Mijn verhaal: ‘Het voelde alsof mijn moeder mij en m’n dochter aan de kant zette’

Deel dit artikel:

“Mijn vader overleed ruim zeventien jaar geleden aan een ongeneeslijke ziekte. Ik was toen begin dertig, mijn moeder eind vijftig”, begint Miriam haar verhaal. “Het maakte een einde aan een moeizaam huwelijk van ouders die wel van elkaar hielden, maar elkaar vaak niet begrepen. En die werden belast met de komst van een zorgenkind: ik.

De relatie tussen mij en mijn ouders was eveneens moeizaam. Mijn moeder betrok mij vanaf jonge leeftijd op een beklemmende manier bij allerlei volwassen problemen en ik steunde haar dan zo goed als ik kon. Bij mijn vader merkte ik alsmaar de afkeer tegen mijn fysieke beperkingen, die daarmee als een blok tussen ons in stonden.”

Haar nieuwe liefde

“In de puberteit veranderde de symbiotische relatie met mijn moeder. Ik ging meer mijn eigen weg en dat werd door mijn beide ouders niet gewaardeerd. Tijdens zijn ziekbed hebben mijn vader en ik gelukkig de onderlinge verwijten kunnen verzachten. De relatie met mijn moeder werd alleen maar grilliger. In de tijd na het overlijden van mijn vader leunde moeder sterk op mij en verwachtte ze dat ik mijn leven in dienst van haar stelde. Maar wat ik ook probeerde, in haar ogen was het nooit goed genoeg. Ik heb altijd geweten dat mijn moeder na het overlijden van mijn vader een nieuwe relatie zou aangaan en met wie. Die voorspelling kwam uit. En ik gunde haar dit geluk van harte.”

‘Het voelde echt alsof ik aan de kant de werd gezet’

“De positieve verandering zou misschien ook iets goeds kunnen betekenen voor ónze band. Maar dat was te veel gehoopt. Mijn moeder vond steun bij haar nieuwe liefde én zijn kinderen en verweet mij dat ik er niet voor haar was na het overlijden van mijn vader. Het voelde echt alsof ik aan de kant de werd gezet. En met mij ook mijn dochter die ik zo graag een oma gunde. Toenaderingspogingen van mijn kant werden door de familie afgeweerd. En ook een afspraak maken met mijn moeder alleen gebeurde zelden. Het deed mij ontzettend veel verdriet, maar een gesprek hierover leidde helaas niet tot meer begrip van mijn moeder.”

Een andere visie op het moederschap

“Ik weet dat ze op haar manier echt wel van mij en mijn dochter houdt. Maar na vijftig jaar proberen kan ik niet anders dan constateren dat mijn moeder en ik een andere visie op het moederschap hebben. Ik gun haar alle geluk van de wereld en had daarvan graag deel uitgemaakt. Haar wens om een eigen leven te kunnen leiden had mijns inziens gewoon kunnen samengaan met een leuk contact tussen ons. Ik had nooit kunnen bedenken dat de dood van mijn vader ook tot het verlies van mijn moeder zou leiden. Wat dit alles mij heeft opgeleverd? Heel simpel: dat ik het voor mijn dochter anders zal doen.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-49. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.