Singer-songwriter Leonie Meijer: ‘Ik leefde als een kluizenaar’

Deel dit artikel:

Ze wilde het een keer helemaal anders doen, en dus kroop singer-songwriter Leonie Meijer (34) niet de studio in, maar sloot ze zichzelf op in haar huiskamer om in alle stilte zes nieuwe, prachtige nummers te schrijven.

Die nummers speelt ze nu ook in haar nieuwe theatershow Perfect Solitude.

Leonie Meijer

Het had niet veel gescheeld of Leonie had ‘iets’ met Italië gedaan. Hoewel ze na de middelbare school naar het Conservatorium ging, besloot ze na anderhalf jaar te stoppen en ging ze Italiaanse taal & cultuur studeren. Een iets veiligere keuze, want het leven als artiest kan nogal onzeker zijn. Toch koos ze uiteindelijk voor die ‘onzekere’ kant, omdat daar echt haar hart lag. Daarna ging het snel: ze deed mee aan de Grote Prijs van Nederland – waar ze de halve finale haalde – en stond niet veel later tegenover de vier juryleden in het eerste seizoen van The Voice of Holland. Door haar plaats in de finale (ze werd uiteindelijk vierde) wist heel Nederland meteen wie Leonie Meijer was.

Denk je nog weleens terug aan dat meisje met gitaar in die talentenjacht?

“Het is nu bijna tien jaar gelden. Het voelt dichtbij en soms ook alsof het een ander leven was. Er is zo veel gebeurd. Ik luister eigenlijk nooit mijn muziek terug, maar speciaal voor mijn theatershow wilde ik de balans opmaken en alles op een rijtje zetten. Als ik mijn stem hoor op mijn eerste album, dan klinkt het anders, gewoon omdat ik jonger ben. Ik hoor ook een bepaalde onbevangenheid. Met zo’n eerste album is er niks om vanuit te starten. Dat is eigenlijk heel fijn. Nu hangt er meer vanaf, ik wil toch weer beter zijn dan het vorige album dat ik heb gemaakt. In die tien jaar heb ik een behoorlijke reis gemaakt, ik vind het mooi om te horen waar ik vandaan kom en wat mijn zoektocht is geweest.”

Wat is die zoektocht geweest?

“Ik merkte, zeker in het begin, dat ik best in tweestrijd heb gezeten. Volg ik mijn hart of ga ik voor wat commercieel handig is? Na de finale van The Voice werd er tegen me gezegd: ‘Snel succes maken, pakken wat je pakken kan’. Maar dat is helemaal niks voor mij. En dan is het steeds kiezen, want ik vind het natuurlijk ook leuk als mijn muziek wordt gedraaid op alle radiostations. Als er iets is wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, is dat je angst opzij zetten heel bevrijdend werkt. In de muziekwereld staat toch niks vast, dan kun je maar beter je hart volgen dan uit angst om geen hit te scoren dingen doen die helemaal niet bij je passen. Ik ben als zangeres misschien niet mainstream, maar ik hoef niet ten koste van alles iets na te jagen. Ik doe nu wat ik wil en ben daarmee dichter bij mezelf komen te staan.”

Is dat terugkijken op die tien jaar dan ook een moment van bezinning?

“Ja, eigenlijk wel. De vraag ‘Wat wil ik?’ heb ik mezelf wel gesteld. Vanuit die bezinning ben ik ook nieuwe nummers gaan schrijven, maar dan op een heel andere manier. Ik wil terug naar de basis, terug naar huis als het ware. Dat laatste ben ik ook letterlijk gaan doen. Ik heb van mijn woonkamer een home studio gemaakt zodat ik wanneer ik wil op elk moment kan opnemen. Op die manier ben ik begonnen met het maken van mijn nieuwe nummers.”

Je hebt er bewust voor gekozen om dat helemaal alleen te doen, waarom?

“Ik wilde het anders doen dan ik tot nu toe had gedaan. Eerder schreef ik altijd met anderen en ging de studio in met anderen; het hele proces van muziek maken deed ik eigenlijk altijd wel met iemand. En dat is leuk en inspirerend, maar ik wilde voor mezelf kijken wat er gebeurde als ik helemaal op mezelf aangewezen was. Wat doet in je eentje muziek maken met je? Hoe doe ik dat als ik niet de bevestiging van buitenaf krijg? Alleen werken is moeilijk, maar biedt ook mogelijkheden.”

Lukte dat een beetje, het met jezelf zien te rooien?

“Dat ging soms goed en soms niet. Ik was niet alleen schrijver en muzikant, maar ook mijn eigen klankbord. Vind ik het goed? Is het goed? Ik moest alles zelf oplossen.”

Hoe is dat om je eigen criticus te zijn?

“Best lastig. Tergend zelfs, want ik ben heel kritisch naar mezelf. Bij elke liedje dacht ik: doet het me wat? En als ik dat met nee kon beantwoorden dan ging ik het nog een keer doen. Net zo lang totdat ik dacht: ja, nu doet het me wat.”

En dat ging altijd goed?

“Nee hoor. Muziek maken is een heel kwetsbaar proces. Op een avond werd ik zó kwaad op alles. Het lukte me gewoon niet om iets zo te spelen en zingen dat ik het goed vond. Huilend belde ik mijn producer op en riep dat het allemaal geen zin had. Maar hij zei alleen maar: ‘Het is al gelukt, want het is goed zoals het is’. Als ik dat stukje nu hoor, klinkt die pijn er doorheen. En dat is oké. Het mag schuren, er mag een rafelrandje zijn. Zo is het leven ook, het hoeft niet allemaal gepolijst te zijn.”

Hoe lang heb je jezelf opgesloten?

“Het hele proces heeft een jaar geduurd. In totaal heb ik zes liedjes gemaakt. Ik heb alle vocalen gedaan en zelf keyboard en gitaar gespeeld. Ik had dit jaar niet willen missen. Het was de moeite echt waard om die reis naar binnen te maken. Het heeft me meer zelfvertrouwen gegeven. Het was ook mooi dat ik er nu de rust voor had. Dit had ik een paar jaar geleden niet op deze manier kunnen doen. Ik had nu bijvoorbeeld geen angst om iets te missen, ik wilde dit gewoon maken en dat ik daardoor thuis was vond ik niet erg. Die waan van de dag even loslaten gaf me ook een enorme vrijheid.”

Zat het gevaar er niet in dat je als kluizenaar leefde?

“Ik wás een kluizenaar, haha. Ik ben ervan overtuigd dat dingen mooi worden als je er tijd voor neemt.”

Heb je jezelf na dat een jaar wel een schouderklopje gegeven?

“Dat vind ik eigenlijk niet zo relevant, maar ik ben wel blij dat ik de uitdaging ben aangegaan om ergens doorheen te gaan. Onlangs werd dit album, Perfect Solitude, uitgekozen tot album van de week op Radio5. Er werd toen gezegd dat ze me nog nooit zo mooi hadden horen zingen. Dat raakte me heel erg. Op zo’n moment sta ik echt met tranen in mijn ogen.”

Van solo in je huiskamer ga je solo het theater in.

“Ik wilde graag de kwetsbaarheid van alleen een album schrijven naar het theater brengen. Ik sta dus ook alleen op het podium. Dat is spannend, maar ook mooi om te kunnen vertellen hoe dat jaar voor mij is geweest. Al was het in het begin ook wennen. Dan zat ik alleen in mijn kleedkamer en zei dan maar tegen mezelf: ‘Nou, succes hè’. Gelukkig stap ik daarna een zaal vol mensen binnen. Ben ik toch niet helemaal alleen.”

Leonie op het podium zien? Ze speelt haar voorstelling Perfect Solitude door heel Nederland. Of kom naar de Margriet Winterfair, want daar geeft ze alvast een voorproefje! Nog geen kaartjes? Bestel ze hier met korting.

Tekst | Saska Smith
Beeld | Dario & Misja