Mijn verhaal: ‘Doe je broek maar naar beneden, zei hij ineens’

Deel dit artikel:

“Op Vlieland ben ik begonnen met schrijven”, vertelt Alie. “Mijn eerste boek heb ik in de tijd van een maand geschreven. Elke morgen om vier uur werd ik wakker, waarna ik naar beneden ging om een pot thee te zetten en met een paar crackers verdween naar de logeerkamer.”

“Tegen mijn man zei ik dat hij mij maar niet moest storen: ‘Ik moet dit doen.’ En hij begreep dat. Mijn verhaal is een roman geworden, terwijl ik er een thriller van kon maken. Zo veel boosheid voelde ik. Om die jongen, een flinke kerel. Hoe háálde hij het in zijn hoofd om zijn lusten te botvieren op een klein onschuldig meisje?”

‘Kalfjes kijken’

“Ik was altijd bij de buren, vaak zaten we in de keuken. En of ik er nu wel of niet was, het leven ging daar door zoals gewoonlijk. Dat voelde fijn, het was er gezellig. Van mijn buurmeisje, dat al wat ouder was, kreeg ik lippenstiftjes en samen draaiden we platen.

Op een dag riep de buurjongen mij om naar de kalfjes te kijken. Dat vond ik leuk. We waren wel vaker in de stal. Ik weet het nog zo goed en zie alles nog zo levendig voor me. Ook de geur herinner ik me. ‘Doe je broek maar naar beneden en kom maar, dan til ik je op,’ zei mijn buurjongen ineens. Die stem. En wat was die vent groot geschapen. In de schuur stond hij zo dat hij zijn vader in de gaten kon houden. Hij keek door de spleten van de wand, terwijl hij zich aan mij vergreep.”

‘Je zult het er wel zelf naar gemaakt hebben’

“Op zijn trouwdag waren wij allemaal uitgenodigd. Ik gaf hem een hand en wilde met mijn andere hand uithalen. Ik heb het niet gedaan, daar heb ik nog spijt van. Een aantal jaren later trouwde mijn broer. Hij vertelde dat hij de buurjongen van toen ook had uitgenodigd. Ik flipte en riep dat ík niet zou komen als die kerel erbij zou zijn.

Mijn broer begreep er niks van, maar nadat ik hem het verhaal had verteld, was de buurjongen niet meer welkom. Het steunde me, maar kon helaas niet goedmaken wat mijn vader zo spottend had gezegd: dat ik het er zelf wel naar zou hebben gemaakt. Als een vader dat zegt, denk je echt dat het je eigen schuld is geweest en dus sprak ik er niet meer over. Tot het moment dat ik op Vlieland was.”

Woede, boosheid en frustratie

“Tijdens die vakantie liep ik vast met mijn gevoel. Ik ben op het uiterste puntje van het eiland gaan zitten en heb alle woede, boosheid en frustratie van mij afgeschreven. En het leverde me iets positiefs op: dat ik mij nu zo vrij als een vogel voel en voortaan kan schrijven over dat wat me nú bezighoudt, met de natuur als inspiratiebron. Mediteren, yoga, wandelen en alle liefde die ik van mijn familie en vrienden mag ontvangen houden me in balans.”

Beeld | iStock

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-15. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.