Mijn verhaal: ‘Ik voelde hoe ik afstevende op een burn-out’

Deel dit artikel:

Anita van den Berg voelde hoe ze afstevende op een burn-out. Dus nam ze een drastisch besluit, ze stopte met haar baan. ‘Er mogen zijn voor een ander, daar draait het voor mij om in het werk waar ik zo van houd.’

Niet het type

“Een jaar geleden behaalde ik mijn diploma voor verpleegkundige. Wat had ik er hard voor gewerkt. En wat had ik het leuk gevonden om – als moeder, echtgenoot en verzorgende – weer iets nieuws te leren. Van verschillende kanten kreeg ik het advies om door te pakken en ook de hbo-opleiding te volgen, maar ik wist dat het type werk dat dáárbij hoort niet bij mij zou passen. Ik ben geen manager en/of computermens.

Werkplezier verdwenen

Ik hoor thuis op de werkvloer, in het directe contact met de cliënt. Daar voel ik me op mijn plek. Misschien had ik wat ruimte nodig om hier eens goed over na te denken. En die kreeg ik onverwacht, toen ik kort na mijn diploma-uitreiking om diverse redenen afscheid moest nemen van mijn baan. Mede door de enorme werkdruk, waar ik geen invloed op had, voelde ik hoe ik afstevende op een burn-out. Het werkplezier was verdwenen, hét teken voor mij dat ik iets moest veranderen.

Stemmetje in achterhoofd

Na het ontslag besloot ik een maand de tijd te nemen om bij te komen en mezelf wat vragen te stellen voor ik zou gaan solliciteren. ‘Wat wil ik? Waar zie ik mezelf graag werken? Hoe wil ik dat mijn weken eruitzien?’ Steeds zei een stemmetje in mijn achterhoofd: ‘Uiteindelijk komt er vanzelf wat op je pad.’ En dat is gebleken.

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Ík wilde scheiden, maar vond het toch moeilijk toen hij een vriendin kreeg’

Meisjesdroom

Eerst vond ik nog een baan als verpleegkundige in een regionaal ziekenhuis, waarmee voor mij een meisjesdroom uitkwam. Werken in een ziekenhuis had altijd tot mijn verbeelding gesproken, maar in het echt viel het tegen. En dat lag aan niets of niemand anders dan mijzelf. Ik word niet gelukkig van allerlei verpleegtechnische handelingen, van veel computerwerk en doktersoverleg.

En dus nam ik, in goed overleg met de leidinggevende, het besluit om te stoppen. Vervolgens zag ik een advertentie van een organisatie die zich richt op mensen met dementie, die met elkaar in een kleinschalige setting wonen op een manier die zo veel mogelijk lijkt op thuis. Deze insteek sprak mij aan, ik heb gesolliciteerd en werd aangenomen.

Arbeidsvreugde weer gevonden

Inmiddels werk ik alweer zeven maanden op deze plek en wat voel ik me er thuis. Er mogen zijn voor die ander, een verschil kunnen maken door tijd en aandacht te geven aan wie dat nodig heeft, daar draait het voor mij om in het werk waar ik zo van houd. Mijn arbeidsvreugde is terug, net zo sterk als toen ik drieëndertig jaar geleden begon in de zorg.

En daarmee voelt het voor mij alsof ik sinds mijn diploma-uitreiking en ontslag een heel project heb afgerond. Het project ‘zoeken naar dé baan die bij mij past’, dat voor mij heel verhelderend en leerzaam is geweest.”

Beeld | iStock

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 38, 2019.
Het hele nummer lezen? Dat kan!

BESTEL ‘M VIA MAGAZINE.NL >