Merel Westrik: ‘Ik heb dit jaar zoveel gelogen!’

Deel dit artikel:

Nieuwslezeres Merel Westrik was de Mol in dit seizoen van Wie is de Mol?. Margriet-columniste Marjan van den Berg is haar moeder. Hoog tijd voor een gesprek aan de keukentafel.

Moeder Marjan stelt de vragen. Dochter Merel geeft antwoord.

Jarenlang las je het nieuws en maar heel zelden nam je een zijstapje. Ik zag je bijna nooit in spelletjes en quizzen. Toen kwam Wie is de Mol?. Zei je meteen ja?

“De eerste keer dat ze me vroegen, zat ik net bij RTL. Dat kwam te snel, vond ik. Je moet eerst wel je sporen verdienen in geloofwaardigheid. Niet alleen tegenover je kijkers, maar ook tegenover je collega’s. Ik voelde me niet zeker genoeg. Maar toen vorig jaar de vraag opnieuw kwam, dacht ik: oké. Ik zit hier nu vijf jaar. Collega’s weten wat ze aan me hebben. Ik sta hier stevig, nu kan het wel. Dus ja! De Mol! Doen!

Ik zou bijvoorbeeld nooit meedoen aan Expeditie Robinson. Ik loop nu ook in een afgetrapte spijkerbroek scheldend over een strand te rennen. Maar er is toch een grens. Als ik nu de Mol-afleveringen terugkijk, denk ik al, pfff, ik had in dat shirtje niet zover voorover moeten buigen. Als nieuwslezer wil ik niet in bikini op tv. Dat vind ik toch niet helemaal passen.”

Wat gaf de definitieve doorslag?

“Wat zeker meewoog, is dat Wie is de Mol? echt de top is van alle producties in Nederland. Vijf volledig uitgeruste camerateams, geluidsmensen, kandidatenbegeleiders. Noem maar op. Een grotere en intensere productie kun je niet bedenken. Miljoenen mensen spelen het spel mee vanaf de bank. En ik was wel toe aan wat avontuur. Ik heb best lang veel afgewimpeld. Ik wilde er fatsoenlijk uitzien. Daar krijg ik meer maling aan naarmate ik ouder word. Maar ik blijf kritisch.

Ranking the stars, dat zou ik nooit doen. Echt nooit. Weet ik veel, de studentenkennisquiz met Linda de Mol. Ja! Ook omdat ik me schatplichtig voel aan RTL. Maar je speelt daar wel geld bij elkaar voor een goed doel. Prima! Ik speelde voor een klein jongetje dat over zijn hoofdje was gereden door een auto. Vreselijk. Door het geld dat ik won, kan hij intensief worden behandeld in België en in Engeland. Daar heb ik graag aan meegedaan. Maar De Mol… Ja. Dat was echt het avontuur tegemoet. Daar had ik zo’n zin in.”

De Mol staat of valt bij geheimhouding en als je moeder was ik je vertrouwenspersoon. In hoeverre heb je eigenlijk gebruikgemaakt van mijn zwijgplicht?

“O, dat is zo erg! Dat weet ik niet eens meer. Ik heb de laatste tijd zo veel gelogen! Maar ik heb je gebeld, toch?”

Ja. Eén keer. Toen je net in Colombia zat. Je vertelde wie er allemaal meededen. Ik noteerde dat in een speciaal daarvoor gekocht schriftje en ik dacht nog: nu gaat het beginnen! Maar toen hoorde ik een week lang niets van je. En ik dacht: Ze is de Mol.

“Ik ben zo blij dat je dat begrijpt! Ik had bedacht: dat spel kan ik niet spelen als ik erover moet praten! In de biecht was het al lastig. Dan stellen ze je vragen en dan moet je soms als kandidaat reageren en soms weer als Mol. In m’n rol, uit m’n rol, dat was te ingewikkeld. Ik wilde je op de achterhand. Want ik besefte wel dat ik drie weken lang met allemaal onbekenden totaal geïsoleerd zou zitten. En ik dacht: als het één en al ellende is, dan bel ik je.”

Dat snap ik zo. Ik had het precies zo gedaan. Je appte nog een keer dat alles oké was. En toen heb ik geappt: ‘Geniet! En speel je spel!’

“Ik had het onderschat. Je levert elke dag je telefoon in, je voelt een constante druk, je mag niet worden ontdekt en naar buiten toe acteer je heel relaxed. Maar ik had in jou wel een goede voorbereiding. Jij zei altijd al dat je kon kiezen: je kunt de waarheid vertellen of je kunt er een leuk verhaal van maken.”

Totdat je echt begint te liegen. Dan moet je een heel goed geheugen hebben.

“Ja. Dat was erg! Ik moest zo veel onthouden! Ik had op de redactie verteld dat ik er even tussenuit moest om aan mijn keelamandelen te worden geopereerd. En dat ik bij jou ging herstellen. Toen appte jij me die foto van de enorme beterschapsballon die bij jou thuis werd bezorgd. Dus die appte ik weer naar mijn redactie. Zo van: ‘Leuk! Dank jullie wel! Hadden jullie niet hoeven doen!’

Maar ze zagen aan de weerspiegeling in de deur dat ik die foto niet zelf had gemaakt. Dus was er al snel een slimmerd die bedacht dat ik weleens zou kunnen meedoen aan Wie is de Mol?. Antoine (Peeters, met wie Merel een presentatieduo vormt. Red.) zei nog: ‘Nee joh, De Mol? Daar zou Merel nooit aan meedoen! Maar toen hij het zei, begon hij al aan zijn eigen woorden te twijfelen. Ik mocht pas toegeven dat ik eraan meedeed nadat de kandidaten bekend werden gemaakt. En daarna moest ik blijven zwijgen over mijn rol. Maanden en maanden.”

Heb je tijdens De Mol karaktertrekken bij jezelf ontdekt, die je nooit had verwacht?

“Ja. Ik heb mezelf vaak verrast. Ik ben veel fanatieker dan ik dacht en daar schrok ik weleens van. Superfel! Alle kantjes waarvan ik wel wist dat ik ze een beetje had, werden nu uitvergroot. Ik kan heel goed ruziemaken, merkte ik. Het ging er af en toe echt heftig aan toe in de groep. En ik was af en toe compleet warrig. Die eigenschap kon ik goed gebruiken.”

Ruim vier miljoen mensen keken naar de finale. Die zagen je. Heeft dat voor jou iets veranderd?

“Het verandert voor altijd het Vondelpark. Als ik daar nu loop, zie ik het zo weer voor me. Ik schrok wel een beetje van hoe comfortabel ik daar nog stond. Ik was er zó aan toe om het te zeggen. Het werd lastig. Je bent constant alert. Je staat constant aan: kijk uit wat je zegt. Aan de ene kant pakt dat energie van je af. Aan de andere kant krijg je het ook weer terug. Sprong ik op het laatste moment in een tram, zei de conductrice: ‘Zo! Je maakt het wel spannend!’ Antwoordde ik: ‘Ja! Ik wist niet zeker of ik deze tram moest hebben!’ Zei zij: ‘Nee, joh, ik bedoel De Mol!’”

Van onzichtbaar, ook op social media, ging je naar een Instagramaccount met ruim 68.000 volgers. Doet dat iets met je?

“Ik was voorheen oesterig op social media. Ik vond het niet passen bij wat ik deed. Daar is wel iets in veranderd. Mensen snappen ook wel dat je naast het nieuws presenteren ook nog een ander leven leidt. Ze maken dat onderscheid wel. Dit was een spel. Het nieuws is de echte wereld.

Wat ik ontzettend leuk vind, zijn al die reacties van jonge meisjes. Negen, tien, elf, twaalf jaar oud. Die schrijven me dat ze ook iets willen met de natuur. En met journalistiek. Als ik dan terugschrijf, reageren ze met: ‘OMG!!!! Je reageert echt!!’ Met een zooi hartjes erachter. En dan denk ik maar dat ze beter fan van mij kunnen zijn dan van iemand die foto’s post van z’n opgespoten billen. Hoewel ik daar zelf dan wel weer ademloos naar kan kijken! Het is toch een beetje dubbel, dat Instagram. Een beetje haat/liefde. Want het blijft een rare, narcistische manier van zelfverheerlijking. Je wilt er toch weer niet raar op staan. Hoewel, mijn collega Leonie ter Braak interesseert dat dan weer niks. Die post de meest vreselijke foto’s. En dat is ook weer hartstikke leuk.

Ik trek wel een duidelijke grens. Privé blijft privé. Mijn huis, daar komen alleen vrienden en familie. Ik leid geen publiek leven en zoek dat ook niet op. Ik ga niet naar filmpremières en dat soort dingen. In tien jaar tijd heb ik twee keer een goededoelengala bijgewoond. Ik wil geen dingen delen waar ik niks lelijks over wil horen. Stel, ze filmen bij mij thuis en ze zien Bram! Afgetrapte knuffel uit mijn jeugd. Die jij nog weleens hebt opgelapt. Letterlijk. Met stukjes uit een ouwe merklap. En dan zeggen ze daar iets lelijks over. Ik moet er niet aan denken. Ik zou ook m’n kinderen, als ik ze had, niet laten zien. Eva (Jinek) doet dat ook niet. Dat bepaal je gevoelsmatig. Vanuit je buik.”

Natuur. Filmen. In die combinatie ligt je passie. Wat is het mooiste dat je op dat gebied ooit meemaakte?

“Een babyvos die naar de gopro-camera loopt. Het beeld zit in Amsterdam Wildlife. Magisch! Je zet zo’n gopro-camera neer en dan ga je weg. Duimen. Hopen. Want je weet niet wat je in beeld krijgt. Ander mooi beeld: een klein visdiefje dat telkens onder de vleugel van z’n moeder vandaan piept en visjes aangevoerd krijgt. Je zet dat cameraatje bij dat nest en je weet dat ze met hun kop op de wind gaan zitten. Daar houd je rekening mee.

Maar voor hetzelfde geld keren ze zich om en zit je al die tijd hun kont te filmen. Als het lukt, dan is het net alsof je een schat naar boven takelt. Martin (Melchers, gepensioneerd stadsecoloog van Amsterdam, red.) en ik zijn nu bezig met nachtcamera’s. We hebben al een steenmarter. Echt te mooi! Soms moet je je geluk een beetje helpen. We filmen nu op een landje. Dat hebben we wat kaler gemaakt, bomen gekapt en zo. Daar gooien we nu geregeld graan voor de muizen en het eerste resultaat is al binnen. Een bosuil. Geweldig toch? Dat verveelt nooit.”

Klein geluk dus. Maar groot? Wereldwijd? Je maakte ooit een reis naar de Zuidpool en je ging met Martijn Krabbé naar Zuid-Afrika voor een project voor de bedreigde neushoorn. Lokt dat?

“Ja, absoluut. Daarbij was Columbia ook een trigger. Wat een fantastisch land. Straks heb ik de Amsterdamse stadsnatuur wel compleet in beeld gebracht. Weet je, eigenlijk ben ik nog steeds die Wereld Natuur Fonds Ranger van vroeger. Want we moeten er ook echt aan blijven werken. Terwijl wij hier zitten te praten, verdwijnt er van alles. Van groot tot klein. Neem de insectenwereld. Gaat het zo slecht mee. Wat dat voor invloed heeft, daar hebben we geen idee van.”

Zou je de nieuwsdesk zo willen verruilen voor iets anders?

“Nee. Niet zo. Nooit zo. RTL Nieuws is een heel bijzondere plek. Daar werken zulke goede journalisten. Betrokken, nieuwsgierige, bijzondere mensen. We hebben een eigen onderzoeksredactie. Dat is uniek! De NOS heeft dat niet. Daar ben ik echt trots op. Als ik al iets anders zou gaan doen, dan moet dat altijd iets zijn met een onafhankelijke journalistieke inslag. Het moet ergens over gaan. En ik heb geen haast. Ik leer nog elke dag.”

En ik blijf je vertrouwenspersoon.

“Ja, blijf dat maar lekker lang dan.”

Tot m’n schriftje vol is.

“Dik schriftje, toch?”

Ja. Superdik. En er staat nog nauwelijks iets in. Dus.

“Mooi.”

 

 

Fotografie | Esther Gebuis
Styling | Brigitte Kramer
Visagie | Nicolette Brondsted

 

M20-CoverDit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-20.
Je kunt deze editie nabestellen op MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.