Marian Mudder: ‘Mijn moeder gaf me nooit een knuffel of aai over m’n bol’

Deel dit artikel:

De band tussen Marian Mudder (61) en haar moeder Riet kwam pas laat tot bloei: “Door de jaren heen ben ik gaan zien wat voor een fantastische vrouw mijn moeder is.”

“Mijn moeder, Hendrika, roepnaam 
Riet (geboren 3 mei 1926), was niet zo’n moederende moeder”, vertelt Marian. “Er werd heus voor me gezorgd, ik kreeg goed te eten en had prima kleren aan; mijn moeder deed alles voor het gezin en was altijd aan het werk. Maar er was geen emotionele, 
affectieve aandacht: nooit een knuffel, lief woord of een aai over mijn bol. Die heeft ze zelf ook niet gehad. Dat zo’n 
gebrek aan emotionele aandacht 
verstrekkende gevolgen kan hebben voor de ontwikkeling van een jong kind, wist mijn moeder niet en heeft ze ook nooit gewild.”

Rijke fantasie

“Ik groeide op in Overschie, een nieuwe wijk van Rotterdam die na de oorlog werd gebouwd. De buitenrand van de stad, met veel natuur en onontgonnen terrein voor onze deur. Ik was vaak op dat land aan het spelen en had nooit echt het gevoel in een grote stad te wonen. Met mijn broer en zus scheelde ik tien jaar in leeftijd; te veel om met elkaar te spelen. In plaats daarvan was ik vooral op mijzelf. Ik had een rijke fantasie. Verzon dat ik getrouwd was met Paul McCartney; we woonden in een villawijk en ik ging met hem op tournee. Maar binnen dat verzonnen huwelijk had ik een tweede leven als spion, met een schoen met telefoon erin en een poederdoos vol giftig poeder waarmee 
ik schurken te lijf ging…”

Eenzaam na de dood van mijn vader

“Door de koele thuissituatie ging ik vrij vroeg het huis uit. Ik verhuisde naar Amsterdam. In mijn volwassen leven had ik soms maanden geen contact met mijn ouders, ze wisten maar weinig 
van me. Daar kwam verandering in toen mijn vader overleed, nu 22 jaar geleden. Mijn ouders hadden zó op zichzelf 
geleefd dat ze amper een sociaal netwerk hadden opgebouwd. Toen mijn vader wegviel, was mijn moeder heel erg 
alleen. Dat zag ik als een probleem en dat was het natuurlijk ook. Ondanks dat ik heel lang boos op haar was geweest, omdat ze me niet de jeugd had gegeven die ik wenste, wilde ik dat we het weer leuk zouden krijgen samen. Ik ben 
in ons gaan investeren, door middel 
van tijd, logeerpartijen en uitjes.”

Goede moeder-dochter relatie

“Daarmee kwamen ook de gesprekken over vroeger op gang. Ze vertelde me over haar leven, hoe ze opgroeide 
zonder liefde te hebben gevoeld. Als 
tiener en jonge vrouw kreeg ze mee: werk hard, doe je best in het huishouden. Elke maandag de was doen was 
in feite haar manier om waardering te 
krijgen. Pas toen ik hoorde over het voorbeeld zoals zij het had gekregen in haar jeugd, snapte ik mijn eigen jeugd beter. Ik kreeg compassie voor mijn moeder. Begreep hoe ze, toen ze jong was, compleet was afgesneden van haar gevoel. Dat ze zich nu ontwikkelt tot een vrouw die meer in contact staat met zichzelf en haar gevoel, levert veel op. We kunnen nu heel goed met elkaar 
opschieten en praten zonder dat ik boos word om het verleden.”

Samen op pad

“Dat uit die koele jeugdjaren van mij nog zoiets moois 
kan groeien, waardeer ik heel erg. Ik woon nog altijd in Amsterdam, zij in Rotterdam. Op vrijdag rijd ik geregeld naar haar toe en neem ik haar mee naar de film. En naar hippe restaurants. Probeer ik haar nog iets van het leven van nu te laten meemaken. Ze vindt 
het geweldig. Stukje bij beetje zie ik de nerveuze vrouw van vroeger ontspannen. Ze had er bijvoorbeeld altijd een handje van om, zonder rijbewijs en 
zittend op de bijrijderstoel, ‘mee te 
remmen’. Ze deed het vroeger bij mijn vader al en later ook als ze bij mij in de auto zat. Laatst viel me op dat ze het níét deed. Toen ik ernaar vroeg, zei ze: ‘Jaaa, ik dacht, laat ik daar nou maar eens mee ophouden’. Zo geestig.”

Emotioneel herstel

“En er zijn meer dingen waaruit blijkt dat ze zich minder druk maakt. Bewonderenswaardig 
dat ze zich op deze leeftijd nog steeds ontwikkelt.
Over mijn zoektocht naar antwoorden in de vorm van therapie, schreef ik een boek: Sofasessies. Afgelopen jaar volgde de gelijknamige theatersolovoorstelling en vanaf deze maand mag ik er weer de bühne mee op. De voorstelling gaat over alle therapieën die ik heb gedaan en waar ik niks aan heb gehad. Ik kampte met angsten en depressies. Allerlei 
therapeuten hebben het probleem niet herkend, niet erkend. Ze hadden geen idee wat ze ermee moesten. In Sofasessies vertel ik daar met humor en luchtigheid over. En vertel ik ook hoe het me uiteindelijk is gelukt emotioneel te herstellen.”

Nu mailt ze soms ineens: ‘ik hou van je’

“Mijn moeder is komen kijken naar 
de voorstelling, maar ze vindt het 
onderwerp wel lastig. Ik heb mijn jeugd verwerkt en sta vrij in het leven, dat is voor haar anders. Maar ze is enorm 
gegroeid in haar moederrol. Zo lief wanneer ze nu ineens een mailtje stuurt met ‘ik hou van je’. Door de jaren heen ben ik gaan zien wat een fantastische vrouw mijn moeder is.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-03. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.