Esther onderging een maagverkleining: ‘Veel mensen denken dat ze vanzelf gelukkig worden als ze eenmaal slank zijn’

Deel dit artikel:

Een maagverkleiningsoperatie is vaak een laatste redmiddel voor patiënten met ernstig overgewicht. Maar dat de operatie wordt gezien als een ‘makkelijke oplossing’ is volgens ervaringsdeskundige Esther Slockers (40), een grote misvatting. “Negen van de tien keer zit er iets onder waar je ook iets mee moet. En dat is met een maagverkleining niet weg te halen.”

Blijvend afvallen

“Zo lang ik me kan herinneren ben ik te zwaar geweest”, vertelt Esther. “Ik ben heel lang op zoek geweest naar manieren om blijvend af te vallen. In de loop der jaren deed ik zoveel kennis op, dat ik bijna zelf door kon gaan als diëtiste. Ik wist heel goed hóe het moest, maar het doen was een tweede. Daardoor ben ik jarenlang enorm aan het jojo’en geweest. En in plaats van af te vallen, kwam ik uiteindelijk alleen maar meer aan.

Keerpunt

Ik wist dat ik te zwaar was, maar ik wilde mijn leven er niet door laten beïnvloeden. Als mijn vriendinnen naar het strand wilden, ging ik gewoon mee. Ook al voelde ik me niet comfortabel in badkleding. Ik laat me niet door mijn lijf weerhouden, dacht ik. Ik was altijd druk met anderen. Daardoor had ik geen tijd en ruimte voor mijn eigen emoties. Tot dat ik een paar jaar geleden een burn-out kreeg. Toen pas realiseerde ik me echt dat ik niet happy was met mezelf. Ik ontdekte bovendien dat al mijn emoties effect hadden op mijn eetgedrag.

Eetverslaving

Via de huisarts kwam ik bij C0-eur, een Centrum voor Eetstoornissen, terecht. Met behulp van een psycholoog, diëtist en fysiotherapeut kreeg ik een gezonde relatie met eten. De behandelaars gaven me inzicht in mijn eetgedrag en een handreiking over hoe ik op een andere manier met emoties om kon gaan. Het was geen makkelijk proces, maar uiteindelijk kreeg ik mijn eetbuien onder controle. Toch viel ik nauwelijks af. Door het jarenlange jojo’en was mijn lijf in een soort continue spaarstand geraakt. Ik kon nog wel afvallen, maar alleen als ik héél weinig at. Maar te weinig eten, was voor mij tevens een trigger om een eetbui in de hand te werken. Toen ik mijn eetverslaving onder controle had, besloot ik daarom dat het nu tijd was voor een maagverkleining.  Ik was er psychisch klaar voor. Ik wist dat ik alles geprobeerd had. Het was het enige wat mij nog zou kunnen helpen.”

Voortraject maagverkleining

Voordat ik naar de huisarts ging voor een verwijzing, had ik er al met heel veel mensen over gesproken. Ik wist dat het een ingrijpende operatie zou zijn en dat het niet geheel zonder risico is. Ik had bovendien gelezen dat er een voortraject aan de operatie vooraf zou gaan. Deze begon bij mij met een voorlichtingsavond met een groep andere mensen die ook door hun huisarts waren doorverwezen. Daarna volgde een screenings-ochtend. Tijdens deze screening werd er gekeken of ik gelijk ingepland kon worden voor de operatie of dat er eerst een voortraject nodig was.

Speciaal voedingspatroon

Gezien mijn recente geschiedenis met een eetverslaving, kreeg ik eerst een paar gesprekken met een psycholoog. Daarna werd ik door een diëtist, arts en fysiotherapeut voorbereid op de ingreep. Een paar weken voorafgaand aan de maagverkleining moest ik een dieet volgen. Een speciaal voedingspatroon met meer eiwitten en zo min mogelijk koolhydraten, wat ervoor zorgt dat je lever slinkt. Daardoor kan de chirurg beter bij je maag.

Risico’s

Op de ochtend van de operatie was ik vreselijk zenuwachtig. Ik heb ook lang getwijfeld en mezelf heel vaak afgevraagd waar ik aan begon. Ik was bang dat ik zou overlijden, ook al wist ik dat het risico klein was. De kinderen kunnen beter een dikke moeder hebben, dan een dode moeder, dacht ik. Bovendien was ik bang voor alle risico’s die na de operatie konden ontstaan. Je kunt bijvoorbeeld een darm-hernia krijgen, omdat je darmen los komen te liggen in je buik. Ook loop je na een maagverkleiningsoperatie meer risico op galstenen. Dat zijn dingen die gebeuren. Ook al houd je je netjes aan de richtlijnen die worden gegeven. Je hebt er niet altijd controle op.

Wennen

Na de operatie moest ik heel erg wennen. Je lijf verandert heel veel in korte tijd. Ik verloor in totaal 45 kilo. Ik herinner me vooral dat ik direct na de operatie een heel vol gevoel had in mijn buik. Alsof ik een enorme maaltijd had gegeten. Ik had dan ook totaal geen eetlust. Met moeite kreeg ik twee theelepels yoghurt weggewerkt. Maar daar deed ik dan wel een half uur over. De eerste paar weken kreeg ik alles met moeite weg. Bovendien was ik heel erg op de klok aan het eten. Ik moest mezelf aanleren om zes keer per dag iets te eten. Daar kwam nog bij dat ik  pas een half uur na het eten iets mocht drinken. Dat is iets wat ik overigens mijn hele leven zal moeten blijven doen. Dat komt, omdat je maagklep na een maagverkleining minder goed werkt. Als je dan tijdens het eten iets gaat drinken, spoelt je maaginhoud rechtstreeks je darmen in, ook als het nog niet verteerd is.

Leren de tijd te nemen

Wanneer ik iets dronk, voelde dat heel zwaar aan op mijn maag. Water kreeg ik de eerste negen maanden sowieso niet weg. Ik dronk alleen kleine slokjes thee of bouillon. Ook moest ik leren om de tijd te nemen voor elke maaltijd. Een behoorlijke uitdaging. Door ons drukke gezinsleven ging dat in het begin ook nog wel eens mis.  Als ik te snel at, moest ik daarna echt even gaan liggen, omdat ik me dan niet lekker voelde.

Bewustwording

Al voor de maagverkleining ben ik me veel meer bewust geworden van mijn lijf. De grootste verandering is voor mij de mentale verandering geweest. Ik heb na mijn burn-out geleerd om veel beter naar mijn lijf te luisteren. Vroeger ging ik overal aan voorbij of at ik mijn stress, frustratie of moeheid gewoon weg. Voordat ik echt iets kon voelen, had ik dat al gedempt met eten. Ik heb altijd lichamelijk veel ruimte in genomen, maar als persoon juist heel weinig. Ik gaf de ruimte aan een ander. Nu neem ik fysiek minder ruimte in, maar durf ik mezelf wel meer te laten zien. Ik ben meer op mezelf gericht, in plaats van alleen maar op anderen. Dat houdt ook in dat ik gevoeliger ben voor emoties. Vroeger zou ik dat onderdrukken met eten. Nu denk ik: laat maar komen, het mag er zijn.

Mentale verandering

Je komt alleen maar voor een maagverkleiningsoperatie in aanmerking als je een BMI hebt van 35 of hoger. En wanneer je zoveel overgewicht hebt, zit daar negen van de tien keer iets achter. Niemand eet zichzelf voor de lol zo veel te zwaar. Enkel een operatie lost in de meeste gevallen niks op. Veel mensen denken dat ze vanzelf gelukkig worden als ze eenmaal slank zijn. Maar als ze dan geopereerd zijn, ontdekken ze dat slank zijn niet per se betekent dat je gelukkig bent. Ook reacties van anderen kunnen je juist onzeker maken. Na een maagverkleining komen er allerlei positieve en negatieve gevoelens omhoog. Dat is heel normaal, maar als je niet geleerd hebt hoe je daarmee om moet gaan dan is er een kans dat je op een gegeven moment weer terugvalt in oude gewoontes. Ook al kun je na de maagverkleining geen grote porties meer eten, je kunt nog steeds kiezen voor ongezondere voedingsmiddelen.

Gewoonte

Het vele eten kan een gewoonte zijn geworden; het hoeft niet altijd een dramatische oorzaak te hebben. Voor sommige mensen is eten bijvoorbeeld een troostmiddel. Of een manier om gevoelens van leegte op te vullen. Een maagverkleining is een operatie aan je lijf, en geen operatie in je hoofd. Het is dus heel belangrijk dat je eerst je mindset verandert en inzicht krijgt in waarom je zo zwaar bent geworden. Na mijn maagverkleining heb ik besloten dat ik mensen daarin wil helpen. Sinds een jaar ben ik voor mezelf begonnen en begeleid ik vrouwen met een maagverkleining op het mentale vlak.”

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op
 margriet.nl/nieuwsbrief.