijke spijt uitsprak over de manier waarop ze hem vroeger zo vaak had behandeld. Mijn vader, die later altijd zo zorgzaam voor haar was geweest. Ik huilde van verdriet om allebei. Ik ben gaan lezen over belemmering door generatieproblematiek en voelde veel herkenning.

“Ik durf vanaf vandaag met een bevrijd hart de wijde wereld in te springen”

Ineens is het dan ook niet moeilijk om te zien welke van mijn gevoelens bij mij horen en welke bij mijn vader, waardoor ik me ook kan losmaken van de last die ik als gevoelige (klein)dochter altijd heb 
gevoeld. Met respect en liefde denk ik terug aan mijn vader en oma, maar hun pijn stopt bij mij. Ik doorbreek daarmee de familielijn en durf vanaf vandaag met een bevrijd hart de wijde wereld in te springen.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-51. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.