Ladies of Soul: ‘Er is alleen maar positiviteit, kom daar maar eens om in een vrouwenvriendschap’

Deel dit artikel:

Op het podium uitermate professioneel, daarbuiten een vrouwenverbond 2.0.

Candy Dulfer, Berget Lewis, Edsilia Rombley en Glennis Grace van de Ladies of Soul over hun bijzondere vriendschap.

Concerten, ballads en winterkilo’s

Edsilia: “De concertvoorbereidingen 
beginnen al maanden van tevoren. Dan leggen we de dagen vast waarop we elkaar zien. We moeten wel; de agenda’s met onze soloprojecten stromen óver. We brainstormen over medleys en ballads, over decor en kleding. Welke negentig nummers zingen we dit jaar, wie nodigen we uit voor gastoptredens, willen we nog wat winterkilootjes kwijt voordat we het podium op gaan?”

Op de hoogte blijven van elkaar

Berget: “Tijdens de eerste dagen is het ouwehoergehalte lekker hoog. Dan 
hebben we de neiging ook de voorbije maanden en onze liefdeslevens met 
elkaar te bespreken. We vormen een muzikale groep, maar zijn ook vriendinnen die op de hoogte willen blijven van elkaars levensfases. Er wordt gelachen, bijvoorbeeld om Edsilia die afgelopen editie net voor stage time nog uit haar broek scheurde, maar we werken nog veel harder. De instelling is geweldig.”

‘Ik dacht dat ik geen vrouwenverbond nodig had’

Glennis: “Je zet niet zomaar een gelikte, drie uur durende show in elkaar. Daarvoor moet je professioneel zijn 
en op elkaar zijn ingespeeld. Al onze voorbereidingen trechteren naar een show die is uitverkocht. Toen Whitney Houston overleed en we uit het niets een tribute-concert uit de grond 
stampten, bleek hoe mooi en leuk het was om met z’n vijven – want toen nog met Trijntje Oosterhuis – op het podium te staan. Toen is het idee voor de Ladies geboren.”

Candy: “Deze club vrouwen is heel erg selfmade. Hoe fijn en belangrijk ons groepsverband is, bleek voor mij pas toen we de eerste Ladies of Soul-concerten deden. Ik speel een vrij 
mannelijk instrument en beweeg me in een muziekstroming die veelal door mannen wordt beoefend. Ik dacht dat ik het niet nodig had, zo’n vrouwenverbond. Dacht ook dat ik nooit vrouwen zou vinden met wie ik zo’n project zou aandurven. Pas gaandeweg dacht ik: dit heb ik echt gemist! Een vrouwenvriendschap 2.0. Omdat we allemaal heel erg op zichzelf staand zijn, vullen we elkaar aan. We claimen elkaar niet. Leggen geen druk op elkaar. Er is nul jaloezie. Alleen maar positiviteit, steun, inspiratie. Kom daar maar eens om in een 
typische vrouwenvriendschap. Het heeft mij echt verrast.”

Dromen

Glennis: “Als ik één woord koppel aan 2018 is het ‘zelfgroei’. Het is een heel positief jaar geweest. Meedoen aan America’s got talent (Glennis schopte het tot in de finale, red.) voelde als een achtbaan. Ik werd geleefd. Heftig, maar daar maal ik niet om, omdat het overduidelijk goed is geweest voor mijn carrière. Mijn naam is nu bekend bij een groter, internationaler publiek en ook als persoon ben ik gegroeid. Ik heb niet langer een management en beslis zelf welke kant ik op wil met het product Glennis – want zo zie ik het. Mijn profiel naar een nog serieuzer niveau tillen. Niet meer zingen in uitgaansgelegenheden, maar toewerken naar mijn droom: 
zingen op de main stage van Pinkpop. Als werkende moeder worstel ik met een eeuwig schuldgevoel: ben ik er genoeg voor mijn zoon, geef ik hem het gevoel dat hij altijd bij me terechtkan? Ik doe wat binnen mijn macht ligt. Creëer op vrije momenten een warm thuis voor hem. Dan koken en eten we samen. Winkelen vindt-ie ook leuk. Het jochie klaagt nooit over de uren die ik weg ben. Maar kon ik soms maar in dat koppie kijken, hè.”

Edsilia: “Als werkende ouder kom je 
jezelf altijd tegen. Mijn jaar kenmerkt zich door het woord ‘leerzaam’. Onze dochters zijn acht en vijf, mijn baby’tjes zijn veranderd in mensjes met een 
mening. Ze boksen tegen elkaar op, leren voor elkaar op te komen en met 
teleurstellingen om te gaan. Ik loods ze erdoorheen. En leer tegelijkertijd los te laten. Vertrouwen te hebben. Bijvoorbeeld als dat kleinste hummeltje fietsend zonder zijwieltjes door Amsterdam gaat en we een drukke straat oversteken richting Vondelpark.”

Open mic-avonden in New York

Berget: “Voor mij staat op het moment het woord ‘motivatie’ centraal. Ik heb mijn niche gevonden in het leven: ben gezegend met een stem waarmee ik mensen blij kan maken. Hoe mooi dit vak ook is, het mag geen automatisme worden. Dus niet optreden, een oe’tje en een aah’tje eruit gooien en afronden. Ik had nieuwe prikkels nodig en vond die in New York. Drie weken was ik er, met mijn zus, en deed ik mee aan open mic-avonden in de stad. Ik kreeg nieuwe aanmoediging, maakte er nieuwe vrienden en nieuwe muziek. Zo inspirerend! Ik kwam als herboren terug. En dan te bedenken dat ik me dit jarenlang niet gunde. Pas nu dacht ik: ik maak het 
anderen naar hun zin, maar waar sta 
ik in dit verhaal? Soms is het heel hard nodig jezelf op nummer één te zetten.”

Candy: “Honderd procent mee eens. Voor mij tekent het woord ‘dankbaarheid’ het voorbije jaar. Dat klinkt zweverig en stom, maar het is echt de enige manier om naar het leven te kijken, 
anders word je chagrijnig. Ik voel dankbaarheid voor hoe gelukkig ik mij nu voel. Ik ben kortgeleden gescheiden. Maar hoe mijn ex en ik eigenlijk heel zen uit zo’n rotsituatie zijn gekomen, vind ik knap. Ik kan blij zijn voor zijn nieuwe vriendin, hij voor mijn nieuwe vriend. We delen zelfs de verzorging van onze hond, Didi. Waarom doet iedereen dat niet? Waarom kappen we niet met die vechtscheidingen die er zo vaak zijn? Beter diep in de rouw en snel eruit dan er jarenlang over blijven zeuren. Voor mij hielp het ook om met mannelijke vrienden te praten met nogal droge humor. En mijn werk hielp ook enorm. Werk staat voor mij nog altijd op de eerste plaats. Amsterdam is thuis, maar veelal ben ik in Amerika, Japan en West-Europa. Dat vele reizen doe ik mezelf aan omdat optreden me nog steeds heel gelukkig maakt. Al maak ik vaker de 
afweging: vind ik het nog leuk en kan mijn lijf het aan? Zolang ik met twee ja’s beantwoord, blijf ik gaan.”

Ophouden met getuttel

Edsilia: “Ach, de liefde. Ik voel me een gezegend mens. Ben komend jaar 
twintig jaar samen, waarvan 12,5 jaar getrouwd, met Tjeerd (Oosterhuis, red.). Ik heb het heerlijk met hem. Gelukkig getrouwd zijn is haast niet 
gewoon meer.”

Glennis: “Berget, Candy en ik hebben onze portie foute mannen wel gehad, haha. Nu zijn we opnieuw verliefd en als ik voor mezelf spreek, voelt dat als thuiskomen. Verliefd zijn vind ik het 
allermooiste wat er is. Mijn vriend is zestien jaar jonger dan ik. Hij slaagt erin mij de rust te laten voelen waarnaar ik lang op zoek was.”

Berget: “Ik ben ook tot over mijn oren verliefd. Wat een feest dat ik iemand heb ontmoet die zo leuk en lekker ondernemend is. En dan is Maik ook nog chef-kok en kan-ie heerlijk koken. Ik voel me een lucky woman. Sowieso moeten ‘wij vrouwen’ ophouden met dat getuttel en gezeur. Morgen is ons niet beloofd. Zeven jaar geleden heb ik afscheid 
moeten nemen van mijn ongeneeslijk zieke broer. Het leven is te kort en te heerlijk om er niet van te genieten.”

Edsilia: “Ouder worden is ook heerlijk. Behalve dan misschien het feit dat ik niet meer ongestraft snacks naar binnen kan werken. En laatst maakte ik een radslag met mijn dochter. Drie dagen last van gehad. Maar…”

Candy: “…we leven, en hebben twee benen.”
Edsilia: “Exact!”

Candy: “Als dertiger had ik een kort lontje. Maakte ik me druk om álles. Nu kies ik ervoor dat niet meer te doen. 
Dat vind ik zo heerlijk aan deze club vrouwen. We staan er hetzelfde in. Straks op het podium met de Ladies of Soul kijken we elkaar aan en denken: zie, dit hebben we samen neergezet. 
We creëren ons eigen leven.”

Welke kledingstijl?

Glennis: “Off stage ben ik Glenda, die van leuke trainingspakjes en petjes houdt. Zeker anders is het op het 
podium. On stage ben ik Glennis. Die van sophisticated en sexy houdt, maar nooit ordinair. Normaal gesproken ben ik niet zo van de glitterjurken en pailletten. Maar als we optreden met 
de Ladies, pakken we uit. Dan roep ik tegen de afdeling styling: ‘Oké, oké… laat ze maar weer een glitterjurk maken, ha!’ Wetende dat het totaalplaatje dan heel leuk wordt.”

Candy: “Ik houd heel erg van mode. En natuurlijk houden we als Ladies of Soul rekening met elkaar. We dragen altijd iets wat een beetje overeenkomt met dat van de anderen. Dat met elkaar zoeken naar mooie outfits vind ik leuk. Het is absoluut een belangrijk onderdeel van de show. Het is niet makkelijk om vier heel verschillende vrouwen te kleden. Maar als het lukt, is het feest compleet.”

Edsilia: “Mijn kledingstijl hangt enorm van mijn bui af. Over het algemeen draag ik het liefst comfortabele kleding en gympen. Maar ik ken ook een 
tegenhanger: als ik me vrouwelijk wil voelen, trek ik een strakke jurk en 
hakken aan. Mijn stijl is dus baggy én classy, dat kan per dag verschillen. Wat wel altijd geldt: ik let totaal niet op 
merken. Vind ik een item leuk, dan maakt het niet uit welk label erin zit.”

Berget: “Ik houd van verschillende 
stijlen. Ik ben door de jaren heen niet stijlvast gebleken, want ik vind het veel te leuk verschillende dingen te proberen. Alhoewel… de skinny jeans blijkt al jaren mijn favoriet. Ik houd van casual chic voor in het gewone leven, Op de bühne kleed ik me graag in jumpsuits en jurkjes in skater-model.”

Ladies of Soul

Op vrijdag 15 februari 2019 staan de Ladies of Soul opnieuw in de Ziggo Dome in Amsterdam. Glennis Grace, Edsilia Rombley, Candy Dulfer en Berget Lewis bundelen hun krachten wederom voor een weergaloze show.  Bestel hier je kaarten met €10 korting.

Deze productie is gefotografeerd bij MaMa Kelly in Amsterdam. 

Tekst | Nicole Gabriëls
Fotografie | Yvette Kulkens
MUAH: Yolanda Soniga, Patricia Zeeuw, Charecee Veldboom, Mifa.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.